Γίνονται κοσμογονίες αλλά η Λευκωσία το βιολί της: Ο Ερντογάν στη γωνία και οι εδώ επιμένουν στην πεπατημένη εδραίωσης της κατοχής

ΣΚΙΤΣΟ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ Οι εκάστοτε διαχειριστές του Κυπριακού έδειξαν μια αδυναμία να εντάξουν το εθνικό μας ζήτημα μέσα στις ευρύτερες ανακατατάξεις και εξελίξεις.

Κολλημένοι στην πεπατημένη επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια ανεξαρτήτως εάν όλα γύρω μας αλλάζουν.

  • Έχουν φθάσει στα όρια της οριστικής ρήξης οι σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας, αλλά αυτό δεν θεωρείται εξέλιξη που θα πρέπει να ληφθεί υπόψη. Αυτοί το βιολί τους, εμμένουν σε λογικές αυτοπαγίδευσης, επιμένουν στο νέο πολιτικό «ευαγγέλιο» για το Κυπριακό, το πλαίσιο Γκουτέρες.
  • Η τουρκική οικονομία βυθίζεται, αλλά στη Λευκωσία σπεύδουν να δηλώσουν ετοιμότητα για ένα μετέωρο βήμα στο κενό.

Την ίδια ώρα, οι ίδιοι κύκλοι αναπτύσσουν μια πρωτοβουλία, που έχει χαρακτηριστικά έντονης κινδυνολογίας. Σε πρώτη ζήτηση τα εκβιαστικά διλήμματα και η γνωστή επαναλαμβανόμενη μυθολογία του Κυπριακού που αναπαράγεται για προφανείς λόγους από τους ίδιους κύκλους:

  • Γίνεται λόγος «για τελευταία ευκαιρία», για «τέλος εποχής για το Κυπριακό»!

Τελικά διερωτάται κανείς κατά πόσο όλοι αυτοί που επιμένουν στην πεπατημένη επιδιώκουν συμφωνία ή θέλουν επανάληψη της διαδικασίας για να… εκτεθεί η Τουρκία σε περίπτωση νέας αποτυχίας ή για να μην μας φορτωθεί το αδιέξοδο. Ό,τι και να ισχύει, συμφωνία δεν προωθούν. Κυρίως γιατί έχουν μια κοντόφθαλμη, φοβική αντίληψη των δεδομένων και δεν βλέπουν πως συντελούνται γύρω μας αλλαγές.

Μια γεωπολιτική ανακατανομή ισχύος είναι σε εξέλιξη, που αφορά και στην ευρύτερη περιοχή. Για παράδειγμα οι Ηνωμένες Πολιτείες λόγω της σύγκρουσης με την Τουρκία αναθεωρεί σχεδιασμούς.

  • Αυτό τι σημαίνει για την Άγκυρα και τι για την Αθήνα και τη Λευκωσία; Τι γίνεται με τη Ρωσία, που προσπαθεί να αξιοποιήσει ένα ενδεχόμενο ενδονατοϊκό ρήγμα;

Τι άραγε θα σημαίνει μια επαναπροσέγγιση ΗΠΑ και Τουρκίας; Εάν παθητικά αντιμετωπίζονται οι γεωπολιτικές αλλαγές προφανώς και θα είμαστε στις «παράπλευρες απώλειες» μιας… νέας αρχής στις σχέσεις Ουάσινγκτον και Άγκυρας, εάν και εφόσον αυτό γίνει.

Ποια είναι η ανάγνωση της Λευκωσίας γι΄ αυτές τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή; Έκανε μια στρατηγικού βάθους κίνηση με την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση όπως και με τον καθορισμό ΑΟΖ με γειτονικές χώρες, τη σύναψη τριμερών συνεργασιών. Όλα αυτά, όμως, δεν άλλαξαν ποσώς την πορεία πλεύσης στο Κυπριακό. «Κολλημένοι» στα συνιστώντα κρατίδια, στη ΔΔΟ, στην παραχώρηση βέτο και στις εκπτώσεις στο περιουσιακό, σε βασικά δικαιώματα των πολιτών.

Ένα διεθνές ζήτημα, όπως θέλουν θεωρητικά να αποκαλούν οι εκάστοτε διαχειριστές το Κυπριακό, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται στα στενά όρια του μικρού χωριού. Κανείς δεν μπορεί να φορτώσει στην καλοκαιρινή ραστώνη, την παθητική αντιμετώπιση των ευρύτερων εξελίξεων αλλά και των ειδικών, αυτών που αφορούν στο Κυπριακό, καθώς συνιστά διαχρονική παθογένεια του πολιτικού συστήματος, που επιλέγει την απραξία, για να μην ταράξει τα λιμνάζοντα νερά.

Η κατάσταση είναι τραγική. Γιατί δεν φαίνεται να υπάρχει ελπίδα ανατροπής της πεπατημένης, η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη διχοτόμηση ή όπως αλλιώς θα τη βαπτίσουν οι τελευταίοι διαχειριστές του Κυπριακού (δυο κράτη ή συνομοσπονδία).

Είτε σημειωθούν κοσμογονίες είτε ακόμη στο ακραίο σενάριο της κατάρρευσης του καθεστώτος Ερντογάν, στη Λευκωσία, φοβούμενοι «επιπτώσεις» ή μήπως και… παρεξηγηθούν από τους τρίτους θα εξακολουθήσουν να συζητούν με όρους της δεκαετίας του ΄70. Και θα δίνουν εκ των προτέρων, πριν ακόμη βολιδοσκοπηθούν, ρεσιτάλ «ρεαλιστικής» πολιτικής, προσφέροντας και «λίγες» εγγυήσεις και παραμονή και… ολίγου στρατού.

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *