Η ομολογία του Τ/κ δολοφόνου της ΤΜΤ: Η Εισαγγελία θα μπορούσε να φροντίσει για την έκδοση εντάλματος σύλληψής

Ο αδίστακτος Τούρκος δολοφόνος «βετεράνος αξιωματικός» της ΤΜΤ Turgut Yenagrali, που ομολόγησε (ακριβέστερα καυχήθηκε) με περηφάνια από τηλεοράσεως τις εν ψυχρώ μαζικές δολοφονίες Ελλήνων Κυπρίων αιχμαλώτων τις οποίες διέπραξε, το 1974. Φωτογραφία Philenews.com

Του Χριστόφορου Σκαρπάρη

Παρά τον αποτροπιασμό μας, δεν ξαφνιαστήκαμε από την ωμή παραδοχή και τους κτηνώδεις κομπασμούς του Τουρκοκύπριου τρομοκράτη της ΤΜΤ, που δολοφονούσε εν ψυχρώ Ελληνοκύπριους αμάχους και στρατιώτες κατά την τουρκική εισβολή του 1974. Εκείνο που μας ξάφνιασε είναι το γεγονός ότι αντί να σπεύσει ο Γενικός Εισαγγελέας να προβεί σε δηλώσεις περί λήψης νομικών μέτρων εναντίον του ανθρωπόμορφου τέρατος που θεωρούσε τη δολοφονία «γκιαούρηδων» σαν μια μορφή…τέχνης, είδαμε τον Επίτροπο Προεδρίας για Ανθρωπιστικά Θέματα να το κάνει! Και ρωτούμε: Τι δουλειά έχει ο κ. Φ. Φωτίου με αυτό το εξόχως νομικό ζήτημα; 

Διακρίνουμε την ανθρωπιστική πτυχή της υπόθεσης και κατανοούμε την ανάγκη παρέμβασης του Επιτρόπου Προεδρίας, ως το σημείο που αυτή στρέφεται προς την έκφραση συμπαράστασης στους συγγενείς των θυμάτων και στην προσπάθεια να πεισθούν μάρτυρες –ακόμη και συμμετέχοντες στα εγκλήματα– να δώσουν πληροφορίες που θα καταστήσουν αποτελεσματικότερο το έργο της Διερευνητικής Επιτροπής για τους Αγνοούμενους. Αδυνατούμε, όμως, να καταλάβουμε πώς γίνεται ο κ. Φωτίου να υποκαθιστά τον Γενικό Εισαγγελέα σε ζητήματα όπως αυτό, που άπτεται της υποχρέωσης του κορυφαίου εκφραστή της κυπριακής Δικαιοσύνης να προσαγάγει σε δίκη έναν δολοφόνο Κύπριων πολιτών που παραδέχεται δημοσίως την ενοχή του. Ξέρουμε ότι ένα τέτοιο εγχείρημα είναι από δύσκολο ως ακατόρθωτο, αλλά τουλάχιστον η Εισαγγελία της ΚΔ θα μπορούσε να προχωρήσει σε κάποια πρακτικά μέτρα που θα ικανοποιούσαν ως έναν βαθμό το περί δικαίου αίσθημά μας, αντί να παρακολουθούμε έκπληκτοι το κράτος μας να προσπαθεί να υποβαθμίσει το γεγονός με λόγια άνευ ουσίας από αρμόδιους με καθήκοντα διαφορετικής φύσης. Η Εισαγγελία θα μπορούσε για παράδειγμα να φροντίσει για την έκδοση εντάλματος σύλληψης του εκ παραδοχής δολοφόνου από την κυπριακή Αστυνομία και την Ιντερπόλ.

Εξ αφορμής των πιο πάνω και υπενθυμίζοντας τα όσα αναφέρει στο πρόσφατο άρθρο του με τον εύγλωττο τίτλο «Η “άγνωστη αιτία θανάτου” της υποκρισίας» ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Φιλελεύθερος Κώστας Βενιζέλος, όπου πραγματεύεται το σκανδαλώδες θέμα των παραπλανητικών πιστοποιητικών θανάτου που εκδίδονται για τους αγνοούμενους των οποίων τα λείψανα εντοπίζονται και ταυτοποιούνται, θέλουμε να ρωτήσουμε ευθέως τον κατά τα άλλα συμπαθέστατο σε εμάς Γενικό Εισαγγελέα γιατί δεν επιλαμβάνεται αυτών των κρίσιμων νομικών ζητημάτων. Κατά τη γνώμη μας, το αν θα διεξαχθούν θανατικές ανακρίσεις για τα τουρκικά εγκλήματα του 1974 και το τι αναφέρεται ως αιτία θανάτου στα προαναφερθέντα πιστοποιητικά, είναι ζητήματα που εμπίπτουν στις δικές του αρμοδιότητες και στα δικά του καθήκοντα. Ούτε πολιτικά ζητήματα είναι μήτε και αποτελούν αρμοδιότητες του Επιτρόπου Προεδρίας για Ανθρωπιστικά Θέματα.

Παρεμπιπτόντως, οι αρμόδιοι του Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων έψαξαν τα αρχεία τους να βεβαιωθούν ότι δεν δίνουμε σύνταξη στο κτήνος;

*Μέλος της Παγκύπριας Επιτροπής Αγνοουμένων

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *