Η επιλεκτική δημοκρατική ευαισθησία των μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη

FILE PHOTO: French President Emmanuel Macron (L) and US President Donald J. Trump (R) during a joint press conference at the White House in Washington, DC, USA, 24 April 2018. President Macron will be in DC for three days for a state visit at the White House and an address to a joint session of Congress on 25 April. EPA, Alex Edelman / POOL

Toυ Δρ Χρήστου Ψιλογένη

Για μια ακόμα φορά, τρεις από τις μεγάλες δυνάμεις, οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία, χρησιμοποίησαν παράνομη βία εναντίον ενός άλλου κράτους, επίσημα για ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά στην ουσία για τα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα.

Πριν λίγα χρόνια στόχοι ήταν το Ιράκ και η Λιβύη, στα πλαίσια της Αραβικής Άνοιξης που αποδείχθηκε βαρύτατος πολιτικός χειμώνας. Χωρίς να ξεχνάμε βεβαίως τη διάλυση της ευρωπαϊκής Γιουγκοσλαβίας, από το ΝΑΤΟ. Αυτή τη φορά ενοχλήθηκαν από τη χρήση χημικών όπλων, που αν αποδειχθεί, ασφαλώς θα συνιστά παραβίαση του διεθνούς δικαίου. 

Όπως βεβαίως και η πυραυλική επίθεση των τριών κρατών κατά της Συρίας. Διότι σύμφωνα με το άρθρο 2(3) του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, τα κράτη έχουν υποχρέωση να επιλύουν τις διαφορές τους με ειρηνικά μέσα. Επιπλέον, όχι μόνο απαγορεύεται η χρήση βίας, αλλά ακόμα και η απειλή για μια τέτοια χρήση [άρθρο 2(4)].

Οι μοναδικές εξαιρέσεις προβλέπονται από το άρθρο 51, για την περίπτωση της νόμιμης άμυνας, και το άρθρο 42 (κεφάλαιο VII), ύστερα από απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Που όμως καθίσταται αδύνατη λόγω του δικαιώματος βέτο, όταν όπως και στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει διάσταση συμφερόντων μεταξύ των μονίμων μελών του. Παράλληλα, ο καταστατικός χάρτης, με την εξαίρεση των περιπτώσεων του κεφαλαίου VII, απαγορεύει κάθε ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κράτους [άρθρο 2(7)].

Είναι όμως τραγικό γιατί ενώ σύμφωνα με το άρθρο 103 ο καταστατικός χάρτης είναι η ισχυρότερη διεθνής συνθήκη, είναι και η πιο συχνά παραβιαζόμενη. Διότι ναι μεν με βάση το άρθρο 2(4) οι επιθετικοί πόλεμοι απαγορεύονται, αλλά στην πράξη ουδέποτε σταμάτησαν, συνήθως με πρωταγωνιστές τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, που έχουν αυξημένες ευθύνες όσον αφορά στη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας.

Ειδικά κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, οι παραβιάσεις ήταν συχνότατες, προπάντων από τις δύο υπερδυνάμεις. Αναμφισβήτητοι πάντως πρωταθλητές ήταν διαχρονικά οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί. Οι πρώτοι με το απεχθές «διαίρει και βασίλευε», οι δεύτεροι διά στρατιωτικών πραξικοπημάτων.

Κοντολογίς, οι μεγάλες δυτικές Δημοκρατίες μπορεί να διαφυλάττουν τους δημοκρατικούς θεσμούς στο εσωτερικό τους, αλλά στο εξωτερικό συχνά εξάγουν αντιδημοκρατικές λύσεις. Τους ενοχλούν μόνο οι ξένες δικτατορίες, όσο δεν τις ελέγχουν. Όπως εκείνες του Σαντάμ Χουσέιν, του Καντάφι και τώρα του Άσαντ.

Καμιά φορά, όμως, τους ενοχλούν ακόμα και οι ενδοοικογενειακές διαφωνίες, με τις γνωστές συνέπειες. Όπως για παράδειγμα το φασιστικό πραξικόπημα της 21.4.1967, στην ίδια την κοιτίδα της δημοκρατίας, που στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε γίνει ολοκαύτωμα για να υπερασπιστεί τις αξίες της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Αλλά και στην περίπτωση της Κύπρου, πόσο δημοκρατικές ήταν οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου και μάλιστα με το πασιφανώς παράνομο δικαίωμα επέμβασης, που με τόση βαναυσότητα μάς επέβαλαν; Γιατί στήριξαν το πραξικόπημα της χούντας στην Κύπρο και το συνεχιζόμενο για 45 χρόνια πολλαπλό έγκλημα της τουρκικής εισβολής-κατοχής; Γιατί επιμένουν στη δικαίωσή του με αντιδημοκρατικότατα σχέδια που παραβιάζουν ακόμα και τις βασικότερες αρχές του ΟΗΕ;

Αν λοιπόν με τόση καθυστέρηση θυμήθηκαν τις δημοκρατικές αξίες, ας αρχίσουν την αποκατάστασή τους από τα δικά τους, ανά τον κόσμο, θύματα. Είναι εκατομμύρια οι νεκροί για την ελευθερία και τη δημοκρατία, που περιμένουν ακόμα δικαίωση.

*πρέσβης ε.τ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *