Η «χαλάστρα» των Εγγλέζων πριν το Brexit: Κυρώσεις σε βάρος της Μόσχας που δεν έχουν κανένα κόστος για το Λονδίνο

British Prime Minister Theresa May (L) and Russian President Vladimir Putin (R) sit for a bilateral meeting held as part of the G20 Summit in Hangzhou, China, 04 September 2016. The G20 Summit is held in Hangzhou on 04 and 05 September. EPA/ALEXEY DRUZHINYN /SPUTNIK/KREMLI MANDATORY CREDIT

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Μέχρι τη  συγγραφή του παρόντος κειμένου, 25 συν  κράτη έχουν  απελάσει πάνω από 150 Ρώσους διπλωμάτες από τις επικράτειές τους. Στη πλειοψηφία τους τα κράτη αυτά ανήκουν στον ευρωατλαντικό χώρο. Από την ΕΕ, εκτός  από το Ηνωμένο Βασίλειο, συμμετέχουν στις απελάσεις: Κροατία, Τσεχία, Δανία, Εσθονία, Φιλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ουγγαρία, Ιταλία, Λετονία, Λιθουανία, Ολλανδία, Πολωνία, Ρουμανία, Ιρλανδία, Ισπανία και Σουηδία. Τα λοιπά κράτη που συμμετέχουν στις απελάσεις είναι: Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδάς, Αλβανία, ΠΓΔΜ, Νορβηγία, Ουκρανία, Μολδαβία και η μακρινή Αυστραλία. (Παραδόξως η Νέα Ζηλανδία δεν απέλασε κανένα Ρώσο μέχρι τώρα. Ψάχνει λέει αλλά δεν βρίσκει …κατάσκοπο !). 

Από την ΕΕ τα κράτη που δεν συμμετέχουν στις απελάσεις είναι: Ελλάδα, Κύπρος, Μάλτα, Πορτογαλία, Λουξεμβούργο, Βέλγιο, Σλοβενία, Σλοβακία και Αυστρία. Επιπλέον και μέχρι τώρα, Πολωνία, Ισλανδία, Δανία, Σουηδία, Αυστραλία και Ιαπωνία ανακοίνωσαν πως δεν θα αποστείλουν επίσημες αντιπροσωπείες στο Μουντιάλ ποδοσφαίρου που θα διεξαχθεί το ερχόμενο καλοκαίρι στη Ρωσία.

Οι απελάσεις των Ρώσων διπλωματών γίνονται με πρωτοβουλία των Εγγλέζων με τα λοιπά κράτη που συμμετέχουν  να το πράττουν σε ένδειξη “αλληλεγγύης”, λένε, προς αυτούς. Και  ο λόγος για την ένδειξη αλληλεγγύης είναι οι κατηγορίες του Λονδίνου πως η Μόσχα διέταξε τη δολοφονία του Ρώσου διπλού πράκτορα (δούλευε για τους Εγγλέζους από το 1995 μέχρι 2004 όταν συνελήφθη από τους Ρώσους, καταδικάστηκε και ανταλλάχθηκε με Ρώσους κατάσκοπους το 2011 και ζούσε έκτοτε ως Βρετανός πολίτης) Sergei Skripal και της κόρης του στις 4 Μαρτίου σε πάρκο του Λονδίνου. (Τώρα λένε πως η δηλητηρίαση έγινε από δηλητήριο που αφέθηκε στην θύρα της οικίας του Skripal).

Η Μόσχα κατηγορείται πως διέταξε τη δολοφονία με συγκεκριμένο νευροπαραλυτικό δηλητήριο του “είδους” που παράγεται από κρατικά εργαστήρια στη Ρωσία. Επίσημα δεν έχει ανακοινωθεί η ονομασία του και υπάρχει λόγος. Δεν “γνωρίζουν” επακριβώς σε τι αναφέρονται οι Εγγλέζοι. Ο Skripal και η κόρη του νοσηλεύονται σε κρίσιμη κατάσταση.

Η Μόσχα αρνείται έντονα τις κατηγορίες με το σκεπτικό πως δεν είχε κανένα συμφέρον να το πράξει, και μάλιστα βγήκε στην αντεπίθεση ισχυριζόμενη πως η απόπειρα δολοφονίας έγινε από Βρετανούς πράκτορες με στρατηγικό στόχο τη διασάλευση και τελική καταστροφή των σχέσεων της με τη Δύση, γενικά, και τη αναβίωση του Ψυχρού Πολέμου. Και είναι γεγονός πως με τις απελάσεις- και με την επιπρόσθετη και συναφή κατηγορία πως δεν απελαύνονται απλά διπλωμάτες ως αντίποινα αλλά “κατάσκοποι” της Μόσχας οι οποίοι στη βάση ενός  καταχθόνιου σχεδίου του ίδιου του Πούτιν στοχεύει τις “αξίες και το τρόπο ζωής της Δύσης”, τα πράγματα εκτραχύνονται. Είναι θέμα χρόνου να χειροτερεύσουν με τα αναμενόμενα αντίποινα της Μόσχας. Συνεπώς στο κλασικό πάντοτε ερώτημα σε τέτοιες περιπτώσεις “ποιος ωφελείται;” (“cui bono”;”)   η απάντηση είναι φανερή: όχι η Μόσχα και όχι ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν, που το Λονδίνο δακτυλοδείχνει πως έδωσε, μάλιστα, προσωπικά την εντολή για τη δολοφονία  και πως γενικά συμπεριφέρεται σαν ο “Χίτλερ”!

Το τι ακριβώς έγινε, ποιος ευθύνεται, ποιο ακριβώς είναι το δηλητήριο και που ακριβώς  παράγεται το “είδος” είναι ερωτήματα που δεν πρόκειται να απαντηθούν ποτέ. Και μια πρώτη ένδειξη είναι η γενική σύγχυση που επικρατεί γύρω από την περίπτωση Skripal.  Είναι σχεδόν  απαράβατος  κανόνας παραπληροφόρησης και προπαγάνδας να εκτοξεύεται μια κατηγορία προς μια κατεύθυνση και γύρω της να καλλιεργείται σύγχυση και μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Ο μακαρίτης Πρόεδρος  των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον έλεγε: “Διάδωσε τη φήμη και άσε το γιο της σκύλας να τη διαψεύδει” (“spread the rumour and let the s.o.b deny it”). Η σύγχυση εξυπηρετεί τον διασπορέα. Εγώ δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά διότι οι Εγγλέζοι είναι ικανοί για τα πάντα και δεν είναι τυχαία  που η Αγγλία είναι και γνωστή ως “Perfidious Albion” δηλ. ως “κράτος της απάτης”. Και θα σταθώ στο εξής στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Προσέξτε. Πέραν της ανηλεούς προπαγάνδας και δαιμονοποίησης του Ρώσου Προέδρου, ποιες είναι οι “κυρώσεις” που επιβάλλονται ή απειλούνται να επιβληθούν κατά της Μόσχας; Είναι κυρώσεις που δεν έχουν απολύτως κανένα κόστος για το Λονδίνο παρά μόνο οφέλη, αλλά έχουν πολλαπλά κόστη για την ειρήνη και την ασφάλεια της Ευρώπης. Και εδώ εντοπίζεται και η ουσία της υπόθεσης: βρίσκεται σε εξέλιξη η τελευταία πράξη απάτης των Εγγλέζων – η τελευταία τους “χαλάστρα”- πριν το Brexit. Τρέχουν να προλάβουν. Διότι μετά το Brexit το “ειδικό τους βάρος”,  μεταξύ άλλων και ως Δούρειου Ίππου των Αμερικανών στη ΕΕ, θα παύσει να υφίσταται. Κάτι ήξερε ο Στρατηγός ντε Γκολ που δεν τους ήθελε μέσα στη διαδικασία ενοποίησης της Ευρώπης.

Διώχνουν τους Ρώσους διπλωμάτες- κατασκόπους από το Λονδίνο οι Εγγλέζοι. Τα μαύρα τους ρωσικά λεφτά – τα δισεκατομμύρια που ξεπλένουν οι Ρώσοι απατεώνες ετησίως στη χώρα τους- γιατί δεν τα διώχνουν και αυτά  αλλά αντίθετα διευκολύνουν την παρουσία τους; Το Λονδίνο κρατά τα σκήπτρα στο ξέπλυμα  μαύρου χρήματος στον κόσμο. Ακολουθούν η Νέα Υόρκη, η Φρανκφούρτη, (και γενικά οι ελεγχόμενες από Γερμανία τράπεζες στην Ευρώπη) και το Παρίσι. Αλλά τα  πρωτεία τα έχει η Perfidious Albion. (Έχει και τα μαύρα των ανά  τον κόσμο μαφιόζων των ναρκωτικών). Και δεν προτίθεται να τα χάσει. Πολιτικά και οικονομικά κορόιδα είναι οι άλλοι, όχι οι Εγγλέζοι!

Διώχνει διπλωμάτες, καλύπτει ολιγάρχες

Η ειρωνεία με  τα μαύρα λεφτά των Ρώσων ολιγαρχών είναι πως τα κυνηγά και ο Πούτιν και προσπαθεί με διάφορες “μεθοδεύσεις” να πείσει τους δικούς του κλεπτοκράτες να τα επιστρέψουν ή να περιορίσουν την φυγή τους. Το 2014 έφυγαν από τη Ρωσία 154 δις δολάρια. Το 2015 “μόνο” 31 δις. Κάτι φαίνεται να κάνει σωστά ο Πούτιν στο τομέα του ξεπλύματος. Και ο μεγάλος χαμένος είναι η Αλβιόνα.

Η Τερέζα Μέΐ θέλει να προπαγανδίζει και να σπρώχνει την Ευρωπαϊκή Ένωση, κυρίως, σε μια αχρείαστη αντιπαράθεση με τη Μόσχα ώστε να συνεχίζει να έχει ηγετικό ρόλο για τα πράγματα στην Ευρώπη και μετά την έξοδο της από την ΕΕ. Διότι χωρίς πλέον θεσμικό ρόλο στην ΕΕ, μόνο σε ένα κλίμα αντιπαράθεσης θα μπορεί να παραγοντίζει και να επιβάλλεται χωρίς να πληρώνει τελωνείο.

Από τον Ρέηγκαν στη Μέι

Οι κυρώσεις με τη μορφή των απελάσεων όχι μόνο δεν στοιχίζουν αλλά ωφελούν το Λονδίνο. Αν οι Εγγλέζοι πίστευαν αυτά που διακηρύττουν το πρώτο πράγμα  που έπρεπε να κάνουν,  μαζί με την εκδίωξη των διπλωματών-κατασκόπων, θα ήταν να διώξουν και τα μαύρα ρωσικά δολάρια. Έτσι θα είχε και μια κάποια αξιοπιστία η πολιτική τους και η οποία παραπέμπει, για όσους γνωρίζουν, και στην πολιτική του αμερικανού Προέδρου Ρέηγκαν, όταν και αυτός  αποφάσισε  στις αρχές του 1980 να επιβάλει οικονομικές κυρώσεις κατά της τότε Σοβιετικής Ένωσης με αφορμή τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν.

Τότε η Σοβιετική Ένωση λόγω των αστοχιών του συστήματος της ήταν ο μεγαλύτερος εισαγωγέας αμερικανικού σιταριού στον κόσμο (σήμερα και επί Πούτιν είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας σιταριού στον κόσμο) που παρήγαγαν σιτοπαραγωγοί στην Καλιφόρνια. Οι τελευταίοι επαναστάτησαν κατά του καλιφορνέζου στη καταγωγή Ρέηγκαν (που υπήρξε και Κυβερνήτης της πολιτείας πριν γίνει Πρόεδρος) και άρον άρον ο Ρέηγκαν εξαίρεσε το σιτάρι από τις κυρώσεις κατά των Σοβιετικών. Όπως βλέπετε κανείς δεν θέλει να υποφέρει για αυτά που, τάχατες, πιστεύει. Έτσι και η Τερέζα Μέΐ και το συνάφι της, κατ´εξοχή εκπρόσωπος μιας “ζηλευτής” εγγλέζικης παράδοσης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *