H (αν)επάρκεια αξιολογήσεων, γενικώς… 95% των χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων ήταν άριστοι, ανέφερε έκθεση της ΕΔΥ  

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας  Νίκος Αναστασιάδης προβαίνει σε δηλώσεις στα ΜΜΕ/ ΓΤΠ/ Χρ. Αβρααμίδης

Του Κυριάκου Τσιμίλλη

Το να είναι ειλικρινής ένας πολιτικός είναι αναμφισβήτητα προτέρημα. Θα πρέπει, όμως, να είναι έτοιμος να τύχει αξιολόγησης για την κάθε «ειλικρινή» δήλωσή του – περί αξιολογήσεων το σημερινό θέμα.

Ο υπουργός των Οικονομικών το αποπειράθηκε. Διερωτώμενος αν «εσείς θα θέλατε το δικό σας παιδί να πηγαίνει σε ένα σχολείο του οποίου οι εκπαιδευτικοί να μη επιλέγονται με διαδικασία, με αξιολόγηση, με εξέταση, αλλά με τη σειρά, με την ηλικία, με την αρχαιότητα;», είχε έτοιμη τη δική του απάντηση – προφανώς, το παιδί του το στέλλει σε ιδιωτικό σχολείο!

Τα μέλη μιας κυβέρνησης στη δεύτερη θητεία της, εκφραστές ιδεών που διαχρονικά είχαν πολλές ευκαιρίες να εφαρμοστούν σε διαδοχικές κυβερνητικές θητείες, οφείλουν να κάνουν πρώτα την αυτοκριτική τους, πριν προβάλουν την καταφυγή στην ιδιωτική εκπαίδευση, προσιτή μόνο για τους λίγους. Αν αναγνώριζαν τις αδυναμίες (και της εκπαίδευσης), γιατί δεν τις διόρθωσαν; Μήπως γιατί πολλοί από τους κυβερνώντες, συνεπικουρούμενοι από την άρχουσα τάξη, ευνοούν και προωθούν την ιδιωτική εκπαίδευση (όπως ακριβώς και την ιδιωτική υγεία); Δεν είναι μακρινή η αναφορά του προέδρου του κυβερνώντος κόμματος σε Ημερίδα της Ομοσπονδίας Γονέων και Κηδεμόνων των Σχολείων Ιδιωτικής Εκπαίδευσης (Μάρτιος 2016) σε «μεγάλη εξοικονόμηση δημόσιων πόρων από την επιλογή της ιδιωτικής εκπαίδευσης» και πως «το κράτος θα μπορούσε να στηρίξει την ιδιωτική παιδεία και να παρέχει κίνητρα προς τους γονείς να την επιλέγουν…». Είναι άραγε κι αυτό μέρος του διαφημισμένου εξορθολογισμού;

To να μην αξιολογείται ο εργαζόμενος (αλλά και ο προϊστάμενός του) στα διάφορα στάδια της επαγγελματικής του πορείας, σίγουρα δεν είναι για καλό. Στη διαχείριση της ποιότητας και τη διασφάλιση της επάρκειας και αξιοπιστίας κάθε δραστηριότητας, η αξιολόγηση είναι αυτονόητη. Αυτονόητη είναι και η επάρκεια των αξιολογούντων, η γνώση του αντικειμένου και του ρόλου που ανατίθεται, καθώς και περί ποιότητας και αξιοποίησης ανθρώπινου δυναμικού. Και βέβαια η ανεξαρτησία και η αντικειμενικότητα της αξιολόγησης. Άραγε να εννοεί ο υπουργός πως αυτό γίνεται στη Δημόσια Υπηρεσία;

Ο ίδιος είναι των Οικονομικών και θα μπορούσε να μας πει πόσα πλήρωσε το Κράτος (δηλ. εμείς!) από καταβολής ανεξαρτησίας σε κερδισμένες νομικές μάχες από όσους (εκ του αποτελέσματος) τεκμηρίωσαν πως είχαν αδικηθεί σε διορισμό ή προαγωγή. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις δεν υπήρχε διορθωτική ενέργεια στην οικονομική πτυχή – αντίθετα, διπλοπληρωμή μισθών, πρώτα στον αρχικά επιλεγέντα κι ύστερα και στον (αναδρομικά) και με καθυστέρηση χρόνων δικαιωθέντα. Σημαντική και η δυσλειτουργία της Υπηρεσίας μέσα από τη συνολική αναστάστωση, ακόμα και την αντιπαλότητα των εμπλεκομένων.

Στην τελευταία του έκθεση ο πρόεδρος της ΕΔΥ (Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας) σημείωσε πως τα τελευταία χρόνια λιγόστεψαν οι προσφυγές αφού πάγωσαν διορισμοί και προαγωγές – το είπαν και στις ειδήσεις! Καλά, είναι είδηση αυτή; Αυτό που δεν ανέφερε ούτε η φετινή έκθεση είναι οι παρεμβάσεις των κομμάτων που, υπηρετώντας με συνέπεια την πελατειακή τους πολιτική, διεκδικούν τις καθιερωμένες ποσοστώσεις τους, παρεμβαίνοντας στο έργο τόσο της ΕΔΥ όσο και της ΕΕΥ (Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας) για τα δικά της θέματα. Μέχρι και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπογράμμισε προχτές την ανάγκη να σταματήσει το… έθιμο και να προωθούνται οι καλύτεροι. Δεν αναφέρθηκε πάντως στους «άριστους των αρίστων» γιατί αυτοί περνούν από ειδική αξιολόγηση – εναπόκειται στον ίδιο να κάνει αυτοαξιολόγηση για τις επιλογές του…

Αξιολογήσεις όμως γίνονται και κάθε χρόνο. 95% των χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων ήταν (και πάλιν) άριστοι, είπε ή ίδια έκθεση της ΕΔΥ.Μα και στον χώρο της εκπαίδευσης οι επιθεωρητές κάνουν αξιολογήσεις, μετά τα πρώτα χρόνια. Οι σχετικές στατιστικές δεν κοινοποιούνται, αλλά ουδόλως είναι «ποιοτικά» καλύτερες από τις δημοσιοϋπαλληλικές…

Όταν ο αξιολογητής δεν έχει την ικανότητα ή την αυτοπεποίθηση ή την ανεξαρτησία να αξιολογήσει δίκαια, τεκμηριωμένα, υπεύθυνα, ειλικρινά (δηλ. ποιοτικά) τον κάθε αξιολογούμενο σε συσχετισμό και με ολόκληρη την ομάδα που συντονίζει/προΐσταται/ εποπτεύει, τότε η ισοπέδωση (στο άριστα) θεωρείται η «ασφαλέστερη» οδός. Ούτε παράπονα, ούτε ενστάσεις. Πολύ αργότερα, όταν χρειαστεί να επιλεγεί ο καλύτερος ανάμεσα στους ισοπεδωμένους «άριστους», τότε η Υπηρεσία σπεύδει να προτείνει τον/την Χ σαν «τον/την αναμφισβήτητα καλύτερο/η». Τα προσόντα γίνονται λάστιχο, το ίδιο και η βαρύτητα στα επιμέρους προβλεπόμενα στοιχεία.

Τελικά, μπορεί να είναι καλύτερα που λειτούργησε (με τα γνωστά προβλήματα) ο κατάλογος διοριστέων. Πέρα από την ανάγκη, τουλάχιστον υπάρχει η ελπίδα για την καθιέρωση ενός αδιάβλητου (και χωρίς διαρροές) αξιοκρατικού συστήματος επιλογής…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *