Γλυκός ή σκέτος ο καφές μετά το δείπνο, η γεύση που άφησε ήτανε πικρή

Το αυτοκίνητο του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας περνάει μπροστά απο την πικετοφορία στην είσοδο του Αεροδρομίου Λευκωσίας που πραγματοποίησαν η Δικοινοτική Πρωτοβουλίας Ειρήνης "Ενωμένη Κύπρος". Δευτέρα 16 Απριλίου 2018. ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Του Κυριάκου Τσιμίλλη

Η αναφορά σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία αποτελεί στις μέρες μας ένα αυτονόητο στόχο και τη δέσμευση αλληλοσεβασμού στην κάθε διαφορετικότητα. Η ελεύθερη διακίνηση των Ευρωπαίων πολιτών, η ελεγχόμενη εργοδότηση μα και η ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση υπηκόων τρίτων χωρών και, πρόσφατα, η μαζική ροή προσφύγων από τις αιμάσσουσες χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής συνθέτουν το πλαίσιο των προκλήσεων μιας τέτοιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας. 

Στην Κύπρο ο όρος αρχικά χρησιμοποιήθηκε για να υπογραμμίσει τον στόχο συνύπαρξης των Κυπρίων πολιτών, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων μα και Μαρωνιτών, Αρμενίων και Λατίνων. Για όσους κατανοούσαν την έννοια τής πολυπολιτισμικότητας ήταν και μια απάντηση στον δικοινοτισμό που οι Βρετανοί επέβαλαν το 1960 με την υποχρεωτική επιλογή των τριών μικρότερων κοινοτήτων σε ποια από τις δυο μεγάλες θα ανήκουν. Αυτές που θα αποτελούσαν αργότερα τους δυο πόλους του επιδιωκόμενου πολιτικοκοινωνικού αλλά και γεωγραφικού διαχωρισμού.

Η προωθούμενη δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία στη βάση καταγωγής και θρησκείας, είναι ρατσιστική και ουδόλως ικανοποιεί τον στόχο της πολυπολιτισμικότητας. Αντίθετα μονιμοποιεί και νομιμοποιεί τον διαχωρισμό δημιουργώντας, αντί μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας, δυο ζώνες- δυο μονοπολιτισμικές κοινωνίες…

Δεν πρόκειται για σενάριο απομακρυσμένο αλλά για αναπόφευκτη κατάληξη αφού πλείστα αντικίνητρα για επιστροφή και καθημερινή συνεργασία στην κοινωνική και την πολιτική ζωή φαίνεται να έχουν ήδη συμφωνηθεί – από τους συνομιλούντες, όχι τον λαό: γλώσσα, ποσοστώσεις για πολίτες και δικαιώματα, ομοιογενείς διοικήσεις, χώρια ο νεοφανής ηλικιακός ρατσισμός για τους άτυχους που άργησαν να γεννηθούν και δεν είχαν το απαραίτητο προσόν του δεκάχρονου πρόσφυγα!

Το αναφαίρετο δικαίωμα απόλαυσης από τον κάθε πολίτη τής υλικής και πολιτιστικής του περιουσίας έχει καθοριστική σημασία για μια πραγματικά ειρηνική λύση. Η διασφάλιση τού δικαιώματος αυτού αποτελεί τη μόνη εγγύηση ενάντια στη διχοτόμηση και την οριστικοποίηση του πλήρους εθνικού διαχωρισμού. Εδώ έχουμε διαχρονικά πρόβλημα ορολογίας.

Δεν ήταν τυχαία η χρήση του όρου περιουσιακό έναντι του προσφυγικού που  υπογραμμίζει (και θυμίζει) το πρόβλημα του ξεριζωμού. Ο συγκεκριμένος όρος είναι οικονομικής φύσης και για οικονομική λύση προετοιμάζει τους πολίτες. Δεν ήταν τυχαίο (εκτός κι αν ήταν από αφέλεια) που το δικαίωμα της ιδιοκτησίας πέρασε πρώτα από τη λεγόμενη εθελοντική επιστροφή (μπορούσε μήπως να ήταν υποχρεωτική για όσους δεν ήθελαν να επιστρέψουν;) πριν καταλήξει στην αποζημίωση. Είτε με σκοπιμότητα είτε από αφέλεια, η εθελοντική επιστροφή προετοίμασε την ιδέα περί αποζημιώσεων. Μέχρι που πρόσφατα προέκυψαν οι λεγόμενοι χρήστες και τα δήθεν δικαιώματά τους.

Ο εποικισμός και η αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα ενός τόπου έχει χαρακτηριστεί από τον ΟΗΕ, 70 χρόνια πριν, ως έγκλημα πολέμου. Πώς θα μπορούσε, άραγε, να τον χαρακτηρίσει ένας «προοδευτικός» πολίτης (με ή χωρίς εισαγωγικά); Mπορεί να τον αποδεχτεί σαν μέρος μιας ειρηνικής λύσης;

Η Ευρώπη εκβιαζόμενη από την Τουρκία έχει επιβάλει ποσοστώσεις και την αποζημιώνει με εκατομμύρια ευρώ για να μην στείλει προς αυτή και άλλους ταλαίπωρους πρόσφυγες, διωγμένους από τους τόπους τους ενώ προνοεί και για τον επαναπατρισμό άλλων. Θα μπορούσε να διασφαλίσει παρόμοια οικονομικά κίνητρα για τους μαζικά μεταφερθέντες έποικους.

Προερχόμενοι από τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, θεωρήθηκε πως ευκολότερα θα εκπροσωπούν την Άγκυρα. Μπορεί και οι ίδιοι να ήταν ταλαίπωροι, η μαζική όμως μεταφορά και παραμονή τους στην Κύπρο αλλοιώνει τη δημογραφική ταυτότητα του τόπου και καταπατεί τα δικαιώματα Κυπρίων πολιτών.

Δεν ξέρουμε πώς ήτανε το πρόσφατο δείπνο. Είναι πάντως φανερό πως γλυκός ή σκέτος ο καφές άφησε μια πικρή γεύση. Κι έτσι θα΄ναι για όσο καιρό δεν λέμε τα πράγματα με τ΄ όνομά τους…

kctsimillis@cytanet.com.cy  

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *