Η ψυχογράφηση του αντίπαλου δέους: Tο σημαντικότερο βήμα στην εξωτερική πολιτική

FILE PHOTO: President Recep Tayyip Erdogan (R) and Prrime Minister of the Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM), Zoran Zaev. EPA, TURKISH PRESIDENTAL PRESS OFFICE

Της Αναστασίας Καντά

Το παρόν άρθρο διασπάται σε δύο μέρη. Τόσο στο πρώτο, όσο και στο δεύτερο μέρος γίνεται λόγος για τα «προβλήματα» με τις γείτονες χώρες: Αλβανία (μέρος πρώτο), Σκόπια και Τουρκία (μέρος δεύτερο).

Συνορεύουσα στα δυτικά με την Αλβανία, είναι η ΠΓΔΜ. Το Σκοπιανό είναι μια χαίνουσα πληγή για τον Ελληνισμό – ήδη από το 1991. Οι διαπραγματεύσεις και διαφωνίες για το ονοματολογικό συνεχίζονται, δίχως να έχει ξεδιαλύνει το τοπίο.

Ο Σκοπιανός πρωθυπουργός, ωστόσο, δηλώνει αρκετά αισιόδοξος και νιώθει ότι η χώρα του είναι κοντά όσο ποτέ για να λάβει πρόσκληση ένταξης, τόσο στο ΝΑΤΟ, όσο και στην ΕΕ. Η ελληνική πλευρά, απεναντίας, έχει δηλώσει πως προηγείται η εύρεση λύσης στο ονοματολογικό για να προχωρήσει η όποια ενταξιακή διαδικασία της γείτονος.

Για ποιόν λόγο, όμως, αυτό το μπαράζ συζητήσεων; Για ένα όνομα. Εδώ χρειάζεται να δούμε πέρα από αυτό. Το όνομα δηλώνει την ταυτότητά σου, πρόκειται για αναγνώριση στη διεθνή κοινότητα. Πάνω στο όνομα χτίζεται η πολιτιστική κληρονομιά και ο πολιτισμός ενός έθνους, η ιστορία του.

Το όνομα της Μακεδονίας αποτελεί παρακαταθήκη των προγόνων μας, την οποία ουδείς έχει το δικαίωμα να καπηλευθεί και να ξεπουλήσει.

  • Οι αλυτρωτικές διαθέσεις των Σκοπίων γεννούν τα πρώτα κύματα που ενδέχεται να οδηγήσουν σε τσουνάμι, εφόσον ανάλογες διαθέσεις διακρίνουμε και από την Αλβανία – η οποία προσβλέπει στο όραμα της «Μεγάλης» – προς την ‘Ηπειρο, αλλά και από την Τουρκία προς την Κύπρο, τη Θράκη και το Αιγαίο.

Έχει αρχίσει να οικοδομείται με μαεστρία το λεγόμενο «νέο-οθωμανικό τόξο», το οποίο θα ακρωτηριάσει τον Ελληνισμό και θα φτάσει τα σύνορα (που συμπεριλαμβάνουν ΝΑ Μεσόγειο, Αιγαίο και Θράκη) της «Μεγάλης Τουρκίας», αυτά που έχει καθορίσει ο «Εθνικός Όρκος» της τελευταίας συνεδρίας της Οθωμανικής Βουλής το 1920.

Και φτάνουμε στον πιο ζωτικό παίκτη της διελκυστίνδας: την αναθεωρητική Τουρκία. Από τη μία, ο σουλτάνος επιδιώκει να καταστήσει βιλαέτι της «αυτοκρατορίας» του τη Θράκη∙ εκμεταλλευόμενος την παρουσία της εκεί μουσουλμανικής μειονότητας, ουδέποτε αποχώρησε από την ελλαδική Θράκη, κι ούτε δείχνει ανάλογα σημάδια στο παρόν και για το μέλλον.

Σκοπός της ενεργής πολιτικής που ασκεί στην εν λόγω περιοχή, είναι ακριβώς η αποδόμηση της ελληνικής κυριαρχίας στη Θράκη και η μετατροπή του μουσουλμανικού πληθυσμού σε εθνική τουρκική μειονότητα (στη βάση κοινής θρησκείας και γλώσσας), η οποία θα χρησιμοποιηθεί εργαλειακά για την έτι περαιτέρω αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων ανατολικά του 25ου μεσημβρινού (διχοτόμηση του αιγαιακού χώρου από τη Θράκη έως τη Γαύδο).

Στην ουσία, βλέπουμε τη διαμόρφωση ψυχολογίας «κατεχόμενου λαού» στη μειονότητα και αναγόρευση της Τουρκίας σε εγγυητή των συμφερόντων και των δικαιωμάτων της. Βασικός μοχλός της τουρκικής πολιτικής στη Θράκη είναι το Γενικό Προξενείο Κομοτηνής το οποίο δρα ανταγωνιστικά προς την ελληνική διοίκηση, αμφισβητώντας εμπράκτως τη δικαιοδοσία της έναντι της μουσουλμανικής μειονότητας.

Από την άλλη, έχουμε την παράνομη εισβολή και κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου από τουρκικά στρατεύματα, από το 1974.

  • Η Τουρκία φιλοδοξεί να εδραιώσει την ηγεμονία της, τόσο στην Κυπριακή Δημοκρατία, όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Θέλει να κινεί τα νήματα της ενέργειας και να προβαίνει ανενόχλητη στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων που εντοπίζονται σε αυτούς τους ενεργειακούς κλοιούς. Τα πάντα είναι θέμα ισχύος: ο κλειδοκράτωρ της ενέργειας καθίσταται ο πλέον ισχυρός, που δεν εξαρτάται από άλλους, αλλά οι άλλοι από αυτόν.

Δεν τίθεται θέμα αμφισβήτησης ότι η Τουρκία είναι μια χώρα με ισχυρές κοινωνικές, θρησκευτικές και εθνικές αντιθέσεις. Ιδίως μετά το πραξικόπημα του 2016, η τουρκική ελίτ καλείται να τιθασεύσει αντιφατικά αισθήματα∙ αφενός τον φόβο και τη δυσπιστία, αφετέρου την αλαζονεία, που οφείλεται στην αίσθηση υπεροχής.

Πάρα ταύτα, τα αντιφατικά αυτά αισθήματα συνεπάγονται νευρικότητα και ανασφάλεια, συστατικά που μπορούν να χαλάσουν τη συνταγή της επιτυχίας.

Στην εξωτερική πολιτική, διαδραματίζει σημαίνων ρόλο το αντίπαλο δέος. Πρέπει να γίνεται ενδελεχής ψυχογράφηση των ετέρων δρώντων, ώστε να προσαρμόσεις τις πολιτικές σου και να κινηθείς αναλόγως. Η υποτίμηση του «αντιπάλου» είναι μέγα σφάλμα.

«Τους αντιπάλους σου ή πρέπει να τους παίρνεις με το μέρος σου, ή να τους εκμηδενίζεις.» Ν. Μακιαβέλι

Πηγή: Todelta.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *