«Είμαι η ημέρα της εισβολής»

Από την επιμνημόσυνη δέηση υπέρ των πεσόντων αξιωματικών και οπλιτών κατά την τουρκική εισβολή του 1974 που τελέστηκε το πρωί στο στρατιωτικό κοιμητήριο στον Τύμβο Μακεδονίτισσας. Στην τελετή παρέστησαν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης , εκπρόσωποι κομμάτων, η ηγεσία της Εθνικής Φρουράς και της Αστυνομίας, εκπρόσωποι συνδέσμων πολεμιστών κατά την τουρκική εισβολή και συγγενείς πεσόντων, Λευκωσία 20 Ιουλίου 2018.ΚΥΠΕ/ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Του Πόλυ Κυριάκου Ήρθα! Είμαι η ημέρα της εισβολής. Είμαι εδώ. Ξανά. Κοιτάξτε με. Δεν άλλαξα. Ίδια όπως πέρυσι. Ίδια όπως πριν χρόνια σαράντα τέσσερα. Ίδια ρούχα, ίδιο βλέμμα, ίδιες πληγές. Ίδιες χειροπέδες. Οι πληγές άρχισαν να ξεραίνονται σιγά- σιγά πάνω στο σώμα. Οι επίδεσμοι έγιναν ένα με τα χρόνια. Το βλέμμα λίγο πιο κενό. Γιατί πέρασαν τα χρόνια και μια γκρίζα ομίχλη καλύπτει σιγά σιγά τον ορίζοντα…

Άλλοι λένε ότι κάναμε πολλά. Ότι προσπαθήσαμε με νύχια και με δόντια να συμφωνήσουμε μια λύση με τον εισβολέα για επανένωση του νησιού, έστω κι αν χάναμε κάποια πράγματα που ποτέ δεν θέλαμε να χάσουμε… Άλλοι λένε ότι κάναμε τα πάντα, αλλά ο εισβολέας πάντα εύρισκε έναν τρόπο να ξεφεύγει. Όπως και νάναι, η αλήθεια είναι ότι ο εισβολέας ξέρει τον τρόπο να ξεφεύγει, επειδή ξέρει το δρομολόγιο που έχει ήδη χαράξει εδώ και αιώνες για τούτο τον τόπο…

Δεν ξέρω αν προσπαθήσαμε λίγο ή πολύ. Δεν ξέρω αν οργανώθηκαμε λίγο ή πολύ. Το αποτέλεσμα όμως στέκεται μπροστά μας σαν άγριο θηρίο που ακόμα κοιτάζουμε και τρέμουμε από φόβο. Δεν λέω, πρόκειται για ένα θηρίο που μέρα με τη μέρα δείχνει πιο πολύ τα νύχια του. Ένα θηρίο που έβαλε στόχο να κατακτήσει τον κόσμο. Κι εμείς, απλά, σαν μια μπουκιά στο τεράστιο του στόμα, περιμένουμε πότε θα αποφασίσει να μας δαγκώσει μια και καλή.

Δυο πράγματα εκνευρίζουν τον απλό παρατηρητή αυτής της ατέρμονης υπόθεσης που λέγεται “Κυπριακό πρόβλημα”: Το ένα είναι η συνεχιζόμενη και μόνιμη απάθεια της διεθνούς κοινότητας που παρακολουθεί τόσα χρόνια αυτό το “σήριαλ”. Ας μη γελιόμαστε. Κανείς δεν έχει συμφέρον να ασχοληθεί μαζί μας, εκτός κι αν έχει τεράστιο συμφέρον. Κι ίσως να μην ασχοληθεί ποτέ. Το άλλο είναι η δική μας αντιμετώπιση. Θαρρώ πως κουραστήκαμε. Κουράστηκε και η ηγεσία, κουράστηκε και ο λαός. Κουράστηκες κι εσύ, κι εγώ. Όλοι μας. Η μεν Πολιτεία κάνει ό, τι μπορεί μέσω των γνωστών, ατελείωτων συνομιλιών. Η μεν Πολιτεία με τους εκάστοτε ηγέτες και υπουργούς της καταγγέλλει στη διεθνή κοινότητα όταν κάτι πρέπει να καταγγελθεί. Κι όλα καλά!… Εμείς οι πολίτες, τι κάνουμε; Ποια μεγάλη διαμαρτυρία μας τάραξε την απάθεια του πλανήτη έστω και μια φορά το χρόνο; Σήμερα για παράδειγμα, δεν θα έπρεπε όλες οι προσφυγικές (και όχι μόνον) οργανώσεις να μαζευτούν και να αποφασίσουν μια τεράστια κοινή διαδήλωση; Δεν θα έπρεπε να οργανωθεί μια τεράστια αντικατοχική συναυλία στο μεγαλύτερο στάδιο της Κύπρου με μεγάλους ερμηνευτές έτσι ώστε να υψώσουμε τη φωνή μας; Έτσι ώστε να ακούσουν μια δυνατή φωνή αυτοί που πρέπει να την ακούσουν;

Αντιθέτως, αρκεστήκαμε με δυο τρεις μεμονωμένες κομματικές εκδηλώσεις οι οποίες έδωσαν ελαφρά το στίγμα των ημερών. Μικρά αφιερώματα… Απορώ: Πού είναι η συνεργασία μεταξύ μας αυτές τις μέρες; Γιατί δεν συναντώνται όλα τα κόμματα (αφού τα κόμματα έχουν μπει τόσο βαθιά στη ζωή μας) για μια μεγάλη κοινή εκδήλωση σήμερα; Γιατί δεν ενώνονται όλες οι οργανώσεις ώστε σαν μια τεράστια δυνατή γροθιά να δείξουμε την αγωνιστικότητα μας, την εναντίωση μας στη συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή;

Ο λαός μας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Ένας λαός κερδίζει αγώνες ή χάνει αγώνες. Όμως το να μην μάχεται δεν τον τιμά. Αφήσαμε να ξεσαλώσουν Γλωσσάρια στους ματωμένους μας δρόμους. Αφήσαμε οδοφράγματα να μας οδηγούν στα κατεχόμενα άνευ ορίων. Γεμίζουμε τα καζίνο του εισβολέα. Τρώμε στα εστιατόρια του εισβολέα, κι άλλα πολλά που δεν αντέχει ανθρώπου νους…

Αφήσαμε τα χρόνια να περάσουν. Ίσως κουραστήκαμε. Ίσως απογοητευτήκαμε. Από μηχανής Θεός όμως, δεν υπάρχει. Το μόνο που υπάρχει είναι τα δυο χέρια του καθενός μας, ένα στόμα να φωνάζει για την αδικία και μια σκλαβωμένη πατρίδα, η πατρίδα μας που φωνάζει. Την ακούτε;…

Ήρθα λοιπόν… Είμαι η ημέρα της εισβολής. Δείτε με ακόμα μια φορά στα μάτια…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *