Η θεραπεία του λευκοπλάστη: Έφυγαν οι «άσχετοι» της Αριστεράς, ανέλαβαν οι «παντογνώστες» της Δεξιάς, με τα ίδια λαμπρά αποτελέσματα!

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του Χρήστου Ψιλογένη* Ακόμα και στα μικρο-τραύματα, ξεκινάμε από το καθάρισμα της πληγής, πριν τοποθετήσουμε τον λευκοπλάστη με τον επίδεσμο. Πρόκειται για διαδικασία ολίγων λεπτών που μπορεί να διεκπεραιώσει εύκολα ακόμα και ένας άσχετος με την επιστήμη του Ιπποκράτη.

Τα αποστήματα όμως, απαιτούν χειρουργική επέμβαση από ειδικό γιατρό, γιατί μπορεί να εξελιχθούν σε επικίνδυνες καταστάσεις. Τηρουμένων λοιπόν των αναλογιών, αυτό ισχύει και για την οικονομία, από την οποία δεν εξαρτάται μόνο η ευημερία των πολιτών, αλλά σε σημαντικό βαθμό και η ανεξαρτησία του κράτους. Γιατί ασθενής οικονομία σημαίνει, κατά κανόνα ξένο δανεισμό, που δημιουργεί πολιτικές εξαρτήσεις διαβρώνοντας την ανεξαρτησία και εξασθενώντας τη διαπραγματευτική του θέση.

Το θυμηθήκαμε το 1974, όταν μαζί με τις χιλιάδες των νεκρών, την κατοχή και την προσφυγιά, είχαμε χάσει και το 70% των πλουτοπαραγωγικών μας πόρων, φθάνοντας στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης.Και όμως με σκληρή δουλειά και πολύ φιλότιμο, την ξεχασμένη αυτή  την αρετή της ράτσας μας, αντέξαμε, φθάνοντας μάλιστα σε επιδόσεις που άγγιξαν το οικονομικό θαύμα. Ωστόσο, ξεχνώντας πολύ γρήγορα το πάθημά μας, αναπτύξαμε το σύνδρομο του Ίκαρου. Που δεν τον αρκούσε η σιγουριά των χαμηλών πτήσεων, ήθελε απερίσκεπτα να φτάσει σε ανεξέλεγκτα ύψη! Με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Έτσι ο Συνεργατισμός, από τράπεζα των φτωχών και ραχοκοκαλιά της οικονομίας, κατάντησε, στα χέρια των επιτηδείων, η αχίλλειος πτέρνα της. Ωστόσο η Τριμερής Ερευνητική Επιτροπή, προειδοποιούσε, από το 1981: «Το συνεργατικό κίνημα της Κύπρου βρίσκεται σε κατάσταση οικονομικής κατάρρευσης.

Και αν δεν ληφθούν δραστικά μέτρα, κινδυνεύουν να χαθούν τα όσα έχουν επίμοχθα επιτευχθεί μέχρι σήμερα». (Άρθρο Νίκου Χαραλάμπους, Φιλελεύθερος, 8.7.18). Οι διοικούντες όμως, αντί να καθαρίσουν πρώτα το απόστημα, τοποθέτησαν απλώς το λευκοπλάστη. Όχι για να θεραπεύσουν, αλλά για να συγκαλύψουν.

  • Έφυγαν οι «άσχετοι» της Αριστεράς, ανέλαβαν οι «παντογνώστες» της Δεξιάς, με τα ίδια λαμπρά αποτελέσματα! Η θεραπευτική αγωγή, ήταν η ίδια. Κοντολογίς, αντί της αναγκαίας χειρουργικής επέμβασης από τους καλύτερους ειδικούς του τόπου, επέλεξαν τη «θεραπεία» του λευκοπλάστη, μετους αριστούχους της κομματοκρατίας. Στράφι λοιπόν το κούρεμα καταθέσεων, μισθών και συντάξεων, φενάκη οι θριαμβολογίες για οικονομικά επιτεύγματα. Ο καβγάς, ήταν τελικά για το πάπλωμα της εξουσίας που συνοδεύτηκε με μια καλοστημένη παράσταση πολιτικής ταχυδακτυλουργίας ώσπου να κερδηθούν οι εκλογές. Ύστερα, ήρθαν βελτιωμένα και επαυξημένα,τα ίδια γνωστά μέτρα. Μόνο που τώρα το περιτύλιγμα, ήταν γαλάζιο. Και όμως η Βουλή τα ψήφισε, έστω και υπό διαμαρτυρία!

Χωρίς δυστυχώς να εξηγήσουν οι ψηφίσαντες γιατί, αφού η επιψήφιση ήταν τόσο αναγκαία για την οικονομία, η ανάληψη ευθύνης, από κυβερνώντες και τεχνοκράτες, δεν απαιτήθηκε εκ των προτέρων για να είναι εξασφαλισμένη η τιμωρία της απάτης, όπως οι ίδιοι την χαρακτήρισαν. Έτσι οι συνέπειες μεταφέρθηκαν στους ώμους των φορολογουμένων και οι ευθύνες κυβέρνησης και βουλής στους ώμους μιας νέας Διερευνητικής Επιτροπής, που ελπίζουμε τουλάχιστο να αφεθεί ελεύθερη να κάνει τη δουλειά της. Με τους ενόχους να καταλήγουν στη δικαιοσύνη, αφού βεβαίως πρώτα εξοφλήσουν τα γραμμάτια της απληστίας, της ανικανότητας, και της κοινωνικής τους αναλγησίας. Όχι μόνο για λόγους στοιχειώδους δικαιοσύνης, αλλά και λόγους, που αφορούν την εθνική μας επιβίωση. Γιατί αν η γαλακτοφόρα αγελάδα ψόφησε, δεν ήταν από την εξυπηρέτηση των πολλών, αλλά από το υπερ-άρμεγμα των ολίγων. Που άπληστοι και αδίστακτοι, όχι μόνο δεν την φρόντισαν ποτέ, αλλά αντίθετα,ανεξέλεγκτοι μέχρι το τέλος, δεν επέτρεψαν σε κανέναν να τη βοηθήσει. Τώρα, μετά το θάνατό της, ας πληρώσουν τουλάχιστο τα ΜΕΔ, τα απλήρωτα δηλαδή χρέη τους. Για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά και για το οφειλόμενο χρέος προς την αιμορραγούσα πατρίδα. Που καλείται πάλι σε διαπραγματεύσεις υπό στρατιωτική κατοχή, αλλά και ξένο οικονομικό έλεγχο. Με συνταγή Κίσιγκερ και κατά το γλωσσάρι της υποταγής.

  • Πρέσβης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *