Ήρωας είναι αυτός που κάνει το αδιανόητο, την υπέρβαση, ρισκάροντας την ίδια του τη ζωή, για να υπερασπιστεί την πατρίδα

File Photo: Από την επιμνημόσυνη δέηση υπέρ των πεσόντων αξιωματικών και οπλιτών κατά την τουρκική εισβολή του 1974 που τελέστηκε στο στρατιωτικό κοιμητήριο στον Τύμβο Μακεδονίτισσας. Λευκωσία, 20 Ιουλίου 2018. ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΙΒΙΤΑΝΙΔΗ*

Το θέατρο του παραλόγου ζούμε και υπομένουμε κάθε Δευτερογιούνη. Mήνα μαύρης συμφοράς, μήνα καταραμένο.

Μέσα στη δεισιδαιμονία μας, την απληστία μας, τον ωχ-αδελφισμό μας και το σώπα να περάσουμε, σκύβουμε το κεφάλι, γυρίζουμε από την άλλη ή κάνουμε ότι δεν βλέπουμε. Ότι δεν αναγνωρίζουμε τους προδότες αναμεσά μας, αυτούς που σήκωσαν τα όπλα και κατέλυσαν τη Δημοκρατία, αυτούς που παρέσυραν και παρασύρθηκαν, ή αφήσαν τους εαυτούς τους να παρασυρθούν στην παρανομία.

  • Αυτούς που μετατράπηκαν από πατριώτες σε προδότες, γιατί θεωρούσαν ότι αυτοί ξέρανε το καλό και το σωστό της πατρίδας και οι άλλοι όχι, και αφού δεν μπορούσαν να διοικήσουν δημοκρατικά έπρεπε να το κάνουν δικτατορικά στο όνομα της Ελλάδας και της Ένωσης.
  • Αυτούς που θεωρούσαν ότι η πατρίδα τούς χρώσταγε κάτι περισσότερο από αυτό που τους έδωσε, γιατί δεν διορίστηκαν, δεν υπουργοποιήθηκαν, δεν βολεύτηκαν, δεν κυβέρνησαν. Αυτούς που τελικά τον αγώνα περί χρημάτων ποιούσαν και όχι περί αρετής, αυτούς που τότε όπως και σήμερα ρωτάνε: «Τι έχει κάνει η πατρίδα για μένα;» αντί «τι μπορώ να κάνω εγώ για την πατρίδα;».

Ντροπή και βεβήλωση της μνήμης των νεκρών μας, υποτίμηση και κοροϊδία της νοημοσύνης μας αποτελεί η παρουσία και η κατάθεση στεφάνων από αμετανόητους πραξικοπηματίες, ΕΟΚΑΒητατζήδες και συνομοϊδεάτες τους, στα εθνικά μνημόσυνα για τις επετείους του πραξικοπήματος και της εισβολής. Το ίδιο ισχύει και για την παρουσία της πολιτείας σε «εθνικά» μνημόσυνα πραξικοπηματιών και κατάθεση στεφάνων στους τάφους τους. Θρησκευτικά μνημόσυνα ναι, είναι ηθική μας υποχρέωση. Δάφνες και στεφάνια μόνο στους ήρωες.

Ήρωας είναι αυτός που δεν πράττει το αναμενόμενο για να σώσει τη ζωή του, αλλά αυτός που κάνει το αδιανόητο, την υπέρβαση, ρισκάροντας την ίδια του τη ζωή, για να υπερασπιστή τη πατρίδα, τη δημοκρατία, τη νομιμότητα.

Καμία υπηρεσία δεν είναι διατεταγμένη εάν η διαταγή δεν προέρχεται από τη νόμιμη, συνταγματικά κατοχυρωμένη κυβέρνηση του κράτους.

Την αποφράδα εκείνη ημέρα υπήρχε ένας καταδρομέας που ήξερε τη διαφορά και αρνήθηκε να συνταχθεί με τη χούντα. Αποτάχτηκε το πραξικόπημα και το πλήρωσε με τη ζωή του. Δολοφονήθηκε, με πισώπλατη μαχαιριά από ξιφολόγχη και πυροβολισμό εξ επαφής με περίστροφο. Ο καταδρομέας Σωτήρης Κωνσταντίνου του Αδάμου, μόνος, το μαύρο πρωινό της 15ης του Ιούλη του ’74, σήκωσε ψηλά το πράσινο μπερέ.

Αδίκως το ενδοξότερο σώμα του ελληνικού στρατού έχει ταυτιστεί με το πραξικόπημα και την προδοσία της Κύπρου. Ας μην ξεχνάμε ότι όλη η Εθνική Φρουρά και η ΕΛΔΥΚ οργάνωσαν και εκτέλεσαν το πραξικόπημα. Είναι καιρός να πράξουμε το σωστό, το αντρίκιο και να παραδεχτούμε τα λάθη, έστω και εάν έγιναν από ανεγκέφαλους ελληνόφωνους ένστολους.

Είναι καιρός αυτοί που κυβερνούν σήμερα, που για τους δικούς τους λόγος θέλουν να εξισώσουν τους πραξικοπηματίες με τους αντιστασιακούς, τους προδότες με τους πατριώτες, τους ήρωες με τους δειλούς, να σταματήσουν να μας προκαλούν. Είναι καιρός αυτή η πολιτεία, και δεν μιλώ μόνο για τη σημερινή κυβέρνηση, να αναγνωρίσει τη θυσία του Σωτήρη και να τον τιμήσει δεόντως.

Και δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο μνημόσυνο, από το να διδάσκεται η θυσία του στους νεοσύλλεκτους καταδρομείς, και κατά την τελετή παραλαβής του πράσινου μπερέ να ορκίζονται μπροστά στον ανδριάντα του ότι «ποτέ ξανά καταδρομέας δεν θα σηκώσει όπλο εναντίον της νόμιμα εκλελεγμένης κυβέρνησης, ότι ποτέ ξανά καταδρομέας δεν θα υπακούσει διαταγή που θα καταλύει το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία και ότι θα τα υπερασπίζεται με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί μέχρι εσχάτων».

*Επίκουρος Λοχαγός Καταδρομών

www.sivitanidis.com

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *