Η λιγούρα για την Αγγλία

Horse Guards are seeing in the Mall decorated with flags from countries of the Commonwealth during the Commonwealth Heads of Government Meeting in London, Britain, 16 April 2018. Commonwealth leaders are meeting in London from 19-20 April 2018. The leaders will address global issues such as climate change, building resilience in small states, trade and sustainable development, the empowerment of youth, gender equality and human rights. EPA-EFE/FACUNDO ARRIZABALAGA

Της ΧΡΥΣΤΆΛΛΑΣ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Αν και γνωστό, ας το θυμηθούμε: Το 1955-59 διεξήχθη αγώνας εναντίον της αγγλικής αποικιοκρατίας στην Κύπρο. Ευαγόρας Παλληκαρίδης, Καραολής, Μάτσης, Αυξεντίου, Μάρκος Δράκος και άλλοι θυσιάστηκαν για να φύγουν οι Άγγλοι από το νησί και να αποκτήσει ο τόπος την ανεξαρτησία του. Με το που έφυγαν οι Άγγλοι, τους πήραμε στο κατόπι. Για δουλειές, για σπουδές… Ήταν η οικειότητα που είχαμε αποκτήσει με την αγγλική κουλτούρα, ήταν το σύνδρομο της Στοκχόλμης πριν ακόμα καταγραφεί από την επιστήμη της ψυχολογίας.

Τα χρόνια πέρασαν, τα σύνορα άνοιξαν, οι σπουδές φιλελευθεροποιήθηκαν… Θα μπορούσαμε να σπουδάσουμε σχεδόν οπουδήποτε, ακόμα και εκτός Αγγλίας στην αγγλική γλώσσα στην οποία εξακολουθήσαμε να έχουμε ευχέρεια χάρη στα ιδιαίτερα μαθήματα από κούνιας. Εντούτοις δεν καταφέραμε ποτέ να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο, έστω κι αν πολλοί πλέον αμφισβητούν το σύστημα που ακολουθείται στα αγγλικά πανεπιστήμια, καθώς και το επίπεδο πολλών από αυτά. Οι πλείστοι δε, μιλάνε για τη μοναχική φοιτητική ζωή που προσφέρει η χώρα, τον σνομπισμό των Άγγλων, τον μουντό καιρό, την κακή διατροφή, την έλλειψη κοινωνικής ζωής. Παρόλα αυτά, εξακολουθούμε να αφιερώνουμε σχεδόν όλη την παιδική και εφηβική μας ηλικία προετοιμαζόμενοι για μια θέση σε αγγλικό πανεπιστήμιο και να επενδύουμε περιουσίες για τον σκοπό αυτό.

Κι ενώ η Αγγλία αποφάσισε να αποσχιστεί από την Ευρώπη αυξάνοντας ταυτόχρονα και τα δίδακτρα των πανεπιστημίων ώστε να κλείσει ακόμα πιο πολύ τα σύνορά της, εμείς εδώ πέρα, οι πρώην υπήκοοι της πρώην αυτοκρατορίας δεν αντέχουμε να την απαρνηθούμε. Πριν κλείσει τις πόρτες της, τρέχουμε να προλάβουμε να εισέλθουμε. Ακόμα 80, 100, 200, όσοι προλάβουμε. Πρόθυμοι να ξηλώσουμε ακόμα και το στράτευμα. Ας βγάζουν διπλοσκοπιές οι υπόλοιποι. Αυτοί που θα σπουδάσουν στην Κύπρο, την Ελλάδα, τη Γερμανία, την Ολλανδία ή θα βγουν στην αγορά εργασίας… Ας διαθέσουμε 1-2 εκατομμύρια να προσλάβουμε οπλίτες στη θέση τους.

Είναι τόσο εξόφθαλμα παρανοϊκά όλα αυτά, όμως συμβαίνουν. Και η Κυβέρνηση δεν τα βλέπει ως παρανοϊκά. Τα βλέπει ως πολύ λογικά και είναι έτοιμη να προχωρήσει στην αποστράτευση όσων θελήσουν και έχουν καταφέρει να εξασφαλίσουν θέση σε αγγλικό πανεπιστήμιο. Της Οξφόρδης ή της πιο απομακρυσμένης επαρχίας δεν έχει σημασία. Η λιγούρα είναι η ίδια. Κι αν λίγα χρόνια μετά τη λήξη του αγώνα μπορούσε κάποιος να την ερμηνεύσει, δεκαετίες μετά υψώνει τα χέρια.

Στη ρηξικέλευθη απόφαση της Κυβέρνησης, η Βουλή φαίνεται να μη συναινεί. Κι οι στρατιώτες γεμίζουν βαλίτσες, αδειάζουν βαλίτσες. Ηθικόν δε, ακμαιότατο.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *