Η Αριστερά και το ΑΚΕΛ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΜΗΛΑΡΗ

Η εκλογή του νέου Γενικού Γραμματέα και της νέας Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, στο 23ο παγκύπριο συνέδριο της 4ης Ιουλίου 2021, δίνει το έναυσμα για ένα νέο ξεκίνημα για το κόμμα της Αριστεράς της Κύπρου. Η εκλογή ενός προσώπου στην ηγεσία του κόμματος και πέραν του ενός τρίτου της ΚΕ του με πρόσωπα νεαρής σχετικά ηλικίας, που κανονικά πρέπει να είναι απαλλαγμένα από βαρίδια και αγκυλώσεις του παρελθόντος, δίνει την ευκαιρία στο κόμμα της Αριστεράς να κάμει καινούργιο ξεκίνημα. Και να αφήσει πίσω του δράσεις και πρακτικές που έβλαψαν τον κυπριακό αγώνα, αλλά και το ίδιο το κόμμα. Και που οδήγησαν το Κυπριακό στο χείλος του γκρεμού, το δε ΑΚΕΛ στο περιθώριο του πολιτικού φάσματος. Αφού από σχεδόν 50% του εκλογικού σώματος που αντιπροσώπευε στη δεκαετία του 1940, κατέληξε σήμερα να εκπροσωπεί μόλις το 14% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Και μόλις το 12% των πολιτών που έχουν δικαίωμα ψήφου λαμβάνοντας υπόψη ότι 100.000 πολίτες με δικαίωμα ψήφου δεν είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους.

Δεν θα αναφερθώ στις παλινδρομήσεις της δεκαετίας του 1940 μεταξύ ανεξαρτησίας και Ένωσης. Θα επικεντρωθώ μάλλον στην περίοδο μετά την εισβολή του 1974 που είναι πιο πρόσφατα τα γεγονότα, ώστε πολλοί από μας να τα θυμούνται. Γεγονότα που καθόρισαν την τύχη της πατρίδας μας. Αναγκαστικά θα αναφερθούμε σε μερικά για να θυμίσουμε στη νέα ηγεσία του κόμματος τις αμαρτίες που προηγήθηκαν για να αποφύγει την επανάληψή τους αν θέλει να ξαναφέρει τον κόσμο κοντά της.

Την ίδια ημέρα που έγινε η εισβολή στις 20 Ιουλίου 1974, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ενέκρινε το ψήφισμα 353 που καλούσε σε απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο και αποκατάσταση του Συντάγματος του 1960. Τι το πιο θετικό θα μπορούσε να προκύψει για την πατρίδα μας αν το ψήφισμα τούτο εφαρμοζόταν στην Κύπρο; Αντί η πολιτική ηγεσία του τόπου να εμμένει ανυποχώρητα στην εφαρμογή του ψηφίσματος, το πέταξε στο καλάθι των αχρήστων και στράφηκε προς άλλες μορφές λύσης του πολιτικού προβλήματος της Κύπρου που εξυπηρετούσαν, όχι τα συμφέροντα του κυπριακού λαού, αλλά άλλων δυνάμεων έξωθεν.

Ο Γλαύκος Κληρίδης, πρόεδρος του δεξιού Ενιαίου κόμματος, και προεδρεύων τότε της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού ο Μακάριος είχε εξαναγκασθεί λόγω του πραξικοπήματος να καταφύγει στο Λονδίνο, πρώτος πέταξε το ψήφισμα στα σκουπίδια με τη δήλωσή του στην γκαλερί ΑΡΓΩ στις 6 Νοεμβρίου 1974 ότι η ομοσπονδία στην Κύπρο είναι αναπόφευκτη. Και πριν περάσουν δέκα μέρες το ΑΚΕΛ με απόφαση της ΚΕ του στις 16 Νοεμβρίου 1974 αποφάσισε περίπου τα ίδια σκοτώνοντας έτσι οριστικά το σχετικό ψήφισμα του ΟΗΕ που μπορούσε να είναι σωτήριο για την Κύπρο. Και για να είμαστε πιο ακριβείς την άλλη μέρα, 17 Νοεμβρίου 1974, με τη μεσολάβηση του Κληρίδη στον Ύπατο Αρμοστή της Βρετανίας στην Κύπρο σερ Στήβεν Όλβερ, αξιοποιώντας τις φιλικές σχέσεις του με τον Βρετανό διπλωμάτη, διευθέτησε όπως αντιπροσωπεία του ΑΚΕΛ αποτελούμενη από το ΓΓ του κόμματος Εζεκία Παπαϊωάννου και το ΒΓΓ Ανδρέα Φάντη αναχωρήσει μέσω των βάσεων στο Λονδίνο, κομίζοντας πολυσέλιδο υπόμνημα που παρέδωσε την άλλη μέρα στον Μακάριο, πιέζοντάς τον να αποδεχτεί και ο ίδιος την ομοσπονδιοποίηση της Κύπρου.

Ακολούθησαν άλλα πολλά. Η σύμπραξη του ΑΚΕΛ στη Βουλή την άνοιξη του 1985 με το δεξιό ΔΗΣΥ και τον Γλαύκο Κληρίδη, τον οποίο κατά καιρούς κατηγορούσε ως συνεχιστή της χούντας των Αθηνών, για εξαναγκασμό του προέδρου Κυπριανού να αποδεχτεί τις ‘‘ιδέες’’ Βάλντχαϊμ και το σχέδιο ντε Κουεγιάρ, που στην ουσία ήταν η εφαρμογή στην πράξη της ΔΔΟ. Για να έρθει στη συνέχεια το 1989 ο πρόεδρος Βασιλείου, εκλεκτός του ΑΚΕΛ, να αποδεχτεί επίσημα τη ΔΔΟ. Και στη συνέχεια το 1991 επί προεδρίας του να περιληφθεί για πρώτη φορά στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που έκτοτε μας έμειναν κληροδότημα. Για να περιληφθεί στη συνέχεια στο Σχέδιο Ανάν με τη γνωστή θέση του ΑΚΕΛ ψηφίζουμε “όχι” για να τσιμεντώσουμε το “ναι”.

Αυτά είναι μερικά μόνο από τα γεγονότα που διαχρονικά απομάκρυναν τους ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ (και του ΔΗΣΥ) από το κόμμα, αφού ακόμα και ο δικός του κόσμος όπως δείχνουν πρόσφατες δημοσκοπήσεις απορρίπτει τη ΔΔΟ. Η διαχρονικά ενδοτική γραμμή του ΑΚΕΛ στο Κυπριακό οδήγησε το κόμμα μέσα σε 20 χρόνια, από το 2001 μέχρι το 2021, να χάσει 12,4 εκατοστιαίες μονάδες ή 35,7% της εκλογικής του δύναμης. Αν συνεχίσει να επιμένει στις θέσεις του για το φυσικό αέριο, έτσι που ο αγωγός να περνά μέσα από την Τουρκία, τότε, παρά τις διακηρύξεις που ακούονται από τη νέα ηγεσία, δεν μπορεί παρά το κόμμα να κατέλθει στο 8% που είναι η φυσιολογική εκλογική δύναμη των κομμουνιστικών κομμάτων στις δημοκρατίες της Δύσης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *