Η μεγάλη ήττα των μικρών: Κενό ενός ενιαίου προοδευτικού πολιτικού μετώπου που θα μπορούσε να συσπειρώσει γύρω του όλη τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Της ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

Σε έναν κατεχόμενο τόπο, όπου οι έποικοι έχουν δει τα παιδιά τους να μεγαλώνουν, να σπουδάζουν και να επιστρέφουν στην πατρίδα «τους» και οι πρόσφυγες πεθαίνουν σε συνοικισμούς, αυτό που έχει με τα χρόνια εκφυλιστεί, υποβαθμιστεί και περιθωριοποιηθεί από το πολιτικό προσκήνιο είναι ο αντικατοχικός λόγος. Έμεινε σε ένα απόμακρο και γραφικό «δεν ξεχνώ» με ολίγη σκόνη και ιστούς αράχνης να το πλαισιώνουν.

Ο ΔΗΣΥ, αφού έπαιξε το χαρτί του απελευθερωτικού αγώνα μόνο για να συγκρατεί συσπειρωμένη την ακροδεξιά του πτέρυγα και τους ντεμί σεζόν πατριώτες του, όταν είδε ότι το μπλουζάκι άρχισε να κάνει τρύπες, το έριξε με τους S-300 και τα «ουκ ελάττω» στον πολιτικό κλίβανο.

Το ΑΚΕΛ, έτσι κι αλλιώς, αλλού πόνταρε τις μάρκες του στο τραπέζι: στην ΕΟΚΑ β και στους αδέσποτους εγκληματίες που έδρασαν στην μαύρη περίοδο της νεαρής τότε Κυπριακής Δημοκρατίας. Στο πολιτικό μάρκετινγκ του -κατ’ όνομα- αριστερού κόμματος, το Κυπριακό πωλείται πάντα μαζί με το πραξικόπημα (σαμπουάν – μαλακτικό) προωθώντας έτσι σταδιακά όλες τις ευθύνες στο εσωτερικό, σαν τα πρόβατα που τα οδηγείς με ιαχές και αντιπερισπασμούς προς το μαντρί.

Δυο μήνες πριν από τις ευρωεκλογές, αυτό που φαίνεται μεγαλύτερο από ποτέ είναι το κενό ενός ενιαίου προοδευτικού πολιτικού μετώπου που θα μπορούσε να συσπειρώσει γύρω του όλη τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων.

  • Μιας συμμαχίας έξω από τα παραδοσιακά κόμματα και τη διαπλοκή που τα χωρίζει σαν αγκάθινο τείχος από την πραγματικότητα. Μια συμμαχία που θα έφερνε στο προσκήνιο την απαίτηση για μία ενιαία Κύπρο χωρίς κατοχικούς στρατούς και άλλα διαχωριστικά κατάλοιπα στα πρότυπα του Απαρτχάιντ.

Τα μικρά κόμματα για άλλη μια φορά ξεκίνησαν τις διαβουλεύσεις με ελπίδες για συνένωση και κοινό ψηφοδέλτιο, αλλά έφτασαν στις εκλογές με τα ίδια κουρασμένα πρόσωπα και με θέσεις ταλαιπωρημένες από την υπερχρήση. Το αποτέλεσμα είναι για άλλη μια φορά ο κατακερματισμός όχι μόνο των ποσοστών τους αλλά και της αξιοπιστίας τους. Αυτό το σκηνικό ευνοεί ξεκάθαρα την ακροδεξιά η οποία, όπως δείχνουν πια ξεκάθαρα οι δημοσκοπήσεις, έρχεται να εισπράξει πουλώντας φρεσκαδούρα.

Στο καλάθι της ρίχνει από τη μια την ψήφο των ματαιωμένων πατριωτικών υποσχέσεων και από την άλλη την αντισυστημική ψήφο ανθρώπων που δεν ανήκαν παραδοσιακά στον ακραίο χώρο, αλλά δεν έχουν και τις απαιτούμενες ηθικές αντιστάσεις να τον απορρίψουν. Κι όσοι έβαλαν το συμφέρον του κομματικού μαγαζιού τους πάνω από το όραμα μίας κοινής πρότασης για αλλαγή, τώρα είναι μια καλή στιγμή να αρχίσουν να τραβάνε τα μαλλιά τους.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *