Η κατασκευή του δρόμου προς το προεδρικό δεν πρέπει να ανατινάσσει τις γέφυρες για την λύση του Κυπριακού και την ευημερία του τόπου

Το προεδρικό μέγαρο της Κύπρου. Φωτογραφία, philenews

Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΤΣΟΥΡΙΔΗ

Είχα αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο μου, πριν μήνες μια σειρά παραδοξότητες της παρούσας προεκλογικής εκστρατείας.  Από το βράδυ της Δευτέρας προστέθηκε ακόμα μία. Είναι η καταγγελία του Προέδρου του ΔΗ.ΣΥ και υποψηφίου για την Προεδρία της Δημοκρατίας εναντίον του  «Ενδιάμεσου χώρου».  Δηλαδή όλων των άλλων Κομμάτων πλην ΑΚΕΛ, ότι ανέκαθεν επιδίωκαν την υπόσκαψη του ΔΗ.ΣΥ!  Ξεχνώντας επιμελώς τις συνεργασίες του ΔΗ.ΣΥ με ΔΗ.ΚΟ και την στήριξη από ΕΔΕΚ σε Προεδρικές εκλογές που οδήγησαν στην Προεδρία πρώτα τον  Γλ. Κληρίδη και  έπειτα Νίκο Αναστασιάδη.  Να σημειώσω εδώ ότι πολύ συγκεκριμένα παραθέτει τα στοιχεία αυτών των συνεργασιών σε άρθρο του ο φίλος Γιώργος Καλλινίκου στον Φιλελεύθερο 26/10/2022.  Ο οποίος μάλιστα υπενθυμίζει ότι το 1998 ο ΔΗ.ΣΥ προκάλεσε διάσπαση στο ΔΗ.ΚΟ όταν στελέχη του ΔΗ.ΚΟ, υπουργοί του Γλ. Κληρίδη τάχθηκαν ανοικτά υπέρ της υποψηφιότητας Κληρίδη (Δούρειοι  Ίπποι που θα λέγανε στον ΔΗ.ΣΥ) και ενάντια στον Σπύρο Κυπριανού, που δυσαρεστήθηκε, γιατί τον είχαν ξεγελάσει το 1993.  Τότε που συμφώνησαν τον «ενταφιασμό της Δέσμης Ιδεών Γκάλι» και που είχαν υποσχεθεί στον Σπ. Κυπριανού, ότι το 1998 θα ήταν η σειρά του.  Και αυτά επίσης τα ξεχνά σήμερα στις δημόσιες εμφανίσεις της η ηγεσία του ΔΗ.ΣΥ.  Όπως θέλει να ξεχνά ότι ο  ιδρυτής του Κόμματος και ηγέτης του, ο αείμνηστος Γλ. Κληρίδης, είχε αμφισβητηθεί ευθέως από ηγετικό και εξέχων στέλεχος του ΔΗ.ΣΥ.  Όπως ξεχνά επιμελώς ότι και ο παρών Πρόεδρος όταν στηρίχθηκε από το ΔΗ.ΚΟ και εξελέγη , ήταν στη βάση προγραμματικής συμφωνίας και όχι απλά στήριξης του δικού του και μόνο προγράμματος όπως σήμερα διατείνεται η ηγεσία του ΔΗ.ΣΥ.  Τα υπενθυμίζω αυτά για ένα και μόνο λόγο.  Να στηρίξω την άποψη μου για την παραδοξότητα της καταγγελίας του Προέδρου του ΔΗ.ΣΥ ενάντια στον ενδιάμεσο χώρο.  Όχι για κάποιο άλλον λόγο, τα χαρακτηρίζω παραδοξότητα, αλλά διότι εξ΄ ορισμού όταν διεξάγονται εκλογές όλα τα Κόμματα και όλοι οι υποψήφιοι διεκδικούν , ιδανικώς, όλους τους ψήφους.  Τον κάθε ψήφο.  Αλώστε δεν είναι γι΄ αυτό που πολλές φορές επιλέγουν αντί κομματικούς υποψηφίους, άτομα εκτός του χώρου τους με ευρύτερη αποδοχή;  Και όταν προχωρούν σε συνεργασίες δεν παραμένει στόχος τους να προσελκύσουν ψηφοφόρους πέραν των συνεργαζομένων δυνάμεων;  Γι ΄αυτό θεωρώ παραδοξότητα αυτήν την καταγγελία.

Παραδοξότητα θεωρώ και την έμμεση καταγγελία κατά του Προέδρου.  Γιατί αν δεν είναι στήριξη προς τον υποψήφιο του ΔΗ.ΣΥ η δήλωση του Προέδρου ότι «όποιος δεν τον ψηφίσει είναι προδότης της παράταξης» τότε τι είναι;  Αν το να μεταβαίνει ο ίδιος υποψήφιος εκ μέρους της κυβέρνησης στο εξωτερικό και να επιλαμβάνεται διακρατικών σχέσεων δεν είναι υποστήριξη, τι είναι;  Αν το να συγκαλεί συσκέψεις με υπουργούς και να δίνει οδηγίες δεν είναι στήριξη τι είναι;  Αφήνω την ανοικτή και δημόσια στήριξη από πολλούς υπουργούς.  Δεν είναι λοιπόν παραδοξότητα και αυτή η καταγγελία;  Υπάρχει όμως και ένα άλλο αξιοσημείωτο ως επακόλουθο αυτής της καταγγελίας, και της καταγγελίας ενάντια στον ενδιάμεσο χώρο.  Είναι το γεγονός ότι έχουν καταγγελθεί όλα σχεδόν τα Κόμματα και ο Πρόεδρος.

Λέω σχεδόν όλα γιατί πέραν της άμεσης καταγγελίας του ενδιάμεσου χώρου και της έμμεσης καταγγελίας του Προέδρου, εμμέσως υπέβαλε στους πολίτες και μια,  ανύπαρκτη κατά  την άποψη μου, σύμπτωση θέσεων με το ΑΚΕΛ, χωρίς να εξηγά σε τι  συνίσταται, αναφερόμενος στο κυπριακό. Εκτός αν εννοεί τον στόχο της ΔΔΟ που τον υιοθετούν όμως και άλλα Κόμματα.  Την ίδια ώρα που χρόνια τώρα κατηγορεί το ΑΚΕΛ ότι τάχατες χάριν κομματικών σκοπιμοτήτων και οδηγιών από τη Μόσχα απέρριψε τα διάφορα «σχέδια λύσης» του κυπριακού από το αμερικανοβρεττανικοκαναδικό (1978) έως το Ανάν (2004).  Και στο σημείο αυτό τίθεται το ερώτημα.  Γιατί κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν συνεργάστηκε με το κυβερνών  Κόμμα στις παρούσες εκλογές;  Προσωπικά λέω ότι ο κύριος λόγος είναι οι αγεφύρωτες διαφορές θέσεων είτε στο κυπριακό, είτε στην οικονομία και την εσωτερική διακυβέρνηση, την εξωτερική πολιτική, κ.ο.κ. είτε εφ’ όλης της ύλης.  Οπόταν φυσιολογικά ο ΔΗ.ΣΥ έκανε την επιλογή του, όπως ήταν δικαίωμα και καθήκον του και παρομοίως έκαναν και όλα τα  άλλα Κόμματα τις δικές τους επιλογές, όπως φυσικά κάνουν τις επιλογές τους και ανέντακτοι πολίτες.

Ας επικεντρωθεί λοιπόν η εκστρατεία επι των θέσεων των υποψηφίων και όχι των ασταμάτητων επιθέσεων, είτε στο προσωπικό επίπεδο, είτε στο κομματικό επίπεδο, με επιχειρήματα που στοχεύουν κυρίως το  συναίσθημα.  Αλλά κυρίως με επιχειρήματα  που προβάλλουν τη δύναμη των θέσεων εκάστου υποψηφίου.  Την αξία και σπουδαιότητα των προτάσεων του.  Τη ρεαλιστική δυνατότητα υλοποίησης τους.   Ας αναλυθεί πειστικά η θετική προοπτική για τον τόπο, έστω και αν τα δεδομένα είναι εξαιρετικά δύσκολα.  Είναι ζημιογόνο να οδηγούνται οι σχέσεις πολιτικών Κομμάτων και πολιτικών προσώπων στα άκρα, γιατί οι εκλογές θα τελειώσουν αλλά τα κρίσιμα ζητήματα θα αναζητούν λύση την επομένη του προσεχούς Φεβρουαρίου.  Με προεξάρχον το κυπριακό.  Και όπως όλοι αναγνωρίζουν και παραδέχονται κανένας Πρόεδρος και κανένα Κόμμα δεν μπορούν από μόνοι τους να αντιμετωπίσουν τις επικίνδυνες εξελίξεις του Κυπριακού και τα αδιέξοδα στην οικονομία και την εσωτερική διακυβέρνηση .  Η κατασκευή του δρόμου προς το Προεδρικό είναι δικαίωμα κάθε υποψηφίου και κάθε πολιτικού χώρου που τον στηρίζει.  Αυτή η κατασκευή όμως δεν πρέπει να ανατινάσσει τις γέφυρες που θα οδηγήσουν την επαύριον στην λύση του κυπριακού και την ευημερία του τόπου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *