Οι Αρμένιοι για 103 χρόνια δεν ξεχνούν για τη γενοκτονία. Εμείς τι κάνουμε;

FILE PHOTO: O υφυπουργός Εξωτερικών Τέρενς Κουίκ (3Α) συμμετέχει στην εκδήλωση για τη συμπλήρωση 103 χρόνων από τη Γενοκτονία των Αρμενίων που πραγματοποίησε η Αρμενική Εθνική Επιτροπή Ελλάδας στο Σύνταγμα, Κυριακή 22 Απριλίου 2018. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΣΥΜΕΛΑ ΠΑΝΤΖΑΡΤΖΗ

Του Ανδρέα Σ. Αγγελίδη

Ήταν συνταρακτική η πορεία των Αρμενίων της Κύπρου μέσα από κύριους δρόμους της Λευκωσίας. Γεμάτη παλμό και αγωνιστική διάθεση. Με συμμετοχή μικρών παιδιών. Σημαίες, τύμπανα και φωνή διαμαρτυρίας σε πορεία διεκδίκησης και αξιοπρέπειας για την τότε γενοκτονία. Σφίγγουν τη γροθιά. Θυμούνται. Δεν ξέχασαν. Ιστορική μνήμη και μετάδοσή της από γενιά σε γενιά. Ένα έγκλημα τέτοιας διάστασης και μεθόδευσης θεωρούν και διακηρύσσουν ότι δεν διαγράφεται, όσα χρόνια και αν πέρασαν.

Συνεχίζουν με τη δέσμευση ώστε να επιτελούν να οριστικοποιηθεί η καταδίκη της Τουρκίας. Υπομένουν για χρόνια. Ονειρεύονται και κρίνουν. Σκυταλοδρόμοι θυσιών και οραμάτων. Το «Δεν ξεχνώ» και η διεκδίκησή τους, ως πράξη αγώνα, γι’ αυτούς είναι έννοιες ξεκάθαρες, που επιβεβαιώνουν την πορεία του χρέους.

Μια πορεία μνήμης των Αρμενίων που σε αντιδιαστολή με τη διαπίστωση ότι εμείς οι Ελληνοκύπριοι και μεγάλη πλειονότητα των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας, χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ξεχάσαμε την ανάγκη για χωρίς ενδοιασμούς και αμφιταλαντεύσεις αναζήτηση του δικαίου και των δικαιωμάτων μας.

Ξεχάσαμε ότι γενιές προγόνων με λιγότερα μέσα και χωρίς δικό τους κράτος αποδείχθηκαν ακούραστοι αγωνιστές ελευθερίας αφού πάλεψαν με επίβουλους επιδρομείς για τη διάσωση της γλώσσας, του πολιτισμού, της θρησκείας, των εθίμων και της αξιοπρέπειας. Άλλωστε κατά τον Παλαμά «Χρωστάμε σε όσους ήλθαν, πέρασαν, θα ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές μας, θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι και οι νεκροί».

Το «Δεν ξεχνώ» σ’ ό,τι αφορά στον δικό μας αγώνα διάσωσης του τόπου και η δήλωση ότι τα «σύνορά μας είναι στην Κερύνεια», η αγάπη για ελευθερία, η προστασία της κρατικής κυριαρχίας και του σεβασμού των ατομικών δικαιωμάτων έχουν εγκαταλειφθεί. Απλώς παραμένει σύνθημα του παρελθόντος. Έχει επικρατήσει η ψευθαίσθηση ότι η Τουρκία θα συμβάλλει σε λύση που θα είναι, δήθεν, δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική. Αποκαρδίωση και απογοήτευση. Μας παρασέρνει η επιδίωξη του κέρδους, της κοινωνικής αναγνώρισης και ενίοτε της διαπλοκής. Πότε τα τελευταία χρόνια υπήρξε μια παγκύπρια πορεία και ένα κοινό συλλαλητήριο, όπως αυτό που οργανώθηκε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα; Χρειάζονται το κράτος και η πολιτική εξουσία τέτοια κινητοποίηση; Ασφαλώς ναι, έστω και εάν κάποιοι επιθυμούν τη λαϊκή αδράνεια. Πέρα όμως από το ότι είναι αναγκαία η φωνή του λαού ως στήριγμα της πολιτικής ηγεσίας, είναι πρόσθετα καθήκον του καθενός μας.

Εάν οι ξένοι «φίλοι» και διαμεσολαβητές των παρασκηνίων, όπως και ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, νιώσουν την αποφασιστική δύναμη της διεκδίκησης του λαού, θα αντιληφθούν ότι πρέπει και αυτοί να συντελέσουν κατά το δίκαιο. Εάν υπάρξει αποφασιστικότητα, θα δονήσει τους μουδιασμένους αρμούς της Ιστορίας.

Τότε ασφαλώς θα κατανοήσουν πληρέστερα και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας τη νέα πνοή αυτοπεποίθησης και αντικατοχικής διεκδίκησης ενός κράτους-μέλους με Ευρωπαίους πολίτες που αγωνίζονται για την καθιέρωση και στην Κύπρο των αρχών και αξιών που θεμελίωσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι αγώνες για δικαίωση διεξάγονται με τη συμμετοχή και αγωνιστικότητα του κυριάρχου λαού γιατί κανείς άλλος δεν θα διεκδικήσει, αντί για εμάς, το δίκαιό μας.

*Δικηγόρος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *