Η μνήμη δεν είναι μόνο επετειακή… Κρατήθηκε μόνο το «μακροχρόνιο» και καταργήθηκε ο «αγώνας»!

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Κοντεύει να συμπληρωθεί μισός αιώνας! Κάποιοι λοιδορούν τον μακροχρόνιο αγώνα που «δεν οδήγησε πουθενά», παραγνωρίζοντας ότι από εκείνο τον στόχο κρατήθηκε μόνο το «μακροχρόνιο» και καταργήθηκε ο «αγώνας». Όταν ένας αγώνας για αλλού ξεκινά κι αλλού οδηγείται, εκφυλιζόμενος, προτιμώντας πιο «ενδιαφέρουσες», εν πολλοίς οικονομικές και διαχειριστικές και νομής της εξουσίας πτυχές, δεν φταίει ο αγώνας αλλά η παραμόρφωσή του. Μόνο σαν ψευδώνυμο χρησιμοποιήθηκε για τις επιλογές του πολιτικοκοινωνικοοικονομικού κατεστημένου. Οι ξένοι, με τα δικά τους εργαλεία (εκβιασμός, οικονομική εξάρτηση, «ίσες αποστάσεις»)  κάνουν τη δουλειά τους υπηρετώντας  τα (συχνά) διαφοροποιούμενα συμφέροντά τους. Εμείς κάνουμε τη δική μας;

H έκθεση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για την παράταση της θητείας της OYNΦΙΚΥΠ δεν θα ΄πρεπε να μας εκπλήξει. Ούτε η βελτίωση σε κάποια σημεία της δικαιολογεί πανηγυρισμούς. Είναι, αλήθεια, λογικό ο συντάκτης του σχεδίου να είναι η Μεγάλη Βρετανία; Μια χώρα πρωταγωνιστής της αποικιοκρατίας, κύριος εκφραστής του «διαίρει και βασίλευε»; Ο Γενικός Γραμματέας έχει τις δικές του ευθύνες. Στο Κραν Μοντανά μάς μίλησε για φυσιολογικό κράτος που το απεικόνισε στη συνέχεια με μερικά από τα σημεία του για τα ξένα στρατεύματα και τις εγγυήσεις και το χάλασε με κάποια άλλα για τα δικαιώματα των λεγόμενων χρηστών που (δήθεν) υπερισχύουν των ιδιοκτητών. Τρία χρόνια αργότερα, η ήδη αποχωρήσασα ειδική αντιπρόσωπός του, περίμενε να ανοίξουν τα κλειστά λόγω κορωνοϊού οδοφράγματα για να επιστρέψουμε σε «φυσιολογικές συνθήκες»…

Eίναι χρήσιμη η επετειακή ενεργοποίηση των αναμνήσεων που πρέπει, όμως, να ξεπερνά τη θλίψη για την απώλεια (για μισό σχεδόν αιώνα) και το αίσθημα της ήττας. Είναι η εμπέδωση αυτού του αισθήματος που καθιστά την ήττα μόνιμη με τον κίνδυνο να τη φορτώσουμε, σαν ένα πρωτόγνωρο προπατορικό αμάρτημα, στους αγέννητους του 1974 κι όσους θα γεννηθούν σε μελλούμενο χρόνο. Ατεκμηρίωτη παραμένει (και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς) η σχεδόν παραδοχή πως ακόμα κι οι εννιάχρονοι του 1974 δεν έχουν, λέει, συναισθηματικό δεσμό με τους τόπους που γεννήθηκαν! Πέρα όμως από τις επετειακές αναφορές, σημασία έχει τι κάνουμε αύριο και τους μήνες που θα ΄ρθουν και στα όσα χρόνια χρειαστεί για να αποφύγουμε, πρώτα την επαπειλούμενη προσάρτηση (προς το παρόν) των κατεχομένων και ένα επόμενο «τελευταίο οδυνηρό συμβιβασμό», αυτό των δυο κρατών και τις παραλλαγές που αναπόφευκτα εκεί θα μας οδηγήσουν. Είναι φανερό πως η κατοχική Τουρκία είναι πολύ ισχυρότερη. Η ίδια το  παινεύεται και απειλεί! Είναι γιαυτό που, με τις σημερινές συνθήκες, δεν υπάρχει λογική πιθανότητα να φτάναμε σε μια βιώσιμη λύση που θα απέκλειε την πραγμάτωση των τελικών της στόχων.

Η παρουσία της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ στην Κύπρο μετρά πενηνταοκτώ και κάτι χρόνια. Η απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας της 4ης Μαρτίου 1964 καλούσε , “…όλα τα Κράτη Μέλη, σύμφωνα με τις υποχρεώσεις τους, όπως καθορίζονται από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, να αποφεύγουν  οποιεσδήποτε ενέργειες ή απειλές για ενέργειες που θα μπορούσαν να χειροτερεύσουν την κατάσταση στην κυρίαρχη Δημοκρατία της Κύπρου ή θα έθεταν σε κίνδυνο τη διεθνή ειρήνη…”.

Έλα, πες μας κε Γουσταύε, είσαι περήφανος σαν σκυταλοδρόμος, συνεχιστής των προκατόχων σου, για τη διαχρονική διαδρομή του ΟΗΕ σε σχέση με το Κυπριακό; Έγινε η μεθοδευμένη γκετοποίηση των Τουρκοκυπρίων (αρχή για τον διαχωρισμό), έγινε (πακέτο!) το πραξικόπημα και η πρώτη εισβολή, ήρθε η δεύτερη εισβολή, ήρθε η προσφυγιά των Ελληνοκυπρίων, ακολούθησε η εκβιαστική μετακόμιση των Τουρκοκυπρίων με αντιπαροχή τα κλεμμένα, άρχισε ο εποικισμός, εκδιώχθηκαν οι Ελληνοκύπριοι από την Καρπασία, ανακηρύχθηκε το ψευδοκράτος, έγιναν διαδοχικές επεμβάσεις στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας – όλα αυτά παραβιάζοντας ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας κι εσύ το μόνο που βρήκες πως φταίει είναι οι «μη εξουσιοδοτημένες δραστηριότητες – κυρίως γεωργία» Ελληνοκυπρίων γεωργών (σημείο 20) στη δική τους γη που από τύχη δεν βρέθηκε στα κατεχόμενα αλλά στη «νεκρή ζώνη»! Και σαν να μην έφταναν αυτά, δεν είπες λέξη για το πρωτόκολλο εξαφάνισης των Τουρκοκυπρίων και την κήρυξη του αεροδρομίου της Τύμπου σαν εσωτερικό της Τουρκίας ούτε για τις απειλές από το σεράϊ της Άγκυρας για προσάρτηση. Πάλι καλά, που δείχνεις στενοχώρια που δεν εισακούστηκαν οι παραινέσεις για αποφυγή νέων επεμβάσεων στα Βαρώσια και επιστροφή στην προτέρα κατάσταση (σημείο 59)  – εκείνοι που  κάνουν τις παρεμβάσεις δεν έχουν όνομα σε αντίθεση με τους γεωργούς που είναι Ελληνοκύπριοι…

Είναι μερικοί πολύ παράξενοι που επιχαίρουν πως, τελικά, «εμείς φταίμε»!  Πάντως,  για να μη παρεξηγηθεί ο Πρόεδρος, παραμένοντας στο πλαίσιο του διαλόγου, δηλώνει ετοιμότητα να συζητήσει ακόμα και τις επετειακές προτάσεις Τατάρ που βασίζονται στα δυο κράτη!

 ktsimillis@cytanet.com.cy

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.