Η Κερύνεια που δικαιούται

Η πόλη και το λιμάνι της Κερύνειας. Φωτογραφία www.ethnos.gr

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗ

48 σχεδόν χρόνια έχουν περάσει από εκείνο το πρωινό που διχοτόμησε την πατρίδα μας. Εδώ και 48 χρόνια, κάθε πρόσφυγας φροντίζει να κουβαλάει κάτι μαζί του για να του θυμίζει τις αναμνήσεις από τον τόπο του, την κατεχόμενη γη, το σπίτι που μεγάλωσε, την πορτοκαλιά κάτω από την οποία έπαιζε μικρός, την άμμο πάνω στην οποία ερωτεύτηκε.

Από μικρός θυμάμαι τον Κερυνειώτη παππού μου με ένα μουστάκι στο πρόσωπο. Με θυμάμαι να τον ρωτώ: «Παππού, πότε θα ξυρίσεις το μουστάκι;», και απαντούσε: «Τούτο το μουστάκι δεν το ξύρισα από τότε που έφυγα από την Κερύνεια. Θα το ξυρίσω, όταν επιστρέψουμε ελεύθεροι.». Βλέπετε, το μουστάκι ήταν ένα σύμβολο μνήμης, αγώνα, διεκδίκησης. Του θύμιζε καθημερινά ότι ο αγώνας παραμένει ζωντανός, ότι η φλόγα της επιστροφής παραμένει άσβεστη.

Όσο περνούσαν όμως τα χρόνια, οι ελπίδες απομακρύνονταν, η φλόγα της επιστροφής έσβηνε. Η πρώτη γενιά προσφύγων, έφευγε και όσοι έμεναν αδυνατούσαν να κρατήσουν το βάρος της φλόγας. Και όταν ήρθε ο καιρός να σηκώσει το βάρος της ευθύνης και του αγώνα η νέα γενιά, λίγοι ενδιαφέρθηκαν, ελάχιστοι ανταποκρίθηκαν. Σταδιακά, η απειλή να ξεχαστεί η Κερύνεια ήταν πιο κοντά από ποτέ. Αυτοί οι ελάχιστοι λοιπόν, κράτησαν στους ώμους τους μια ολόκληρη κατεχόμενη επαρχία, σε αντίξοες συνθήκες, περιφρονημένοι πολλές φορές από την κοινωνία που θεωρούσε τον αγώνα τους ουτοπικό.

Όλα αυτά έμελλε να αλλάξουν ένα απόγευμα Σαββάτου, στις 15 Μαΐου 2021. Η ομάδα της Κερύνειας βρίσκεται για πρώτη φορά στην πρώτη κατηγορία στα 68 χρόνια της μαρτυρικής ιστορίας της. Περισσότεροι από 500 Κερυνειώτες κατακλύζουν το «Κερύνεια Επιστροφή», την προσωρινή έδρα της ΠΑΕΕΚ που εδώ και 48 χρόνια βρίσκεται μακριά από την φυσική της έδρα. Οι Κερυνειώτες έχουν πλέον ομάδα στην πρώτη κατηγορία, και στην κερκίδα ξεσπούν με δάκρια χαράς, συγκίνησης και περηφάνιας.

Ξαφνικά, η φλόγα αναζωπυρώνεται, το «Δεν Ξεχνώ» μπαίνει ξανά στην καρδιά του κάθε Κερυνειώτη, κάθε πρόσφυγα, κάθε ενσυνείδητου Κύπριου και η ΠΑΕΕΚ κερδίζει τον σεβασμό όλων, ακόμη και των αντιπάλων της. Στους αγώνες της ΠΑΕΕΚ, ενώνονται γενεές Κερυνειωτών, που εδώ και δεκαετίες δεν είχαν γνωριστεί μεταξύ τους, δημιουργώντας πλέον ένα οικογενειακό κλίμα. Τις περισσότερες φορές επίσης, η αντίπαλη ομάδα ετοίμαζε ένα πανό για την Κερύνεια και όλοι μαζί κτίσαμε μια κουλτούρα επαναφοράς της Κερύνειας στο προσκήνιο. Ό στόχος της ΠΑΕΕΚ να ενώσει τους Κερυνειώτες και να προβάλει την Κερύνεια έχει επιτευχθεί.

Πλέον, συσπειρωμένοι όσο ποτέ, οι γνήσιοι Κερυνειώτες έχουν μια αποστολή να εκπληρώσουν. Τη μεταλαμπάδευση της Κερύνειας σε εμάς, τα παιδιά και εγγόνια τους, για να διατηρήσουμε τη συλλογική μνήμη του λαού μας ως παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές. Οφείλει η πρώτη γενιά προσφύγων, να μας «εμβολιάσει» με τις αξίες και ιδανικά που αυτοί για τόσα χρόνια ζουν, υπομένουν και αντιστέκονται, κρατώντας ζωντανή την μνήμη και τον αγώνα. Να μας μάθουν να μην μιλούμε για χαμένες Πατρίδες. Να μιλούμε μόνο για ανένδοτο αγώνα μέχρι την επιστροφή στα σπίτια και στις περιουσίες μας, μέχρι την πραγματική απελευθέρωση των κατεχομένων εδαφών μας και ανατροπή των τετελεσμένων της εισβολής και κατοχής.

Ακόμη και τώρα που ο χρόνος μας πιέζει, με συλλογικότητα και ομοψυχία, μπορούμε να κερδίσουμε και αυτή την μάχη. Η μνήμη των χωριών μας δεν μπορεί να χαθεί, δεν πρέπει να χαθεί. Είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής στην μνήμη κάθε παππού που έφυγε με το μουστάκι στο πρόσωπο, κάθε πρόσφυγα που έφυγε με την ελπίδα να επιστρέψει πίσω στα χωριά του ελεύθερος.

Το χρωστάμε σε αυτούς, το χρωστάμε στην Κερύνεια που δικαιούται, το χρωστάμε στην Κερύνεια που μας καρτερεί…

*17χρονος Κερυνειώτης.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.