Η παραποίηση της ιστορίας και οι δικές μας αν(τ)οχές: Αυτούς τώρα όχι μόνο τους ανεχόμαστε αλλά θα τους ψηφίσουμε;    

Του Κυριάκου Τσιμίλλη

Καλά θα τα πάρουν κι αυτά μαζί τους, τώρα με το Brexit; Είναι, άραγε, δυσκολότερη η επιστροφή των κλεμμένων μαρμάρων του Παρθενώνα; Mε την ολοκλήρωση της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι ακόμα πιο δύσκολη η συνεννόηση. Εδώ διατηρούν αδιαμαρτύρητα την «κυριαρχία» των βάσεών τους! Είχαν πονηρά προνοήσει για την εξαίρεσή τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Ανεχτικοί οι ιθαγενείς πίστεψαν αφελώς πως οι Βρετανοί θα βοηθούσαν στην επίλυση του Κυπριακού. Κι όμως αυτοί είναι που από νωρίς μεθόδευσαν τη διχοτομική συνταγή… Υπέρβαση στον μεταποικιακό παραλογισμό: δυο κομμάτια γης να κατοικούνται από Ευρω-Κύπριους αλλά να μην ανήκουν στην Ευρω-Κυπριακή επικράτεια – την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία!

Επιστρέφουμε στην ειδική πτέρυγα του Βρετανικού Μουσείου όπου εκτίθενται τα μάρμαρα του Παρθενώνα, αυτά που για πολλά χρόνια (πολύ λανθασμένα) ονομάζονταν «Ελγίνεια». Άλλο παράδοξο και τούτο. Συνηθίζεται στα έργα πολιτισμού να προτάσσεται (ή, να ακολουθεί), είτε το όνομα του δημιουργού είτε ο γεωγραφικός χώρος της δημιουργίας ή της ανεύρεσής τους. Δεν χρησιμοποιείται το όνομα αυτού που τα αφαίρεσε παρατύπως ή παρανόμως  δηλ. του κλέφτη. Ένας τέτοιος συσχετισμός παραπέμπει σε ιδιοκτησιακή του σχέση με τα κλοπιμαία. Η σχετική επιγραφή δίπλα στην (κλεμμένη) Καρυάτιδα αναφέρει, πονηρά παραπλανητικά και με σαφή την πρόθεση αθώωσης του ενόχου: «Η Καρυάτιδα ήρθε στο Βρετανικό Μουσείο το 1816 μαζί με τα άλλα μάρμαρα του Λόρδου Έλγιν…». Δηλ. όπως περνούσε ο Λόρδος με το καράβι στον Αργοσαρωνικό, τον αγνάντεψε από ψηλά στον Ιερό Βράχο η Καρυάτιδα και, μια και δυο, κατηφόρησε ζητώντας του να την πάρει μαζί του στο Λονδίνο. Τι να έκανε ο Λόρδος; Και έτσι βρέθηκε «με τα άλλα μάρμαρα του Λόρδου»!

Αυτό, όμως, είναι σχετικά αθώο μπροστά σε εκείνο τον «συνωστισμό» στην προκυμαία της Σμύρνης. Έτσι περιγράφτηκε πριν λίγα χρόνια η Μικρασιατική Καταστροφή σε ένα «εκσυγχρονιστικό» βιβλίο Στ’ Δημοτικού στην Ελλάδα. Πέρα από οτιδήποτε άλλο, ήταν και αφελές – μερικοί από τους «συνωνιστισμένους» της Σμύρνης ζούσαν ακόμα και κατέγραφαν με αμεσότητα τη δική τους εμπειρία, χωρίς νεοφανείς δήθεν ιδεολογικές αναλύσεις…

Τι να τρέχουμε όμως εκατόν και διακόσια χρόνια πίσω και να αναζητούμε μάρτυρες της ταλαιπωρημένης αλήθειας; Eδώ, μπροστά στα μάτια μας, κάποιοι φτιάχνουν μια άλλη ιστορία για τα λιγότερα από εξήντα χρόνια. Πολλοί είτε το ανέχονται, είτε το δέχονται, είτε, ακόμα, οι πιο ακραίοι «ρεαλιστές» νομίζουν πως έτσι θα έχουμε «Λύση τώρα!». Να δούμε τι θα γράψουν τα δικά μας «εκσυγχρονιστικά» βιβλία… Οι κλέφτες, οι κλεπταποδόχοι μαζί και όσοι χωρίς επιλογή τους βρέθηκαν σε περιουσίες που δεν τους ανήκαν, βαφτίστηκαν «χρήστες» κι απέκτησαν «δικαιώματα» υπέρτερα από τους νόμιμους ιδιοκτήτες.

Τους τελευταίους, βίαια διωγμένους από τα σπίτια και τους τόπους τους, τους ταξινόμησαν στα γρήγορα:  οι επιστρέφοντες και οι μη επιστρέφοντες, οι επιστρέφοντες υπό ε/κ διοίκηση και οι άλλοι υπό τ/κ διοίκηση. Αργότερα, αναδείχτηκε ο «χρήστης» μαζί με τα εκ της κατοχής «δικαιώματά» του. Στο μεταξύ μερικοί πολιτικοί, κομματικοί και νομικοί κύκλοι, αφού έπαιξαν για χρόνια με τα συναισθήματά μας, άρχισαν να παίζουν και με τη νοημοσύνη μας! «Είσαι πρόσφυγας; Ήσουν λιγότερο από δέκα χρονών το 1974; E, άργησες! Δεν πρόλαβες να έχεις συναισθηματικό δεσμό! Ας είμαστε ρεαλιστές, αν θέλουμε λύση…».

Αυτούς τώρα όχι μόνο τους ανεχόμαστε αλλά και θα τους ψηφίσουμε;

kctsimillis@cytanet.com.cy

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *