Η παράλυση του ομοσπονδιακού κράτους των ΗΠΑ, η επίθεση της Τουρκίας στο Αφρίν και η Κύπρος

Kurdish protesters carry national flags as they shout slogans during a protest against what they call the 'Turkish aggression' in northern Syria, in front of the European Union building in Beirut, Lebanon, 28 January 2018. The Turkish army is on an operation 'named 'Operation Olive Branch' in Syria's northern regions against the Kurdish Popular Protection Units (YPG) forces which control the city of Afrin. Turkey classifies the YPG as a terrorist organization. EPA-EFE/WAEL HAMZEH

Του Ανδρέα Γ. Δημητρίου

Αυτές τις μέρες συνέβησαν μερικά “τυχαία” γεγονότα που έχουν μεγάλη σημασία και για την Κύπρο. Η άρνηση της Γερουσίας να ψηφίσει τον προϋπολογισμό επέφερε αυτόματα την παράλυση του Ομόσπονδου κράτους των ΗΠΑ. Βέβαια θα βρεθεί μια λύση και δεν θα υπάρξει μακροχρόνιο πρόβλημα.

Την ίδια μέρα η Τουρκία άρχισε επίθεση στην επαρχία Αφρίν της Συρίας με την επιχείρηση “κλάδος ελαίας”. Μας θυμίζει ασφαλώς την “ειρηνική επιχείρηση της” …υπέρ της Κύπρου το ’74. 

Την ίδια περίοδο εμείς έχουμε Προεδρικές εκλογές και πρέπει να βγάλουμε ο καθένας τα συμπεράσματα του.

Με την …”λύση” που προωθείται, λοιπόν, το κεντρικό Ομόσπονδο Κράτος θα συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες που σήμερα έχει η ΚΔ. Η εξωτερική πολιτική, το FIR, οι AOZ και όλα τα θέματα σχετικά με την ενέργεια κτλ.

Στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση για όποια απόφαση θα χρειάζεται μία ψήφος Τουρκοκυπριακή. Έαν και όποτε η Τουρκία το αποφασίσει θα επιφέρει παράλυση του Ομόσπονδου κράτους. Όπως ακριβώς συνέβη τώρα στις ΗΠΑ.

Τότε, Θα υπάρξει μια χαώδης κατάσταση όπου τα δύο συνιστώντα κράτη ούτε να προσφύγουν κάπου δεν θα μπορούν γιατί από μόνα τους δεν θα έχουν καν νομιμότητα. Το δε πολιτικό και Γεωστρατηγικό και Γεωενεργειακό κτλ κενό θα το γεμίσει ο πλέον ισχυρός στην περιοχή. Και αυτός θα είναι η Τουρκία λόγω, δήθεν, Τουρκοκυπρίων και ισχύος αλλά και λόγω μακροχρόνιου σχεδίου(Νιχάτ Ερίμ). Αλλά και το Ηνωμένο Βασίλειο θα είναι παρών για το ότι έχει στρατιωτικές βάσεις εδώ και πολύ ισχυρά συμφέροντα. Αυτό ήθελε να επισημάνει και η Τερέζα Μέι με την επίσκεψη της στις βάσεις πρόσφατα.

Και επειδή η Τουρκία εισβάλει και χωρίς εγγυήσεις, όπως σήμερα κάνει στο Αφρίν η Τουρκία δεν έχει ανάγκη ούτε στρατευμάτων ούτε εγγυήσεων να ελέγξει ολόκληρη την Κύπρο και να γίνει επικυρίαρχος. Μόνο με την δυσλειτουργία του κεντρικού κράτους και την παραλυσία του θα πετύχει όλα όσα απέτυχε και το 63-64 και το 1983 και το 1974 ούτε το 2004. Θα της παραδοθεί η Κύπρος μέσα στο πιάτο. Και της έχουν ήδη δοθεί όλα όσα της χρειάζονται για να πετύχει, όποτε το αποφασίσει, τους στόχους της.

Δεν μπορούμε πλέον να πάρουμε ένα 186 ψήφισμα της 4ης Μαρτίου 1964 από το ΣΑ του ΟΗΕ. Θυμίζω ότι είναι με βάση αυτό το ψήφισμα που ήταν ομόφωνο που υπάρχουμε.

Τότε. Θα είναι το τέλος του Κυπριακού Ελληνισμού και του γενικού μαρασμού και οικονομικού των Ελλήνων. Η ανασφάλεια που θα υπάρξει και οι προηγούμενες εμπειρίες θα οδηγήσουν τους Έλληνες της Κύπρου στο εξωτερικό. Οι στιγμές είναι ιστορικές. Γι’αυτό χρειάζεται πολύ μεγάλη σύνεση και από τις ηγεσίες αλλά και από τον λαό μας.

Το παρόν, δεν είναι προεκλογικού χαρακτήρα. Τις θέσεις αυτές τις εκφράζω από τις 11 Φεβρουαρίου 2014 μετά την κοινή διακήρυξη Αναστασιάδη-Έρογλου όπου ετέθη σαφέστερα ο σκελετός της …”λύσης”. Είναι η δική μου αγωνία. Η δική μου κραυγή για να προσέξουμε όλοι μας και ο καθένας μας ξεχωριστά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *