Η γάγγραινα του προσφυγικού προβλήματος και το ασφαλές σωσίβιο που προσφέρει η  Κύπρος

Άφιξη προσφύγων με πλοιάρια από τη Συρία στην περιοχή Λατσιού ΚΥΠΕ/ Κική Περικλέους

Του Χριστόφορου Σκαρπάρη

Άλλοι τριακόσιοι πέντε πρόσφυγες έφτασαν στην Κύπρο το περασμένο Σαββατοκυρίακο. Ακόμα μια φορά, χωρίς να ξέρουμε πότε και πόσες άλλες θα ακολουθήσουν, το κυπριακό κράτος, ως όφειλε, εκπλήρωσε πιστά τις ανθρωπιστικές του υποχρεώσεις έναντι των κατατρεγμένων της Συρίας, που αναζητούν ένα ασφαλές καταφύγιο για να ξαναφτιάξουν τις ρημαγμένες τους ζωές. 

Όλοι οι μηχανισμοί, που σχετίζονται με τη διάσωση, την υποδοχή και την περίθαλψη, λειτούργησαν άψογα και σε αυτή την περίπτωση -της πιο μαζικής άφιξης προσφύγων που σημειώθηκε τα τελευταία χρόνια- και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους επικεφαλής, τους λειτουργούς και τους εθελοντές των κλιμακίων που εργάστηκαν νυχθημερόν στο έργο που τους ανατέθηκε.

Όλα καλά από αυτή τη σκοπιά. Υπάρχει, όμως και μια άλλη. Που έχει σχέση με το δάσος και όχι με το δέντρο. Και για όσους δεν ξεχωρίζουν τη διαφορά, να το πούμε πιο απλά: Το δέντρο είναι οι κυνηγημένοι από τον πόλεμο συνάνθρωποί μας τους οποίους έχουμε ηθική και νομική υποχρέωση να βοηθήσουμε.

Το δάσος είναι το προσφυγικό/μεταναστευτικό πρόβλημα, το οποίο όχι μόνο δεν θεραπεύεται με την περιστασιακή φιλανθρωπία και την εκπλήρωση συναφών συμβατικών υποχρεώσεων του διεθνούς δικαίου αλλά -σε συνάρτηση με την οικονομική κατάσταση και άλλους κοινωνιολογικούς παράγοντες της χώρας υποδοχής- δυνατό να προκαλέσει ανυπέρβλητα προβλήματα στη λειτουργία, την κοινωνική ειρήνη και την ευδαιμονία κάποιων κρατών.

Στη διαιρεμένη Κύπρο των εννιά χιλιάδων και κάτι τετραγωνικών χιλιομέτρων, της Κατοχής, της ανεργίας, του ΕΕΕ, των πτωχεύσεων και των εκποιήσεων, της μαγειρεμένης ανάπτυξης, του ξεπουλήματος υπηκοοτήτων, του αβέβαιου μέλλοντος, της κατάρρευσης των θεσμών, της δημογραφικής αλλοίωσης, των τουρκικών προκλήσεων και απειλών, τα πιο πάνω προβλήματα δεν είναι απλώς ανυπέρβλητα αλλά ενδεχομένως να αποβούν μοιραία στον αγώνα επιβίωσης, που διεξάγουμε μέσα σε διαρκώς ογκούμενες αντιξοότητες.

Εύλογα, λοιπόν, γεννάται το ερώτημα: πόσους περισσότερους πρόσφυγες μπορούμε να φιλοξενήσουμε χωρίς να διακυβεύσουμε την ήδη αιμορροούσα οικονομία μας, την κοινωνική μας συνοχή, την εσωτερική μας ασφάλεια, τους ήδη δυσλειτουργικούς μας θεσμούς (Παιδεία, Υγεία, Δικαιοσύνη κ.ο.κ.).

Και συνακόλουθα: η Κυπριακή Δημοκρατία έχει εκπονήσει μια αξιόπιστη, προληπτική, μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη στρατηγική και έχει συντάξει ενδελεχείς σχεδιασμούς για να αποφύγει τα διαγραφόμενα κακά ή θα κοκορεύεται για τη φιλανθρωπία της στα σαλόνια των Βρυξελλών, του Στρασβούργου και της Νέας Υόρκης ώσπου η πληγή να γίνει γάγγραινα;

Δεν γνωρίζουμε τις συμφωνίες προώθησης σε άλλες χώρες της Ε.Ε. των προσφύγων που καταφθάνουν στις ακτές μας και ως προβληματιζόμενοι πολίτες ζητούμε να τις πληροφορηθούμε.

Εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι οι δυνατότητες φιλοξενίας στις εγκαταστάσεις της Κοφίνου δεν ξεπερνούν σε αριθμό τους τριακόσιους πρόσφυγες, οπότε, αναγκαστικά οι υπόλοιποι -κι εδώ μιλούμε ήδη για δεκάδες χιλιάδες- διοχετεύονται στα αστικά κέντρα (ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει ότι τα γκέτο στην πρωτεύουσα και στις άλλες πόλεις μας αυξάνονται και διευρύνονται σε έκρυθμα σημεία).

Εκείνο που επίσης γνωρίζουμε είναι ότι οι νηπιαγωγοί, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές των δημόσιων εκπαιδευτηρίων αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα με τη ραγδαία αύξηση του αριθμού των μαθητών στις τάξεις που διδάσκουν, με τις δυσχέρειες επικοινωνίας που προκαλεί η πληθώρα των μητρικών γλωσσών και των διαφορετικών κουλτούρων παιδιών και γονέων.

Ότι τα κρατικά τμήματα πρώτων βοηθειών και τα νοσοκομεία δεν αντέχουν άλλη πίεση. Ότι η παράνομη εργασία αυξάνει την ανεργία ανάμεσα στον ντόπιο πληθυσμό με αποτέλεσμα την αύξηση της ανέχειας, των αυτοκτονιών και της μετανάστευσης των νέων μας.

Ο κατάλογος των προβλημάτων είναι ατελείωτος. Κυβέρνηση και Βουλή θα πρέπει το ταχύτερο να συνέλθουν σε κοινή συνεδρία για να συζητήσουν αυτό το τεράστιο πρόβλημα και να σχεδιάσουν μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισής των συνεπειών του.

Ως μικρή σε έκταση και δύναμη χώρα, που εκτός των άλλων της προβλημάτων αντιμετωπίζει και εκείνο της ξένης κατοχής και της συνεχιζόμενης επιβουλής, ασφαλώς και δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα του «προσφυγικού δάσους». Έχει όμως καθήκον προς τους πολίτες του να προλάβει τα χειρότερα. Χώρος υποδοχής και προσωρινής ανακούφισης προσφύγων μπορεί και έχει υποχρέωση να είναι. Τόπος απορρόφησης και αφομοίωσής τους όχι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.