Η Ουκρανία, ο κόσμος κι εμείς: Αθήνα και Λευκωσία  θα μπορούσαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Ισραήλ που αν και στενός σύμμαχος των Αμερικανών επιμένει σε μια διαφοροποίηση της πολιτικής του απέναντι στην Μόσχα και το Πεκίνο

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ

Ενώ το αμερικανικό αφήγημα για ρωσική εισβολή στην Ουκρανία κινδυνεύει να γελοιοποιηθεί, με τον ίδιο τον Πούτιν να ρωτά ειρωνικά τι ώρα θα γίνει η εισβολή στην Ουκρανία, διεξάγεται ένας υβριδικός πόλεμος προπαγάνδας που μάλλον φαίνεται να κερδίζει η Μόσχα. Οι ΗΠΑ και γενικότερα η Δύση έχουν ένα κακό παρελθόν σε αυτής της μορφής τον υβριδικό πόλεμο από την εποχή του Ιράκ. Τότε που βεβαίωναν, ψευδώς βεβαίως και το γνώριζαν, ότι το Ιράκ διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής. Κάτι για το οποίο υποχρεώθηκε να απολογηθεί αργότερα ο στρατηγός Κόλιν Πάουελ, πρώην αρχηγός του γενικού επιτελείου ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ που ως υπουργός Εξωτερικών το είχε υποστηρίξει ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας, τον Φεβρουάριο του 2003, εξαπατημένος και ο ίδιος από τις μυστικές αμερικανικές υπηρεσίες. Ο έλεγχος της ενημέρωσης για το θέμα της Ουκρανίας από τους Αμερικανούς είναι τέτοιος που φτάνουν μέχρι το σημείο «κατασκευής της πραγματικότητας»! Σε όλα αυτά η Μόσχα απάντησε με πραγματική στρατιωτική κινητοποίηση ενώ ταυτόχρονα διαβεβαίωνε ότι η διπλωματία δεν έχει καθόλου εξαντληθεί. Ο Πούτιν επίσης  υποδεχόμενος στην Μόσχα τους δύο πιο σημαντικούς ηγέτες της Ευρώπης, τον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν και τον Γερμανό καγκελάριο Σολτς, εφάρμοσε την πολιτική διαίρεσης των Δυτικών, κάτι που άλλωστε είναι  και μια πραγματικότητα αφού τα συμφέροντα της Ευρώπης δεν συμπίπτουν κατ’ανάγκη με αυτά των ΗΠΑ.  Η αμερικανική ψυχροπολεμική τακτική είναι μια αποτυχία του Μπάιντεν  διότι οδήγησε στην ενδυνάμωση  του άξονα Μόσχας-Πεκίνου και στην εκκόλαψη  μιας ευρασιατικής υπερδύναμης, κάτι που στη δεκαετία του ΄70 οι Νίξον-Κίσινγκερ κατάφεραν να αποτρέψουν, στρέφοντας την Κίνα ενάντια στην Σοβιετική Ένωση που ήταν τότε το κύριο αντίπαλον δέος. Σήμερα που το κύριο αντίπαλον δέος για τις ΗΠΑ είναι η Κίνα, οι Αμερικανοί κάνουν ότι μπορούν για να ενισχύσουν τη συμμαχία Ρωσίας-Κίνας ενώ θα έπρεπε να πράττουν ακριβώς το αντίθετο.

Όπως το έχουμε αναλύσει από αυτή εδώ την στήλη και σύμφωνα και με την άποψη των πιο σοβαρών και έγκυρων αναλυτών δεν θα υπάρξει ρωσική εισβολή ευρείας κλίμακας στην Ουκρανία. Αυτό που μπορεί να συμβεί θα είναι η επέκταση των αυτόνομων περιοχών της Ανατολικής Ουκρανίας με ρωσική βεβαίως στήριξη, με κατάληψη ίσως της Μαριούπολης, που θα αποτελέσει πλήγμα και για την Ουκρανία αλλά και για την Δύση αφού οι περιοχές αυτές θα ενοποιηθούν ως ένα σημείο με την Κριμαία. Οι Αμερικανοί το έχουν δηλώσει ότι δεν πρόκειται να πολεμήσουν για την Ουκρανία και κάτι τέτοιο δεν θα το κάνουν πολύ περισσότερο οι Ευρωπαίοι. Η επιμονή στις κυρώσεις που επισείουν είναι δίκοπο μαχαίρι. Δεν θα βλάψουν μόνο τη Ρωσία αλλά και την ίδια την Ευρώπη. Στο σημείο αυτό βέβαια θα πρέπει να τονιστεί ότι στην Ουάσιγκτον κάποια μεγάλα συμφέροντα τα οποία φαίνεται να στηρίζει ο Μπάιντεν, επιδιώκουν την εξαγωγή του αμερικανικού σχιστολιθικού αερίου στην Ευρώπη με το πρόσχημα του περιορισμού της ρωσικής εξάρτησης. Το ψυχροπολεμικό αυτό κλίμα επιτρέπει επίσης στις ΗΠΑ την πώληση όπλων σε πολλές χώρες και την ενίσχυση της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας. Τα οφέλη αυτά όμως δεν θα είναι μακροπρόθεσμα. Αντίθετα η Ρωσία με τη συμμαχία της με την Κίνα δεν αλλάζει μόνο τις γεωπολιτικές πλανητικές ισορροπίες, αλλά εξασφαλίζει κα μια τεράστια αγορά για το φυσικό της αέριο. Και ως υπονόμευση της αμερικανικής ισχύος του δολαρίου, οι συναλλαγές για το ρωσικό φυσικό αέριο θα γίνονται κατά το μεγαλύτερο μέρος τους με το ευρώ.

Μπορεί κανείς να μη συμπαθεί τον Πούτιν, μπορεί ακόμη να μιλά για την αυταρχική πολιτική του, αλλά οι Ρώσοι δεν ξεχνούν ότι διέσωσε την χώρα τους από την ταπείνωση και την κατάρρευση στην οποία την οδήγησαν ο Γκορμπατσόφ με την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και κυρίως ο μεθύστακας διάδοχός του ο Γιέλτσιν. Ίσως η καλύτερη πολιτική για την Δύση, και ειδικά για την Ευρώπη, θα ήταν όχι η αντιπαράθεση με τη Ρωσία που είναι μια μεγάλη δύναμη και ασφαλώς θα πρέπει να τυγχάνει σεβασμού, αλλά η ενσωμάτωσή της σε ένα σύστημα συλλογικής ασφάλειας ειδικά στο επίπεδο ευρωπαϊκής ασφάλειας. Κάτι τέτοιο θα βοηθούσε περισσότερο στην ισχυροποίηση δημοκρατικών θεσμών στη Ρωσία, κάτι που μάλλον δεν φαίνεται να ευνοούν οι Αμερικανοί, παρά τα όσα επιφανειακά υποστηρίζουν.

Για την Ελλάδα και την Κύπρο ανατρέπονται πολλά δεδομένα και ισορροπίες στο γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό επίπεδο. Οι δύο χώρες δεν έχουν κανένα συμφέρον να στηρίξουν την αμερικανική ψυχροπολεμική πολιτική και να βρεθούν αντιμέτωπες με τη Ρωσία ή την Κίνα. Θα μπορούσαν να ακολουθήσουν την πολιτική διαλόγου της Γαλλίας και ως ένα σημείο της Γερμανίας. Να οχυρωθούν εν ολίγοις πίσω από την διαφαινόμενη ευρωπαϊκή διαφοροποίηση απέναντι στην αμερικανική πολιτική. Θα μπορούσαν ακόμη να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Ισραήλ που αν και στενός σύμμαχος των Αμερικανών επιμένει σε μια διαφοροποίηση της πολιτικής του απέναντι στην Μόσχα και το Πεκίνο. Αρνήθηκε δε να προμηθεύσει όπλα  στην Ουκρανία, παρά τις αμερικανικές υποδείξεις, αν όχι πιέσεις. Ειδοποίησε μάλιστα τη Λετονία, τη Λιθουανία και την Εσθονία ότι δεν έχουν το δικαίωμα να μεταφέρουν όπλα  που αγοράστηκαν από το Ισραήλ στην Ουκρανία. Αλλά βεβαίως είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι οι δεδομένες πολιτικές ηγεσίες στην Αθήνα και την Λευκωσία θα αποτολμήσουν μια τέτοια πολιτική.

Όλα αυτά σε μια στιγμή που οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ αναβαθμίζουν την Τουρκία  για να την κρατούν στο μαντρί ενώ η Άγκυρα συνεχίζει την πολιτική της να πατά σε δύο βάρκες. Την ίδια ώρα που οι Αμερικανοί αρνούνται να εγγυηθούν την ασφάλεια της Ελλάδας έστω και αν η χώρα ολόκληρη έχει μετατραπεί σε αμερικανική βάση από την Αλεξανδρούπολη ως την Σούδα. Την ίδια ώρα που η Άγκυρα αμφισβητεί  πλέον ανοιχτά την ελληνική κυριαρχία στα ελληνικά νησιά ενώ στην Κύπρο παραβιάζει την ΑΟΖ και προωθείται στη νεκρή ζώνη. Αλλά η υψηλή πολιτική της Λευκωσίας εξαγγέλλει ΜΟΕ νομιμοποίησης και αναγνώρισης των κατοχικών δεδομένων.

 

*Πανεπιστημιακός, συγγραφέας της μυθιστορηματικής τριλογίας ΝΟΜΑΔΑΣ, Αθήνα, Εκδόσεις Βακχικόν, 2017-2019. Τώρα κυκλοφορεί και το νέο του μυθιστόρημα,  ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ/ΣΤΟ ΥΦΑΝΤΟ ΤΟΥ ΄21, από τον ίδιο εκδοτικό οίκο.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.