H μπάλα στον αέρα και το γήπεδο ξερό!

File Photo: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Νίκος Αναστασιάδης παρακολουθεί τον δικοινοτικό ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ της Νέας Σαλαμίνας και της Magusa Turk Gucu. ΚΥΠΕ, ΓΤΠ

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Ένας φιλικός ποδοσφαιρικός αγώνας αναδείχτηκε σε ατραξιόν! Η μπάλα ήταν και πάλι στρογγυλή, το γήπεδο ένα από τα προσεγμένα της υπαίθρου, με γκολπόστ, εξέδρες μα και χορτάρι. Όπως το χορτάρι του ΑΣΙΛ πενήντα χρόνια πίσω στην κατεχόμενη Λύση…

Ήταν το πρώτο με χλοοτάπητα, τα άλλα είχαν μόνο λίγες τούφες άρκαστης. Οι κανόνες του παιχνιδιού ήταν οι ίδιοι, μόνο που στο δεύτερο ημίχρονο έγινε μια προσαρμογή τους, με τους παίκτες των ομάδων να αναμιγνύονται και να χωρίζονται ξανά από την αρχή, όπως στη δική μας παιδική ηλικία. Τούτη η διαδικασία, έμπρακτα κι αθλητοπρεπέστατα, αμφισβήτησε τη διζωνική κι ας μην το κατάλαβαν οι τελετάρχες!

  • Η διαφημισμένη πρωτοτυπία ήταν εξωαγωνιστική. To παιχνίδι οργανώθηκε για να μας πείσoυν πως ο αθλητισμός μπορεί να ενώσει. Και τους περιμέναμε τώρα να μας το πούνε; Εμείς, μάλιστα, δεν ξεχνάμε και πώς επιβλήθηκε ο χωρισμός των ανθρώπων και πώς γίνεται τώρα προσπάθεια να νομιμοποιηθεί και να μονιμοποιηθεί.

Η φιέστα χρειαζόταν σαν δηλωτική ενός (ατυχώς, μη υπάρχοντος) αισιόδοξου κλίματος κι ενός κοινού(;) οράματος που περιγράφηκε από τον Πρόεδρο (της Κυπριακής Δημοκρατίας) σαν μια πυθιακά διατυπωμένη προσδοκία για διαρκή και βιώσιμη λύση.

Με δηλώσεις του για να «εξηγήσει» την απουσία του, ο Ακιντζί μας (ξανα)είπε πόσο χωριστικά την εννοεί. Είναι γεγονός πως ένας τέτοιος χωρισμός (και με τουρκική κατοχή) θα είναι σίγουρα διαρκής… και αβίωτος.  Είναι ευθύνη όσων παλεύουν για την ειρήνη και για όσα αυτή περιέχει, να προσπαθήσουν το δυσκολότερο –την ενωμένη κοινωνία– και να την κρατήσουν διαρκή και βιώσιμη!

  • Ο Ακιντζί επέμενε μέχρι τέλους πως ο αγώνας έπρεπε να γίνει μέσα στη νεκρή ζώνη, σε ξερό γήπεδο (δεν γνωρίζουμε να υπάρχει γήπεδο με χόρτο στη νεκρή ζώνη)!

Όσο ξερό είναι και το πλαίσιο του λεγόμενου διαλόγου, στη βάση ενός εκβιαστικού πλαισίου. Ευτυχώς που το γήπεδο ορθά επιλέγηκε να έχει τουλάχιστον χορτάρι, μην ντροπιαστούμε μπροστά στον παλιό ποδοσφαιριστή Ντρογκμπά που ήρθε κι αυτός μαζί με τον Σερ Στέλιο να επιβεβαιώσουν πως ο αθλητισμός ενώνει. Και το πράσινο είναι το χρώμα της ελπίδας!

Ο Ακιντζί έμεινε… σπίτι γιατί είχε διαβάσματα για την τελική εξέταση ενώπιον του σουλτάνου! Ακόμα κι έτσι δεν τον γλυτώνει τον απροβίβαστο που φαίνεται να έχει κιόλας αποφασιστεί στο σεράι. Ο ίδιος πάντως βρέθηκε τελικά οφσάιτ.

Ίσως δεν ήξερε πως η Τουρκία και η Κύπρος βρέθηκαν στον ίδιο όμιλο για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα νέων κάτω των 19 και πως η εθνική τής (κατοχικής) Τουρκίας θα έρθει για να παίξει στις ελεύθερες περιοχές (26 Μαρτίου). Όπως ήρθαν παλαιότερα και άλλες τουρκικές ομάδες για το Κύπελλο Ευρώπης και μια χαρά έπαιξαν με την πρωταθλήτρια της Κυπριακής Δημοκρατίας τόσο εδώ όσο και στην Τουρκία. Με αθλητοπρέπεια έγιναν όλα τα παιχνίδια, ούτε αυτά όμως μόνα τους δεν μπορούσαν να φέρουν την ειρήνη, μια και δεν είναι μ’ αυτά που θα αποχωρούσαν τα κατοχικά στρατεύματα…

Μάδησαν πολλές μαργαρίτες – κι είναι γεμάτοι οι καταπράσινοι φέτος κυπριακοί κάμποι: Θα ‘ρθει ο Ακιντζί, δεν θα ‘ρθει ο Ακιντζί; Πού να ερχόταν και να μάθαινε πως «η ομάδα του νότου» έχει προσωρινή μόνο έδρα της το «Αμμόχωστος-Επιστροφή». Οι οργανωμένοι οπαδοί της Νέας Σαλαμίνας ήταν ιδιαίτερα σαφείς στην ανακοίνωσή τους: «Σκοπός του φιλικού είναι η προώθηση της ειρήνης μέσω του αθλητισμού… Περίτρανα αποδεικνύεται ότι ο πόθος για να επιστρέψουμε στα σπίτια μας παραμένει και το σωματείο μας πάντα θα είναι φάρος για την επιστροφή στην πόλη μας».

Ο αθλητισμός μπορεί να βοηθήσει στην ειρήνη. Το ίδιο και ο πολιτισμός κι οι κοινοί συνδικαλιστικοί αγώνες κι οι αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το περιβάλλον. Πάντως, στις εκδηλώσεις της Κυπριακής Αντιπυρηνικής Πλατφόρμας ενάντια στον πυρηνικό σταθμό στο Άκκιουγιου δεν παραβρέθηκαν επίσημοι… Η δυνατότητα ελεύθερης καθημερινής επικοινωνίας και κάθε άλλη δράση κι εκδήλωση μπορούν να ενώσουν τους ανθρώπους, όσο διαρκεί η κάθε γιορτή. Σίγουρα αυτό βοηθά την επόμενη. Τελικά, όμως, είναι η ελευθερία που ενώνει τους ανθρώπους κι ο σεβασμός για τη ζωή, τα δικαιώματα, τον τόπο!

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *