Η πολιτική σκέψη, η κριτική προσέγγιση και αυτή ακόμη η αντίδραση, ακολουθούν μια υπαγορευμένη γραμμή

Η ζωγραφιά ανήκει σε ένα παιδάκι, και αλιεύτηκε από το internet το 2014 από τις εκδηλώσεις ενός νηπιαγωγείου της Κύπρου.

Της ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

Να μην χαθεί «πολύτιμος» διδακτικός χρόνος και να μην μπουν «αδικαιολόγητες» απουσίες. Σε αυτή τη θέση συνοψίζεται η απάντηση στη διαμαρτυρία των μαθητών για τα τετράμηνα, υπερθεματίζοντας το πατρονάρισμα ως την κυρίαρχη λογική αντιμετώπισης της φωνής των μαθητών. Οι μαθητές εκφράζουν μια θέση –σωστή ή λανθασμένη– και η απάντηση από οργανωμένους γονείς, συνδικαλιστές, εκπαιδευτικούς και υπουργείο Παιδείας είναι η προσπάθεια να τους αποσιωπήσουν για να επιστρέψουν στην τυφλή και σιωπηρή υποταγή τους στο σύστημα.

  • Το εκπαιδευτικό σύστημα προσεγγίζει τους μαθητές σαν κοτόπουλα της φάρμας, που πρέπει πάση θυσία να μείνουν ακινητοποιημένα στο πόστο τους για να συνεχίσουν να μασούν αδιάκοπα την ογκώδη ύλη που θα τους παχύνει αρκετά ώστε να πιάσουν τόπο τα λεφτά των γονιών τους στα φροντιστήρια και τις βενζίνες. Και οποιαδήποτε αποχή από τα μαθήματα για να ακουστεί η φωνή τους κρίνεται ως «αδικαιολόγητο» χάσιμο χρόνου επειδή ο απώτερος σκοπός τους είναι να γεννήσουν τα χρυσά αυγά της επαγγελματικής επιτυχίας και αποκατάστασης.

Αν υπάρχει ένα ερώτημα που πρέπει να τεθεί δεν είναι γιατί οι μαθητές αντιδρούν στις εξετάσεις των τετράμηνων. Είναι γιατί δεν αντιδρούν σε όλα τα υπόλοιπα. Την υπερφορτωμένη ύλη, τους ακατάλληλους εκπαιδευτικούς, την έλλειψη εκπαιδευτικών ψυχολόγων στα σχολεία, την παραπαιδεία, το ασφυκτικό τους πρόγραμμα, τα ακατάλληλα κτήρια, τους παράλογους σχολικούς κανονισμούς, το βαθμοθηρικό σύστημα και την καλλιέργεια του ανταγωνισμού μεταξύ τους.

Η απάντηση είναι ότι τα παιδιά δεν τα φέρνει ο πελαργός, αλλά γεννιούνται και μεγαλώνουν μαζί μας, γίνονται σαν κι εμάς και ενηλικιώνονται για να μας μοιάζουν.

  • Οι παθογένειες της κοινωνίας έχουν κατεβεί ηλικιακά μέχρι τα παιδικά χρόνια και το κομματικό κατεστημένο έχει αγγίξει με το βρόμικο χέρι του τα μαθητικά συμβούλια. Η πολιτική σκέψη, η κριτική προσέγγιση και αυτή ακόμη η αντίδραση, ακολουθούν μια υπαγορευμένη γραμμή.

Γιατί όλη η εποχή ευνοεί, καλλιεργεί και εκπαιδεύει καλούς πελάτες του καπιταλιστικού συστήματος, ανθρώπους με ωφελιμιστική σκέψη και καταναλωτικό προσανατολισμό ακόμη και στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Γιατί η αναζήτηση ταυτότητας, ηθικών αξιών και αρχών έχει αφαιρεθεί από τις προτεραιότητες της παιδείας, αφού πρώτα υποβιβάστηκαν στη συνείδηση της κοινωνίας.

Γιατί οι δεξιότητες ζωής, αυτές που καλλιεργούν υγιείς σχέσεις, αλληλοσεβασμό και ανθεκτικότητα, περνούν περιστασιακά και με επιφανειακό τρόπο από τα σχολεία, σαν αγγαρείες που πρέπει να διεκπεραιωθούν μέσα σε όλα τα άλλα. Κι αυτός είναι ένας από τους πολλούς λόγους που τα παιδιά δεν ξέρουν καν πώς να αγωνιστούν, ανίκανα να γράψουν έστω και ένα ευφάνταστο σύνθημα σε τοίχο, εγκλωβισμένα στις κόντρες του ποδοσφαίρου, τα θορυβώδη εξόστ και τις ουσίες που καταπίνουν για να νιώσουν ελεύθερα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.