Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς… το αφήγημα;

Του ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΤΖΙΟΝΗ

Για τέσσερα ολόκληρα χρόνια μάς φλόμωναν με τα ψέματά τους. Για τέσσερα ολόκληρα χρόνια, οι οπαδοί της όποιας λύσης δεν έκαναν τίποτε άλλο από ό,τι δηλώνει η λαϊκή ρήση «το γουδί το γουδοχέρι». Το μόνο που ήξεραν ήταν να παπαγαλίζουν διαρκώς το ίδιο αφήγημα, αυτό που έλεγε πως για την αποτυχία των συνομιλιών στο Κραν Μοντάνα ευθυνόταν, αποκλειστικά και μόνο, η δική μας πλευρά και, κατά κύριο λόγο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης. Φτάσαμε στο παρά πέντε, επαναλάμβαναν, νυχθημερόν, χωρίς καθόλου να κουράζονται. Απέμεινε το τελευταίο χιλιόμετρο μιας μακράς διαδρομής και, φευ, ο Πρόεδρος τίναξε στον αέρα τη μοναδική ευκαιρία για την επίλυση του εθνικού μας θέματος και την επανένωση της πατρίδας μας. Για όλα φταίει ο Πρόεδρος και κανένας άλλος. Οι Τούρκοι ήταν έτοιμοι για λύση του προβλήματος.

Αυτά ακούγαμε για τέσσερα χρόνια. Το γουδί το γουδοχέρι, λοιπόν! Τόσο απλά και τόσο εύκολα!

Χωρίς άλλο, το θέμα φέρνει στο μυαλό μας το ποίημα του μεγάλου αλεξανδρινού ποιητή, Κωνσταντίνου Καβάφη, με τον τίτλο «Περιμένοντας τους βαρβάρους». Πρόκειται για ένα από τα δημοφιλέστερα ποιήματά του και που έχει συμβολικό χαρακτήρα, αφού σε αυτό καταγράφει τα σημάδια παρακμής μιας ακατονόμαστης χώρας, της οποίας οι κάτοικοι περιμένουν τον ερχομό των βαρβάρων για να αναλάβουν αυτοί τα ηνία της εξουσίας και να δώσουν λύση στα σοβαρά προβλήματα. Οι πολίτες έχουν σε τέτοιο βαθμό εξαχρειωθεί, ώστε ούτε σκέψη δεν περνά από το μυαλό τους για κάποιου είδους πολεμική αντίσταση για σωτηρία της πατρίδας τους. Αντίθετα, είναι πρόθυμοι να παραχωρήσουν την εξουσία στους βαρβάρους με τη μεγαλύτερη ευκολία. Η διάθεση παραίτησης και υποταγής γίνεται αισθητή και απλωμένη παντού. Όμως, τελικά, οι βάρβαροι αναχωρούν προς άλλες κατευθύνσεις, και οι προσδοκίες των πολιτών ναυαγούν. Και το χειρότερο! Αντί αυτοί να νιώσουν ανακούφιση για αυτήν την απροσδόκητη εξέλιξη, παρουσιάζονται απογοητευμένοι και, χωρίς τσίπα ντροπής, λένε και ξαναλένε: Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους; Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Σήμερα, ύστερα από τη δημοσίευση των πρακτικών για τις συνομιλίες στο Κραν Μοντάνα από την εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» και την αποκατάσταση της αλήθειας για τα διαμειφθέντα σε αυτές, ό,τι απομένει για όσους διέδιδαν τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, για τέσσερα ολόκληρα χρόνια, είναι η επανάληψη του στίχου του Κωνσταντίνου Καβάφη «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους» με μια μικρή παραποίηση, ήτοι «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς… το αφήγημα;» Ασφαλώς, ύστερα από την αποκάλυψη της αλήθειας, οι σωστοί δημοσιογράφοι ή έστω αρθρογράφοι, όπως και τα κόμματα που υιοθέτησαν και υποστήριζαν το σχετικό αφήγημα, λέγε ΑΚΕΛ, θα έπρεπε να είχαν τη δύναμη να παραδεχτούν ότι έσφαλαν και να απολογηθούν για όσα απαράδεκτα διέδιδαν για τόσα χρόνια. Δυστυχώς, από τον πρώτο μέχρι και τον τελευταίο αγωνίζονται να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Παλιά τους τέχνη κόσκινο, δηλαδή!

Με όσα παραθέσαμε μέχρι στιγμής, δεν σημαίνει πως υιοθετούμε πλήρως τη γραμμή που ακολουθεί ο Πρόεδρος για να επιτύχει την επίλυση του εθνικού μας θέματος. Για ένα φυσιολογικό και κανονικό κράτος, ασφαλώς και δεν έχουν θέση ξένα στρατεύματα και ξένες εγγυήσεις, αλλά ούτε και είναι αποδεκτές εκ περιτροπής προεδρίες και μία θετική ψήφος Τουρκοκύπριου υπουργού για τις αποφάσεις της κεντρικής κυβέρνησης. Με τέτοιες προϋποθέσεις δεν θα τεθεί σε λειτουργία ένα κανονικό κράτος αλλά ένα πραγματικό έκτρωμα! Οπότε ας λείπει!

*Φιλόλογος

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *