Οι τουρκικές ιαχές πολέμου, οι συνεχείς προκλήσεις και ένας λαός σε απόλυτη νιρβάνα

FILE PHOTO. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης είχε συνάντηση με τον ειδικό σύμβουλο του ΓΓ του ΟΗΕ στην Κύπρο Έσπεν Μπαρθ Άιντα. ΚΥΠΕ/ΓΤΠ - Χ. ΑΒΡΑΑΜΙΔΗ

Της Ελένης Χρυσοστόμου
Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί στις αντιστάσεις ενός ανθρώπου είναι να εξοικειωθεί με τον κίνδυνο εντάσσοντάς τον στην καθημερινότητά του. Τότε δεν αντιστέκεται ή δεν μάχεται ενάντια στον κίνδυνο, βρίσκοντας μάλιστα διάφορες δικαιολογίες.

Αυτό έγινε μετά από 42 χρόνια παρουσίας του τουρκικού κατοχικού στρατού στην πατρίδα μας. Καταντήσαμε ένας λαός σε απόλυτη νιρβάνα, με σχεδόν μηδενικές αντιστάσεις, με ανύπαρκτη αντίληψη του κινδύνου. Οι συνεχόμενες υποχωρήσεις και ο εξευτελισμός από τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν, ώθησαν στην ανάπτυξη ανοσίας ως μέτρο άμυνας στα όσα τεκταίνονται.

Δεν θα ανατρέξω πολύ στο παρελθόν. Ο πρόσφατος σάλος που έγινε με την ψήφιση νόμου στη Βουλή για το Ενωτικό Δημοψήφισμα και το τι ακολούθησε στο εσωτερικό μέτωπο, είναι ένα παράδειγμα. Φυσικά, η Τουρκία που «θέλει λύση», απάντησε στη «διόρθωση του λάθους», με την αδιαμφισβήτητη πλέον πολιτική της στο Κυπριακό, βγάζοντας απανωτά NAVTEX και NOTAM. Περικυκλώνοντας στην ουσία αυτό το δύσμοιρο νησί από θάλασσα, αέρα και ξηρά, απειλώντας την κυριαρχία του.

Για να μην αναφερθώ στην αποχώρηση από συμφωνημένες συγκλίσεις αλλά και τις καινούργιες αξιώσεις για τις τέσσερις ελευθερίες των Τούρκων πολιτών.

Δυστυχώς υποφέρουμε από το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Την ίδια ώρα που η Τουρκία καταδικάζεται από όλη την Ευρώπη για τους τακτικισμούς της και τις απειλές της, εμείς καταντήσαμε οι καλύτεροί της σύμμαχοι.

Πολλοί συμπατριώτες μας θα συμφωνήσουν μαζί μου ότι 42 χρόνια εξευτελισμού, ταπείνωσης, αδιέξοδων διαπραγματεύσεων, είναι πολλά. Οι συνομιλίες συντηρούνται για χάρη των συνομιλιών.

Η πατρίδα μας κατάντησε όμηρος της Τουρκίας και μιας διαδικασίας η οποία μου θυμίζει ένα λιπόθυμο άλογο το οποίο το μαστιγώνουν για να σηκωστεί. Όλα αυτά, με τις ευλογίες της πολιτικής ηγεσίας, η οποία είναι εγκλωβισμένη σε μια παλαιοκομματική νοοτροπία. Αρνείται να δει τις γεωπολιτικές αλλαγές που γίνονται εκτός των συνόρων της Κύπρου και να εκμεταλλευτεί τις όποιες ευκαιρίες δίνονται σε αυτό το λιλιπούτειο νησί στον παγκόσμιο χάρτη. Ή, ακόμα καλύτερα, να δημιουργήσει ευκαιρίες.

Σέρνονται στα πόδια του κατακτητή, παίζουν το παιγνίδι του Ερντογάν για το δημοψήφισμα -δίνοντάς του ψήφους για το πολυπόθητο «Evet»- και το αποτέλεσμα; Το βλέπουμε καθημερινά μέσα από τις απειλές των Τούρκων. Πού είναι η καλή θέληση της Τουρκίας για λύση; Δεν βλέπει το συμφέρον της σε μια λύση του Κυπριακού; Ωσάν να χρειάζεται η Τουρκία τους Κύπριους πολιτικούς να της πούνε ποιο είναι το συμφέρον της και πώς να το διαχειριστεί!!!

Όλα αυτά γίνονται καθώς ο κυπριακός λαός βρίσκεται σε απόλυτη νιρβάνα. Καμία αντίσταση στους κινδύνους που επικρέμονται πάνω από το κεφάλι μας.

Δυστυχώς, η αλλαγή των όρων του παιγνιδιού από την Τουρκία είναι αναπόφευκτη. Δοκίμασε διαχρονικά τις αντοχές των εκάστοτε Προέδρων και διαπραγματευτών. Τώρα θα παίζει τουρκικό τσιφτετέλι και η πολιτική ηγεσία θα λικνίζεται στον τουρκικό χαβά, παρασύροντας έναν καταταλαιπωρημένο λαό στον χορό του Ζαλόγγου αλά τουρκικά.

Σωστή η αντίδραση του Προέδρου της Δημοκρατίας να αποστείλει επιστολή στον Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών καταγγέλλοντας τις τουρκικές απειλές. Δυστυχώς άργησε πολύ. Αυτό που ζούμε σήμερα είναι το αποτέλεσμα της δικής του πολιτικής που ακολούθησε τα τελευταία τέσσερα χρόνια στο

Κυπριακό με τη στήριξη του ΑΚΕΛ – το οποίο ακόμα προσπαθεί να δει τις προθέσεις της Τουρκίας! Της αποτυχημένης πολιτικής των υποχωρήσεων, του εξευμενισμού της Άγκυρας, του καλού παιδιού. Να θυμίσω ότι, όταν η αντιπολίτευση δακτυλόδειχνε τα όσα τώρα καταγγέλλει ο Πρόεδρος, ακούγαμε τους αξιωματούχους του κυβερνώντος κόμματος αλλά και του «αντιπολιτευτικού» ΑΚΕΛ να ωρύονται ότι η αντιπολίτευση «δεν θέλει λύση».

Η δική μου εκτίμηση είναι ότι ωσότου δεν υπάρξει μια Εθνική Στρατηγική στο κυπριακό πρόβλημα, το αποτέλεσμα δεν θα είναι η επανένωση της πατρίδας μας. Η Εθνική Στρατηγική επιβάλλεται, ώστε να υπάρξουν στόχοι που θα διεκδικήσουμε. Επιβάλλεται, ώστε να μη χρωματίζει ο εκλελεγμένος Πρόεδρος τη λύση ανάλογα με τις πολιτικές του πεποιθήσεις και τις ιδεολογικές του αγκυλώσεις όπως γίνεται ως τώρα.

Αλλά, προπαντός, πρέπει να ξυπνήσει επιτέλους αυτός ο λαός από τη νιρβάνα του και να αντιληφθεί ότι κινδυνεύει η επιβίωσή του. Κινδυνεύει να τον καταπιεί η τουρκική επεκτατικότητα και η δίψα για εξουσία ενός ψευτοσουλτάνου που ούτε τους ίδιους τους πολίτες της χώρας του δεν σέβεται.

Κάποιος εύλογα μπορεί να ρωτήσει, τι μπορεί ένας λαός να κάνει; Η απάντηση είναι απλή: Να πιέσει τους πολιτικούς του ηγέτες να ορθοδρομήσουν. Να επανατοποθετήσουν το κυπριακό πρόβλημα στη σωστή του διάσταση: της τουρκικής εισβολής και κατοχής, της κατάφωρης παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του εποικισμού, της αλλοίωσης της δημογραφίας του τόπου, της περιβαλλοντικής καταστροφής, της πολιτιστικής καταστροφής και τόσων άλλων. Ο κατάλογος, ατελείωτος.

Ας ακούσει αυτός ο λαός, επιτέλους, τις ιαχές του πολέμου και ας βγει από τη νιρβάνα του, προτού είναι αργά.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *