Η φασιστική 21η Απριλίου 1967 και οι απομιμήσεις της…

Φωτογραφία που εικονίζει τανκ στην πύλη του Πολυτεχνείου. Παρουσιάστηκε σε έκθεση φωτογραφίας του Αριστοτέλη Σαρρηκώστα. ΑΠΕ- ΜΠΕ, Αρχείο ΕΡΤ, ΣΑΡΡΗΚΩΣΤΑΣ Α

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Πενήντα δύο χρόνια πριν, ήταν και τότε Απρίλης… Το ημερολόγιο μόλις που έγραψε 21. Το φασιστικό πραξικόπημα της Χούντας των συνταγματαρχών κατέλυσε τη δημοκρατία στην Ελλάδα και, μπαίνοντας στον δρόμο που άνοιξε η προηγηθείσα αποστασία, προχώρησε στο προδοτικό της έργο.

Πιο πονηροί οι συνταγματάρχες πρόλαβαν το παλάτι και τους αυλικούς. Πέρασαν χρόνια επτά με τον ελληνικό λαό στον γύψο, με ξερονήσια, βασανιστήρια, φυλακίσεις, εξορίες κι εκτοπισμούς…

  • Η Χούντα έπεσε στα μαλακά μέσα στους καπνούς που έφερε η ολοκλήρωση του έργου της, η προδοσία και η κατοχή της μισής Κύπρου. Αργότερα είπαν πως το έγκλημα ήταν στιγμιαίο και οι περισσότεροι από τους ενόχους έκλεισαν τον βιολογικό τους κύκλο (τον ανθρώπινον τον είχαν κλείσει πολύ νωρίτερα) απολαμβάνοντας προνόμια και συντάξεις και τα όποια άλλα λάφυρα της καταστροφικής τους εξουσίας.

Δύο μέρες μετά, ο Λύσανδρος Τσιμίλλης, δραστήριο μέλος στη συνέχεια της Επιτροπής Αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, έγραφε, κάτω από τον τίτλο «Το Φασιστικόν Πραξικόπημα» και τούτα: «Πίσω από τους στρατιωτικούς πραξικοπηματίας και την δικτατορίαν των ευρίσκονται οι εχθροί της Κύπρου και του Αγώνος της – το ΝΑΤΟ και ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Πρέπει να ανησυχεί ο κυπριακός Ελληνισμός. Αλλά και κατά περισσότερον λόγον επιβάλλεται να επαγρυπνή. Να έχη ορθάνοιχτους τους οφθαλμούς, και να περιφρουρή την ενότητά του ως κόρην οφθαλμού» (Νέοι Καιροί, 24 Απριλίου 1967).

Tα μάτια μας δεν ήταν ούτε τότε ούτε κι αργότερα ανοιχτά. Ούτε και σήμερα είναι… Ούτε τότε, ούτε και τώρα υπάρχουν δικαιολογίες. Ο νεοφασισμός προβάλλει και πάλι απειλητικά στην Ευρώπη. Θιασώτες και υμνητές της «εθνοσωτηρίου Χούντας» χρησιμοποιούν τη δημοκρατία προετοιμαζόμενοι να την καταπατήσουν ξανά, όποτε κι όπως βολεύει. Δεν διστάζουν να ζωγραφίζουν αγκυλωτούς σταυρούς σε τοίχους – προβάλλοντας μια χυδαία παραλλαγή του τραγουδιού για τον τοίχο και την ιστορία του. Όσοι θα έπρεπε άμεσα να ενοχλούνται κι όσοι ανεύθυνοι δεν μπορούν να αισθανθούν τη δική τους ευθύνη, τους ανέχονται. Μαζί τους κι όλοι εμείς οι διερχόμενοι, συχνά βιαστικοί μην μας πιάσει το φανάρι… Μα και οι αρμόδιοι για την εφαρμογή της νομοθεσίας για τη ρύπανση των δημόσιων χώρων, πόσα να προλάβουν κι αυτοί. Είναι, άραγε κι αυτό, μέσα στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών;

  • To παράξενο είναι πως ο φασισμός κι ο ρατσισμός έχει επεκταθεί και σε άλλα επίπεδα. Το ίδιο και η ανοχή πολλών που είναι πολέμιοί τους. Δεν αρκεί όμως να δηλώνουμε την απέχθειά μας. Δεν είναι αρκετό να συνεχίζουμε την προοδευτική μας πορεία υποβαθμίζοντας το γεγονός πως οι φασίστες προσπαθούν να μας προσπεράσουν παραβιάζοντας κρυφά κι έτοιμοι να παραβιάσουν και φανερά τη δημοκρατία. Δεν αρκούν οι επετειακές εκδηλώσεις μνήμης τραγουδώντας πως «δεν θα περάσει ο φασισμός» που όμως πέρασε και μας προσπέρασε. Δίπλα μας είναι ο φασισμός ντυμένος στα μαύρα… Παραπέρα, στην πλαγιά του πληγωμένου Πενταδάκτυλου που μας κρύβει την Κερύνεια (άραγε γι’ αυτό την ξεχάσαμε;), είναι ντυμένος με το κατοχικό μισοφέγγαρο. Οι δύο φασισμοί ανατροφοδοτούνται! Έτσι γινόταν πάντα…

Οι στίχοι του Φώντα Λάδη (1978), μελοποιημένοι από τον Θάνο Μικρούτσικο και τραγουδημένοι από την αξέχαστη Μαρία Δημητριάδη, είναι συγκλονιστικοί. Πολλοί τους θυμήθηκαν με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τη Χρυσή Αυγή το 2013: «Ο φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον/καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει…/οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν/και χάνονται βαθιά στα περασμένα/οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν/μα όχι και το μίσος του για μένα/τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον/δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον…»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *