Η έκτη μέρα κάθε Αυγούστου 

Αργυρός δίσκος από το Θησαυρό της Λάμπουσας, Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης
Της Δρ. ΑΝΘΗΣ ΚΑΛΔΕΛΗ  Δύσκολη η έκτη μέρα κάθε Αυγούστου. Σαν σήμερα έπεσαν στα χέρια του κατακτητή, η Λάπηθος και ο Καραβάς. Τα χωριά της καρδιάς μου, τα χώματα των προγόνων μου και τα δικά μου, εκεί όπου είναι ριζωμένος ο δικός μου κόσμος.

Μέσα στο άγχος της ημέρας, σκεφτόμουν με ποια φωτογραφία να μνημονεύσω σήμερα τον τόπο μου. Με ποια εκκλησία, την Ευαγγελίστρια, την Αχειροποίητο, τον Άγιο Ευλάλιο, την Κρινιώτισσα ή την Αγία Ειρήνη; Με τα νερά ποιας πηγής, τους μυρωδάτους ανθούς ποιανού δέντρου, της πορτοκαλιάς του Καραβά ή της λεμονιάς της Λαπήθου, με τα χρώματα ποιανού αγριολούλουδου, με ποιο κυκλάμινο; Ποιο πήλινο αγγείο; Με τα ροζιασμένα χέρια ποιας κεντήτριας, με την κόψη από ποιο Λαπηθιώτικο μαχαίρι;
Μέχρι που το μάτι έπεσε στον τοίχο απέναντι από το γραφείο, στην ασπρόμαυρη φωτογραφία ενός εκ των αργυρών δίσκων του Θησαυρού της Λάμπουσας, που απεικονίζει τη Μονομαχία του Δαβίδ και του Γολιάθ, των αρχών του 7ου αι. μ.Χ. Η σφραγίδα με τη μορφή του αυτοκράτορα Ηράκλειου μαρτυρά τις στενές σχέσεις του τόπου με την Κωνσταντινούπολη, όπως και ένα σωρό άλλα πολιτιστικά στοιχεία, από αρχιτεκτονικούς τύπους, μέχρι την ντοπιολαλιά. Στοιχεία ελληνικότητας, που κρατά για εμάς, σφικτά στην αγκαλιά του, ο Πενταδάκτυλος.
Η μόνη υπόσχεση κάθε έκτης Αυγούστου είναι να μην ξεχνάμε. Τη γη και τον μοναδικό πολιτισμό που μας άφησαν οι πρόγονοι μας, τα χώματα που έγιναν ένας τεράστιος τάφος για τόσους ήρωες που μας χάρισαν τη ζωή τους και που ακόμη αγνοούνται, υπερασπιζόμενοι όσα εμείς κινδυνεύουμε να θάψουμε στη λήθη, για χάρη των «νέων συνθηκών», του ατομικισμού και του νεοπλουτισμού. Δαβίδ και Γολιάθ, λοιπόν. Από τα μυροβόλα χώματα, που Δεν Ξεχνώ. Δαβίδ και Γολιάθ, για να Μην Ξεχνώ.
* Αρχαιολόγος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *