Είναι αρειανός ο κ. Γκουτέρες; Πώς θα ξεκινήσουμε από «εκεί που μείναμε», χωρίς να βρεθούμε πάλι στο ίδιο αδιέξοδο;

FILE PHOTO. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ο ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες και ο τουρκοκύπριος ηγέτης πριν από το δείπνο που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 4 Ιουνίου/ ΚΥΠΕ

Του Κυριάκου Τσιμίλλη

Τώρα που ξεμπερδέψαμε με τις εκλογές, είναι ώρα να δούμε πώς προχωρούμε και με το Κυπριακό. Κι αφού η νέα στρατηγική δεν υποστηρίχτηκε από τους εκλογείς που είτε δεν την κατάλαβαν είτε τη φοβήθηκαν, πρέπει να δείξουμε πως δεν φοβόμαστε την παλιά στρατηγική.

Ήδη «διεκδικούμε» να συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε. Μα πού μείναμε; Ξεχνάμε (κι ας πέρασαν λίγοι μόνο μήνες) πως εκεί που φτάσαμε ήταν ένα ακόμα αδιέξοδο, με την επιμονή της Τουρκίας και, κατά κατοχική επέκταση, του Τ/Κ ηγέτη για διατήρηση των εγγυήσεων και των παρεμβατικών «δικαιωμάτων» και παραμονή «εξαγνισμένων» (αν είναι δυνατόν!) κατοχικών στρατευμάτων; 

Στο μεταξύ την ατμόσφαιρα (και περισσότερο τη θάλασσα)  βαραίνουν οι προκλήσεις και οι απειλές του σουλτανάτου που συμπληρώνει, σαν ηχώ, η πλήρως εξαρτημένη και υποτελής στην Άγκυρα Τ/Κ ηγεσία. Ο ίδιος ο Ακκιντζί, σε πρόσφατη διακαναλική συνέντευξη στα κατεχόμενα, είχε την άνεση να υπογραμμίσει (ειρωνεία!) πως οι Τ/Κ δεν θέλουν την προσάρτηση σε άλλο κράτος.

Ήταν ομολογουμένως ασφυκτικός ο χώρος, με το παγωμένο και πάντα αυστηρό βλέμμα του Ατατούρκ στο υπερκείμενο κάδρο και με πλαίσιο την τουρκική και τη σημαία του ψευδοκράτους. Καλά, τι θα έλεγε αν ήθελε και προσάρτηση;

Να δούμε λοιπόν, ξανά, πού είμαστε. Στη διεθνή πτυχή αντιστεκόμαστε στην άμεση υποταγή στην Τουρκία με όσα η κατοχική δύναμη επιμένει να διατηρήσει. Στην εσωτερική πτυχή δεν αντιστεκόμαστε σε όσα πιθανόν να κρύβουν την έμμεση υποταγή: o τρόπος διαμοιρασμού της εξουσίας, τα βέτο (μας παίρνουν πίσω στο 1960, χωρίς κανένα από τα καλά της Ζυρίχης), η διζωνοποίηση ακόμα και περιβαλλοντικών παραμέτρων π.χ. της παράκτιας ζώνης – γιαυτό μπήκαμε κιόλας στη «λογική» να μετράμε ποσοστά, όχι μόνο στη στεριά αλλά και την παραλιακή ζώνη.

Πιο καθοριστικό όμως από όλα αυτά είναι τούτο: Θα δικαιούνται οι Κύπριοι να ζήσουν μαζί ή θα εξαναγκαστούν «συμφωνώντας» να δεχτούν όλα αυτά τα ρατσιστικά που θα επιβάλουν τον μόνιμο διαχωρισμό – γλώσσα, περιουσίες, «χρήστες», αμιγής διοίκηση, (ψιλό) κούρεμα ανθρώπινων και πολιτικών δικαιωμάτων, επιβεβαιώνοντας τη διαιώνιση του εθνικού ξεκαθαρίσματος. Eίναι αυτό επανένωση;

Πώς μπορεί να επανενώσουμε το νησί με μια χωριστική συνταγή; Είναι αυτό σύμφωνο με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τις ευρωπαϊκές αρχές; Άραγε γιαυτό δεν θέλουν την Ευρωπαϊκή Ένωση παρούσα – παρατηρητής και πολύ της πάει…

Στη φιλολογία περί των ενεργειακών πόρων του νησιού, πέρα από το ορθά επαναλαμβανόμενο πως, σε μια ελεύθερη, ενωμένη και ευνομούμενη πολιτεία, το σύνολο των πόρων ανήκει σε όλους τους Κυπρίους, δεν πρέπει να ξεχνούμε πως στο κατεχόμενο κομμάτι γίνεται τα τελευταία 44 χρόνια μια διαρκούσα καταπάτηση και καταλήστευση τού συνόλου των πόρων, μαζί και ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας.

Το ότι εκεί είναι η κατοχή δεν αποτελεί άλλοθι ούτε και επιχείρημα για όσους, εντός και εκτός, είναι έτοιμοι να αποδεκτούν πως και οι «poor Turkish Cypriots» δικαιούνται από τώρα μερτικό στο φυσικό αέριο. Χώρια που είναι συζητήσιμο αν, τελικά, θα περισσέψει και κάτι από αυτό για τους Κύπριους…

Δεν έφταναν όλα τα κακά, ήρθε κάτι ακόμα να μας εκπλήξει –  τίποτε δεν θα΄πρεπε πια να μας εκπλήσσει, μόνο να μας εξοργίζει θα΄πρεπε κι όχι μόνο εμάς: H κατοχική πλευρά δεν αποδέχεται, λέει, ευρωπαίους εκπροσώπους του Γενικού Γραμματέα. Δεν τους ενοχλεί που ο ίδιος είναι Πορτογάλος και τους ενοχλεί η υπηκοότητα τού όποιου εκπροσώπου του; Το χειρότερο είναι πως ο ίδιος ο Πορτογάλος φαίνεται να ικανοποιεί και αυτές τις κατοχικές απαιτήσεις ψάχνοντας κιόλας σε τρίτες χώρες…

kctsimillis@cytanet.com.cy

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *