Η θεσμική βία είναι το μεγάλο χέρι που κρατάει σφικτά κλειστό το στόμα  των θυμάτων

File Photo: Ο Πάπας Φραγκίσκος EPA, ANGELO CARCONI

Της ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

Η κοινή γνώμη στην Πολωνία σείεται την τελευταία βδομάδα μετά την προβολή ενός ανατριχιαστικού ντοκιμαντέρ με τίτλο «Μην το πεις σε κανένα». Με κρυφές κάμερες ο δημοσιογράφος απέσπασε ομολογίες από –ηλικιωμένους πια– ιερείς της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας για βιασμούς και σεξουαλικές παρενοχλήσεις παιδιών.

Στο φιλμ, που ανέβηκε στο youtube, παρακολουθούμε μία γυναίκα και έναν άντρα να επισκέπτονται δύο διαφορετικούς ηλικιωμένους ιερείς οι οποίοι τους είχαν παρενοχλήσει όταν ήταν παιδιά. Ο πρώτος απολογείται για τις πράξεις του και παραδέχεται ότι «αυτά τα έκανε παλιά» σε παιδιά της ενορίας. Ο δεύτερος, που βίαζε το αγόρι από 12 χρονών μέχρι την ενηλικίωση του, εμφανίζεται αμετανόητος: «Νόμιζα ότι ήταν παιχνίδι, ότι σου άρεσε, γιατί δεν έφευγες αφού δεν ήθελες»;

  • Το ντοκιμαντέρ, χωρίς να πέφτει στην παγίδα της ενοχοποίησης της ιερωσύνης, αποκαλύπτει και στηλιτεύει τη στάση της Εκκλησίας ως θεσμού. Συγκάλυψη, μεταθέσεις ιερέων βιαστών, που συνέχισαν να παρενοχλούν παιδιά σε απομονωμένες κοινότητες, δημόσιες υποσχέσεις από αρχιερείς και τον ίδιο Πάπα, αλλά απροθυμία να παρέμβουν όταν έπαιρναν τις καταγγελίες γραπτώς.

Η στάση τους παραπέμπει σε κλειστό κλαμπ το οποίο προστατεύει τα μέλη του πάση θυσία από έξωθεν επιθέσεις. Στη θέση της Εκκλησίας θα μπορούσε να βρίσκεται η Αστυνομία, το Δικαστικό Σώμα, μία Κυβέρνηση, η ελίτ των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πρυτανείο ενός πανάκριβου ιδιωτικού πανεπιστημίου, η ηγεσία μιας διάσημης ποδοσφαιρικής ομάδας.

Η πατριαρχία έχει στήσει παντού γύρω μας τέτοια «αντρικά κλαμπ ασυδοσίας». Ο νόμος της σιωπής είναι ο άγραφος κανόνας της πατριαρχίας και κάθε ισχυρός θεσμός προστατεύει τον «δικό του» στρέφοντας συνήθως την επίθεση πίσω στο θύμα («θέλει λεφτά, είναι ανισόρροπη, θέλει δημοσιότητα, γιατί το θυμήθηκε τώρα;»). Η παράδοση του θύτη στη Δικαιοσύνη έρχεται μόνο ως ύστατο μέτρο αυτοπροστασίας του θεσμού. Θα «δώσουν» τον δικό τους για να σώσουν το οικοδόμημα.

Όταν η Έλενα κατάγγειλε τον ιερέα που τη βίαζε σε όλη της την παιδική ηλικία η Ιερά Σύνοδος στράφηκε εναντίον της και έστειλε τον θύτη δικαιωμένο στο σπίτι του, εγκαταλείποντας το κορίτσι στους δαίμονές του. Μόνο με την αυτοκτονία της, όταν η κατακραυγή έγινε επικίνδυνη για τον θεσμό, οι αρχιερείς αναγκάστηκαν να αναθεωρήσουν. Όπως οι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης προστάτευαν τον Στρος Καν, όπως οι Ρεπουμπλικάνοι τον Τζον Κάβανο, όπως το Χόλιγουντ τον Γουάινσταϊν.

Η θεσμική βία είναι το μεγάλο χέρι που κρατάει σφικτά κλειστό το στόμα των θυμάτων. Και αυτή θα έχει το ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει, όσο τα πολιτικά και κοινωνικά μας συστήματα θα εκλαμβάνουν τη δημοκρατία ως ένα κλειστό κλαμπ αντρών, στο οποίο επιτρέπεται η είσοδος μόνο για μέλη.

ΠΗΓΗ: ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *