H αντοχή του ήταν μεγαλύτερη και από την αδιαφορία μας!  Χρειάζεται επιτέλους μια συγκροτημένη πολιτική για τα διατηρητέα, γενναιόδωρη σε κίνητρα και ρεαλιστική στην υλοποίησή της…

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Η υπογραφή την Τετάρτη των συμβολαίων για την ανέγερση του νέου Αρχαιολογικού Μουσείου σηματοδοτεί μια σημαντική αναβάθμιση στο πολιτιστικό πρόσωπο της πρωτεύουσας. Ήταν ώρα πια για την τεράστια αλάνα απέναντι από το Κοινοβούλιο να κλείσει τον κύκλο της προσφοράς της (που ήταν καθοριστική) για κάλυψη των αναγκών σε χώρους στάθμευσης, τόσο για τη Βουλή όσο και το Δημοτικό Θέατρο – τώρα, τι γίνεται; Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί ταυτόχρονα και την επόμενη μέρα για «τη ζωή και τον θάνατο» των δυο κτηρίων που χρονολογούνται από την εποχή της αποικιοκρατίας, των μόνων που απομένουν μετά την προ ετών κατεδάφιση του Παλιού Νοσοκομείου. Είναι άξιο απορίας γιατί, ενώ ικανοποιούν τα βασικά κριτήρια, δεν κηρύχθηκαν διατηρητέα προκειμένου να  αξιοποιηθούν και τα δυο,  με ένταξή τους στο νέο συγκρότημα. Σημειώνεται ότι στην απέναντι πλευρά  (όπου το κτήριο της Βουλής) δυο άλλα κτήρια που τα θυμούνται οι παλιότεροι στέγαζαν αντίστοιχα το Κυβερνητικό Χημείο και το Κτηνιατρείο.

Απαντώντας σε ερώτηση τού τότε βουλευτή Γ. Περδίκη (20.2.2020) ο Υπουργός  Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων Γ. Καρούσος διευκρίνισε πως το παλιό κτήριο Στηθικών Νοσημάτων, που παρέμενε μέχρι τώρα σε λειτουργία, θα διατηρηθεί και θα διαμορφωθεί σε βιβλιοθήκη του νέου Μουσείου. Καλή η είδηση… Την ίδια ώρα δηλώθηκε πως το δεύτερο κτήριο, γνωστό και σαν «Ανεμόσπιτο», θα κατεδαφιστεί, και θα «μεταφερθεί» στο αρχείο της Πολεοδομίας μέσα από μια λεπτομερή αποτύπωσή του. Για τη διάσωση του συγκεκριμένου κτηρίου είχαν γίνει έντονες κινητοποιήσεις, ειδικότερα όταν πριν καμμιά δεκαπενταριά χρόνια έδειξε σημεία κατάρρευσης, υπό το βάρος του χρόνου, της αχρηστίας, της μη συντήρησης και της από τότε αδιαφορίας. Τονωτική ένεση, με ημερομηνία λήξης, ήταν η τοποθέτηση υποστυλωμάτων από το Τμήμα Δημοσίων Έργων που βέβαια δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν μακροζωϊα. Ήταν φανερό πως το ζητούμενο των ενεργών πολιτών δεν ήταν το ίδιο με εκείνο των τεχνοκρατών…

Όλο και συχνότερα θυμόμαστε εκείνους που «έφυγαν». Τιμούμε τη μνήμη του αγαπημένου φίλου Στέλιου Κολοκασίδη που πάλεψε κι αυτός τότε για να σωθεί το κτήριο (με πρόσκαιρη επιτυχία) ενώ, την ίδια ώρα, συνέβαλε καθοριστικά να πεισθούν οι αρμόδιοι πως ένα άλλο, προς κατεδάφιση, κυβερνητικό κτήριο στην οδό Βύρωνος θα μπορούσε, με προσεκτική σήμανση και φύλαξη των συστατικών του στοιχείων, να έχει μια δεύτερη ζωή σε άλλο, κατάλληλο χώρο. Δεν το ξεχνάμε πως αυτό αποτελεί από τότε μια καταγραμμένη δέσμευση της Διοίκησης! Αντίστοιχη θα μπορούσε να είναι και η προοπτική για το «Ανεμόσπιτο». Στο ερώτημα «και πού θα τα βάλουμε;», η απάντηση είναι άμεση, ίσως σε δημόσια πάρκα, αστικά ή της υπαίθρου. Ένα από αυτά μπορούσε κάλλιστα να βρεθεί στη θέση του νέου κτίσματος  που, εκτός χώρου και λογικής, βρέθηκε στο πάρκο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας.

Με ποια διαδικασία και με ποια επιχειρηματολογία λήφθηκε η απόφαση κατεδάφισης ενός κτηρίου που ουδόλως εμποδίζει τη νέα ανάπτυξη; Είναι να μη θυμηθούμε και το κοντινό κτήριο Πούλια για το οποίο προβλήθηκε επισήμως(!) η ανάγκη κατεδάφισης επειδή «δεν θα χωρούσαν να περάσουν τα αυτοκίνητα των δικαστών». Τότε ήταν που ο μ. Νεοπτόλεμος Μιχαηλίδης, όταν κληθήκαμε στην Επιτροπή Περιβάλλοντος, απάντησε πως «εν τους πελλούς που εν χωρεί ο τόπος»…

Θα πείτε πως δεν είναι το μόνο, διατηρητέο ή μη, κτήριο που κινδυνεύει με κατάρρευση, ανεξάρτητα αν έχει προγραφεί ή όχι. Αν επρόκειτο, πάντως, για ιδιωτική περιουσία, η αρμόδια αρχή (στην περίπτωση ο Δήμος Λευκωσίας) θα έστελλε μια επιστολή στον ιδιοκτήτη καλώντας τον όπως, εντός τακτής προθεσμίας, άρει την επικινδυνότητα της οικοδομής, παρέχοντας λεπτομέρειες που την τεκμηρίωναν και προειδοποιώντας για χρηματική ποινή €20.000 σε περίπτωση μη ανταπόκρισης. Τούτη εδώ η περίπτωση, με ιδιοκτήτη το δημόσιο, δεν θα ΄πρεπε να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση;

Πριν περιδιαβάσουμε σε ολόκληρη την πόλη, να θυμίσουμε πως στην ίδια περιοχή που αποτελεί, μάλιστα, Περιοχή Ειδικού Χαρακτήρα, προχωρώντας προς το Λήδρα Πάλας και φτάνοντας στη νεκρή ζώνη, θα βρούμε κι άλλα αξιόλογα κτήρια που δικαιούνται του ενδιαφέροντός μας. Ένα θετικό βήμα αποτελεί ο προγραμματισμός για αποκατάσταση του κτηρίου στο οδόφραγμα για τη δημιουργία Δημοτικού Μουσείου, εκεί όπου οργανώθηκαν πολλές κινητοποιήσεις (όταν γίνονταν κινητοποιήσεις) ενάντια στην κατοχή. Τα μεμονωμένα κι αποσπασματικά δεν είναι αρκετά! Χρειάζεται επιτέλους μια συγκροτημένη πολιτική, γενναιόδωρη σε κίνητρα και ρεαλιστική στην υλοποίησή της. Σίγουρα θα είναι απαιτητική σε πόρους αλλά πλείστες άλλες δράσεις, πολλαπλάσια δαπανηρές, έχουν αμφιλεγόμενο όφελος για τους πολίτες.

Ουδόλως μπορούμε να εφησυχάζουμε που αρκετά κτήρια, όπως και το «Ανεμόσπιτο»,  δείχνουν αντοχή πολύ μεγαλύτερη ακόμα και από την αδιαφορία μας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *