Η Ελληνογαλλική συμμαχία, η Κύπρος και η ευρωπαϊκή αμυντική αυτοδυναμία

Ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν (Δ) με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη (Α), κάνουν κοινές δηλώσεις στον τύπο, κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους, την Πέμπτη 22 Αυγούστου 2019, στο Προεδρικό Μέγαρο Ηλυσίων, στο Παρίσι. Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκινά από σήμερα στο Παρίσι, τον κύκλο των συναντήσεων του με ξένους ηγέτες. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ

Του ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Λ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Η αξία της πρόσφατα υπογραφείσας αμυντικής συμφωνίας για την ενίσχυση του ελληνικού οπλοστασίου στη θάλασσα, όπως και στον αέρα με γαλλική τεχνογνωσία, εκτός από την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας,θέτει επί πραγματικής βάσεως για πρώτη ίσως φορά από την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης την αναγκαιότητα μιας αυθύπαρκτης ευρωπαϊκής στρατιωτικής προοπτικής, αποκόπτουσα με τον τρόπο αυτό τον ομφάλιο λώρο από το ΝΑΤΟ. Η μόνη πυρηνική δύναμη εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Γαλλία, όφειλε να είχε ηγηθεί από πολλού χρόνου της σοβαρής προσπάθειας να ιδρύσει έναν ισχυρό αμυντικό βραχίονα, πέραν από τον αμερικανικό πατερναλιστικό εναγκαλισμό, ο οποίος στην ουσία υπέθαλπε τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Η αμφιταλαντευόμενη πρόσδεση της Ελλάδος στη Γαλλία μέσω των εξοπλιστικών αγορών, παρά το γεγονός ότι αυτές δεν συνεισφέρουν όσο θα έπρεπε στην ανάπτυξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, σηματοδοτεί μια νέα εποχή κατά την οποία η Ελλάδα θα διεκδικήσει τα δίκαιά της στην Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου άφοβα και αποφασιστικά, εφόσον η ρήτρα αμυντικής συνδρομής υποστασιοποιηθεί και δεν παραμείνει μια προπαγανδιστική φόρμα.

Είναι, βεβαίως, απαραίτητο και η Κύπρος να προστεθεί στη συμμαχία αυτή, προσφέροντας μία βάση στον γαλλικό στόλο και προβαίνοντας σε προμήθεια εσπευσμένως προηγμένων, έστω και μεταχειρισμένων γαλλικών αεροσκαφών και βέβαια μικρών ευέλικτων ναυτικών μονάδων με μεγάλη πυραυλική ισχύ πυρός προς αποτελεσματική υπεράσπιση των κυπριακών ακτών και λιμένων, για να αντιληφθεί η νεοοθωμανική αναθεωρητική Τουρκία ότι δεν μπορεί να δρα ανενόχλητα με την ιδέα ότι αντιμετωπίζει ενδοτικά και φοβικά κράτη. Η πρόσφατη προκλητική τουρκική στάση, που καταπατά προδήλως την ελληνική ΑΟΖ, τροφοδοτείται από τη βεβαιότητα των Τούρκων ότι Ελλάδα και Κύπρος δεν διαθέτουν την κατάλληλη αποτρεπτική ισχύ, για να επιβάλουν στους Τούρκους τον σεβασμό των καταπατημένων δικαιωμάτων και των δύο χωρών.

Είναι σαφές ότι στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται για ευρωπαϊκά σύνορα ούτε για το Αιγαίο, για να ενεργοποιηθεί η ρήτρα της αμυντικής συνδρομής, αν όχι με έμψυχο, τουλάχιστον με προηγμένο πολεμικό υλικό. Επομένως, στο μεσοδιάστημα της τωρινής κατάστασης και της προβλεπόμενης καταστάσεως ισχύος των ενόπλων δυνάμεών μας μετά από 4 ή 5 χρόνια, πρέπει Ελλάδα και Κύπρος από κοινού στον Ενιαίο Αμυντικό Χώρο να προτάξουν όλα τα απαραίτητα μέτρα, διπλωματικά και στρατιωτικά, και κυρίως τα δεύτερα, με κατεπείγουσα προμήθεια ή κατασκευή προηγμένων και φθηνών συστημάτων, όπως drones και αντιαποβατικών πυραύλων σε πολύ μεγάλους αριθμούς, για να κάμψουν με περισσή αποτελεσματικότητα τους ψευτονταήδες της περιοχής.

Σημαντικό βέβαια είναι αυτός ο πυρήνας της νέας στρατηγικής ευρωπαϊκής θεώρησης να διευρυνθεί και με άλλα μεσογειακά κράτη, κυρίως ευρωπαϊκά, ώστε επιτέλους ο οικονομικός γίγαντας, η Ευρώπη να αποκτήσει εδραίες στρατηγικές βάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, μετά την αποχώρηση των Αμερικανών και να περιορίσει τις όποιες θρασύτατες νεοοθωμανικές πρωτοβουλίες που εξακτινώνονται σε πέντε τουλάχιστον κράτη.

Κάποιοι αναλυτές επισημαίνουν το διακύβευμα, η τουρκική πολιτική να προσανατολισθεί προς τη Ρωσία, αλλά αυτό θα αποτελέσει μια θαυμάσια ευκαιρία, καταπιεσμένες κρατικές οντότητες, όπως οι Κούρδοι, να υποστηριχθούν δυναμικά από τη Δύση, για να αποκτήσουν την ελευθερία τους, απομειώνοντας με τον τρόπο αυτό το πληθυσμιακό, εδαφικό και αμυντικό προφίλ της γειτονικής χώρας. Η αμυντική συνεργασία Κύπρου και Σερβίας είναι πραγματικά σημαντική, επειδή η Κύπρος μπορεί να εφοδιασθεί με εξαιρετικής απόδοσης οπλικά συστήματα που μπορούν να ισοπεδώσουν με τη μαζική τους χρήση εκτεταμένες τουρκικές αμυντικές θέσεις σε ξηρά και θάλασσα. Αν η απόκτηση άριστα εξοπλισμένου κυπριακού στρατού, για να αντιμετωπίσει δυναμικά τις τουρκικές προκλήσεις και όχι στρατού για παρελάσεις, εμπεδωθεί ως συνείδηση στην πολιτική του γενναίου κυπριακού λαού, θα κοιτάζει αυτός με μεγαλύτερη αισιοδοξία την απελευθέρωση των κατακτημένων για μισό σχεδόν αιώνα εδαφών του. Γιατί, βεβαίως, στόχος δεν πρέπει να είναι η διατήρηση μόνο των υπολοίπων εδαφών, αλλά και η απελευθέρωση όσων οι δύο Αττίλες κρατούν κατά παράβαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου. Και, για να συμβεί αυτό, απαιτείται σοβαρός και υπεύθυνος προγραμματισμός, συνεργασίες, ανάπτυξη συστηματική και όχι αποσπασματική της εγχώριας αμυντικής παραγωγής και εγκατάλειψη του ευδαιμονισμού και της μακαριότητας, που υπονομεύουν τελικά την ίδια μας την ύπαρξη.

Η νέα αμυντική συμφωνία με την Αμερική θα αποτελεί πραγματική επιτυχία, αν μετατοπίσει το κέντρο βάρους του Ινσιρλίκ στην Ελλάδα με αποτέλεσμα η χώρα μας να αναβαθμίσει τη στρατηγική της θέση και να αποκτήσει προτεραιότητα στις αμερικανικές αμυντικές χορηγίες. Ανεξαρτήτως όμως αυτού, η Ελλάδα οφείλει να ζητήσει κατεπειγόντως με την υπογραφή της ανακοινωθείσας σχετικής συμφωνίας, ως έμπρακτη συνέπειά της και ως αυτονόητη απόδειξη της στρατηγικής της αξίας, F-35, πλοία, άρματα μάχης, ΤΟΜΑ και τα χρονίζοντα τροχοφόρα ελαφρά οχήματα, των οποίων η άφιξη είχε αναγγελθεί για τον προηγούμενο χρόνο. Επειδή οι Αμερικανοί δεν πρόκειται να έλθουν να πολεμήσουν στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, πρέπει να ενισχύσουν άμεσα και αποφασιστικά την άμυνα της χώρας μας, τώρα που η νεοοθωμανική επιθετικότητα κλιμακώνεται επικίνδυνα, προβάλλοντας το βαθύ αποτύπωμα της γαλάζιας πατρίδας, την οποία θα κληθεί μόνη η Ελλάδα ως άμεσα θιγομένη να αντιμετωπίσει.

Καθηγητής Πανεπιστημίου
Πρόεδρος του Φ. Σ. ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *