Η τριμερής, η τετραμερής και η μονομερής επέμβαση…

Οι δυνάμεις της ΟΥΝΦΙΚΥΠ σε περιπολία Photography by Colin MacGregor Stevens, UN

Του ΦΟΙΒΟΥ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ

Γιορτάσαμε την επέτειο του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-59) εναντίον των Άγγλων αποικιοκρατών. Από το όραμα της ηρωικής ΕΟΚΑ και την άδολη φιλοπατρία,  καταλήξαμε σήμερα στο νοσηρό ένστικτο του φιλοτομαρισμού, της απληστίας και της ιδιοτέλειας…  Ο αγώνας αυτός -ανεξάρτητα του τελικού αποτελέσματος- αποτελεί φωτεινό παράδειγμα ηθικής ενατένισης και κορύφωσης εθνικών οραματισμών για την ελευθερία. Είναι τραγική ειρωνεία να βλέπεις σήμερα κάθε λογής ψευτοπατριώτες να μιλούν με στόμφο για τις αρχές και τα ιδανικά του επικού εκείνου Αγώνα, ενώ οι ίδιοι αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ηθικής κατολίσθησης, της δημόσιας ζωής…

  • Ενώ η Κύπρος κινδυνεύει πραγματικά, ενώ ξένα κέντρα αποφάσεων χειραγωγούν πρόσωπα και καταστάσεις, περνώντας πολιτικές ιδέες και δημιουργώντας συγκεκριμένες κατευθύνσεις, ορισμένοι αρλεκίνοι της πολιτικής ζωής του τόπου το μόνο που σκέφτονται σοβαρά είναι την καρέκλα και τα παρελκόμενα οφέλη…

Σίγουρα, δεν ζούμε σε φυσιολογικό κράτος από πολλές απόψεις. Γι’ αυτό, μοιραία, η πλειονότητα των εκάστοτε αρχόντων και αξιωματούχων που διαχειρίζονται δημόσιες υποθέσεις, συνήθως, δεν συμπεριφέρονται ούτε αυτοί φυσιολογικά…

Η διαχείριση της εξουσίας με επικοινωνιακές πρακτικές, χωρίς πολιτικές, δεν οδηγεί πουθενά. Το ισχύον πολιτικο-οικονομικό σύστημα σηματοδοτείται από πιστεύω, «αρχές» και νοοτροπίες, που σχεδόν όλα καταλήγουν στα διαπλεκόμενα συμφέροντα της σκοπιμότητας και της μικροπολιτικής. Εκτός από όραμα, λείπει η άδολη αγάπη για τον τόπο, η αληθινή φιλοπατρία με την έννοια της βαθιάς αίσθησης ευθύνης απέναντι στη χώρα και στον λαό της.  Η συγκυρία τα έφερε έτσι ώστε η Κύπρος να φαίνεται ότι κερδίζει κάποιο πλεονέκτημα με τους νέους γεωστρατηγικούς προσανατολισμούς των μεγάλων στη γεωπολιτική σκακιέρα της γειτονιάς μας και τους νέους συσχετισμούς δυνάμεων που πάνε να διαμορφωθούν.

  • Τα οφέλη και η διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας με τις τριμερείς ή τετραμερείς συνεργασίες δεν πρέπει να υποτιμούνται. Ως επίσης και η αναβάθμιση των σχέσεων με ΗΠΑ και Γαλλία, πράγμα που ευνοεί και η Ε.Ε.

Εντούτοις, ορισμένοι δηλώνουν ότι: «Η Κύπρος δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετατραπεί σε ορμητήριο σχεδιασμών και πολεμικών συγκρούσεων σε βάρος φιλικών χωρών της περιοχής και ευρύτερα». Πρώτιστη έγνοια δηλαδή όχι η θωράκιση του τόπου, αλλά η προάσπιση των συμφερόντων των φιλικών χωρών της περιοχής…

Άλλοι πάλι, της ιδίας συνομοταξίας «προβληματισμένων», βλέπουν «επιθετική πολιτική της Λευκωσίας». Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς από τις δηλώσεις αυτές! Ότι εξυπηρετούν αλλότριους σκοπούς ή ότι υπάρχει τρικυμία εν κρανίω; Διότι άλλο λογική και εντελώς άλλο εκλογίκευση.

Σε δηλώσεις ο γ.γ. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού είπε: «Η συνεργασία με τις χώρες αυτές θα πρέπει να στοχεύει στη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή των χωρών της ευρύτερης περιοχής, έτσι ώστε να εξασφαλίσουμε ότι θα αξιοποιηθεί ο φυσικός πλούτος προς όφελος των λαών της περιοχής. Θεωρούμε ότι θα πρέπει να επικεντρωθεί η προσπάθειά μας πρωτίστως στην επίλυση του Κυπριακού και ταυτόχρονα να επιδιώξουμε τη συμμετοχή όλων των χωρών και όχι αποκλεισμούς, διότι αυτό θα προκαλέσει πρόσθετα προβλήματα».

Η προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού ή η συμμετοχή άλλων χωρών στις τριμερείς ή τετραμερείς δεν εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς. Η με κάθε τρόπο ενίσχυση των θέσεών μας  είναι κάτι που πρέπει να επιδιώκουμε ως προτεραιότητα. Οποιαδήποτε, δε, λύση θα πρέπει να καταργεί το δικαίωμα μονομερούς επέμβασης της Τουρκίας στη χώρα μας…

  • Κατηγορούμε περισσότερο εαυτούς και αλλήλους αντί τη βάρβαρη τουρκική εισβολή και τη στυγνή κατοχή, προσπερνώντας τα τις περισσότερες φορές, για χάρη τάχα του καλού κλίματος των συνομιλιών –όπως συμβουλεύουν ξένες πρεσβείες…

Έτσι, λόγο στον λόγο και ξεχαστήκαμε σχεδόν για το έγκλημα αυτό, που «εμπλουτίζεται» καθημερινά με τις ορδές των εποίκων σε βάρος Ε/κ και Τ/κ. Όπως και να δούμε, το παρόν, το μέλλον και το επέκεινα του Κυπριακού είναι καταθλιπτικό. Είτε πρόκειται για εξωραϊσμό της πραγματικότητας είτε δημιουργία συλλογικής ενοχής, οι μεταχειρισμένες πολιτικές και πρακτικές περασμένων δεκαετιών ακόμη ευδοκιμούν.  Φαίνεται ότι ο εκσυγχρονισμός της κομματικής και κατ’ επέκταση της πολιτικής ζωής του τόπου αποτελεί ακόμη… στρατιωτικό μυστικό, που διαφυλάττουν οι «στρατάρχες» μας!

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *