Καλή η συμπόνοια, πιο ουσιαστική όμως η αλληλεγγύη… Ανεπαρκής έως ατυχής ήταν η τηλε-εμφάνιση του Ουκρανού Προέδρου στο Κυπριακό Κοινοβούλιο

H Πρόεδρος της Βουλής και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ενώπιον της Ολομέλειας του Σώματος κατά την Ειδική της Συνεδρία την οποία προσφώνησε ο Πρόεδρος της Ουκρανίας κ. Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Είχαν πολλά και θλιβερά τούτες οι μέρες. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία εξελίσσεται τραγικά με εκατοντάδες τους νεκρούς να εναποτίθενται στους νιόσκαφτους τάφους, συχνά χωρίς την παρουσία των δικών τους. Πού τέτοια «πολυτέλεια». Ο πόλεμος δεν αφήνει περιθώριο για σεβασμό στους νεκρούς, την ώρα που οι φρικαλεότητες που δημοσιοποιούνται επιβεβαιώνουν πως ούτε για τους ζωντανούς υπάρχει σεβασμός. Τα φέρετρα μπορεί και να ΄ναι πια «αγαθό» εν ανεπαρκεία. «Όλα πάνε κατά το πρόγραμμα» δηλώνει συγκρατημένα ο εισβολέας που δείχνει αποφασισμένος να διακινδυνεύσει όσα δεν έχει ακόμα χάσει για το αναθεωρητικό, ιμπεριαλιστικό του γόητρο. Ο μετρητής ήδη καταγράφει πενήντα τρεις τις μέρες…

Ο Ουκρανός Πρόεδρος συνέχισε τις τηλεοπτικές του επισκέψεις σε εθνικά κοινοβούλια και πέρα από τον ευρωπαϊκό χώρο. Έδειξε συχνά διαβασμένος με ιδιαίτερες αναφορές στις εμπειρίες της κάθε χώρας θέλοντας να δείξει σεβασμό στους ακροατές και τις δικές τους εμπειρίες κι ευαισθησίες, ενεργοποιώντας συνειρμούς με στόχο τη στήριξη προς την αγωνιζόμενη χώρα του. Aκόμα, όμως, κι αν κάτι του ξέφυγε, θα συνάντησε την κατανόηση – δεν ήταν κι εύκολο να ταιριάξει στον βασικό κορμό της ομιλίας του τις ιστορικές ιδιαιτερότητες τής κάθε χώρας. Μια και το θέμα όμως ήταν η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, δεν ήταν δύσκολο να ξέρει πόσες χώρες, στην Ευρώπη και πέραν αυτής, έπεσαν θύματα ξένης εισβολής. Και θα μπορούσε να ήταν πιο προσεκτικός από όσους, ακόμα και στην Ελλάδα και την Κύπρο, δήλωσαν πως η εισβολή στην Ουκρανία ήταν η πρώτη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Νεαρός, ο ίδιος, θα στηρίχτηκε στη βιβλιογραφία και, αν επρόκειτο για αμέλεια, μπορεί και να απαλλασσόταν. Ατυχώς επρόκειτο για καλόπιασμα του Τούρκου εισβολέα που, εντελώς σχιζοφρενικά, επιθυμεί να τού αναθέσει ρόλο εγγυητή για την Ουκρανία της επόμενης μέρας… Στην Κύπρο του 1974 πάντως, οι δικοί μας ξεριζωμένοι έπρεπε στο μέγιστο ποσοστό τους να στριμωχτούν στο υπόλοιπο μισό νησί ενώ τα θύματα σε ποσοστό του πληθυσμού ήταν ίσως περισσότερα. Ούτως ή άλλως, η κάθε εισβολή μόνο στις λεπτομέρειες μπορεί να διαφέρει από την προηγούμενη… Εκτός κι αν ήταν τόσο διαβασμένος και να ερμήνευσε πως εμείς έχουμε ξεπεράσει την κατοχή και γι’ αυτό συζητούμε τη μονιμοποίηση βασικών συνεπειών της και, παρά την άρνηση της κατοχικής δύναμης, εμείς τις κάνουμε μικρά δώρα για οικοδόμηση εμπιστοσύνης!

Ανεπαρκής έως ατυχής ήταν η τηλε-εμφάνιση του Ουκρανού Προέδρου στο Κυπριακό Κοινοβούλιο. Αυτό δεν μειώνει τη συμπαράσταση προς τον ουκρανικό λαό που έχει ήδη πολλαπλά εκφραστεί. Δεν ήταν την ανταπόδοση που περιμέναμε αλλά την έκφραση αλληλεγγύης (αντί της μονόδρομης απαίτησης) σε όσους από την πρώτη στιγμή συμμερίστηκαν τον πόνο των Ουκρανών. Ούτε, όμως, αυτό, ούτε τα δικά του πιθανά λάθη κι εκτιμήσεις ανατρέπουν τα συναισθήματά μας… Φαίνεται πάντως πως κάνει κι άλλες γκάφες, όπως ο προχτεσινός χαρακτηρισμός ως ανεπιθύμητου στο Κίεβο του Γερμανού Προέδρου, χώρια η φιλοξενία του «ομογενούς μαχητή του Τάγματος Αζόφ» – κακόγουστο κινηματογραφικό μάς φάνηκε.

Στο μεταξύ μάς προέκυψε το ταξίδι της κυρίας Νιούλαντ. Απεσταλμένη του Αμερικανού Προέδρου που ακόμα θυμάται τη φιλοξενία του, όταν ήταν Αντιπρόεδρος, από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μα και η ίδια δεν ήταν μια περαστική! Ως Υφυπουργός Εξωτερικών για τις Πολιτικές Υποθέσεις είναι καλά διαβασμένη και συχνός ταξιδιώτης στο τρίγωνο Λευκωσία-Αθήνα-Άγκυρα. Μόνο που στη Λευκωσία τής φάνηκε πως το τρίγωνο έχει … δύο κορυφές! Μήπως υπάρχουν ευθύνες στη δική μας προσέγγιση με τη συχνά αποδεκτή κι ασχολίαστη ορολογία που ακούνε οι πολιτικοί μας και οι υπηρεσιακοί συνοδοί κι εκπρόσωποί τους στην κάθε ευκαιρία, στην υποδοχή ξένων παραγόντων και μεσολαβητών, στις δεξιώσεις, στα κείμενα, στις προφορικές αναφορές, μέσα στις ίδιες τις όποτε γίνουν (όπως γίνονται) συνομιλίες; Πώς σχολιάστηκαν διαδοχικές επισκέψεις μελών του περιοδεύοντος θιάσου με τις «καλές υπηρεσίες» στο κατοχικό «προεδρικό»; Ποια η ορολογία που χρησιμοποιείται σε συνεδρίες των (όποτε συνέλθουν) επιτροπών; Ποιες είναι οι αντιδράσεις τους όταν ακούονται ή γράφονται τα εκ της κατοχής αλλοιωμένα τοπωνύμια; Όλα αυτά πάντα προσφέρονταν για αλίευση αντιδράσεων και ανοχών των ημικατεχόμενων ιθαγενών…

Κι έτσι φτάσαμε στη συνέντευξη του υπουργού Εξωτερικών στο Βήμα της περασμένης Κυριακής. Η απάντησή του στο αν θα ενδιέφερε την Κυπριακή Δημοκρατία να εισέλθει στο ΝΑΤΟ ήταν άμεση: «Εμάς ευχαρίστως θα μας ενδιέφερε. Και ιδίως μετά το Ουκρανικό…». Αυτή τη φορά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έσπευσε να τις χαρακτηρίσει σαν προσωπικές απόψεις (όπως συνέβηκε όταν μίλησε για το φυσικό αέριο, μόλις ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών) γιατί κι ο ίδιος είχε τοποθετηθεί ευνοϊκά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο (Άλφα Κύπρου, 13.12.2018). Το βασικό ερώτημα είναι αν ο στόχος είναι να προστατέψει το ΝΑΤΟ μόνο το μη κατεχόμενο μέρος. Γιατί είναι με δικά του όπλα που έγινε η εισβολή και η εξ αυτής ημικατοχή. Ας το βάλουν το θέμα στον προεκλογικό διάλογο και θα δούμε τα αποτελέσματα. Στο μεταξύ, εκείνο το παλιό σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο» που δεν επιβεβαιώθηκε μέχρι τώρα στην πράξη, είναι ώρες που το σκέφτεσαι πως μπορεί να φανεί πως ήταν προφητικό…

Σήμερα είναι το Πάσχα των Καθολικών και των Διαμαρτυρομένων. Την άλλη Κυριακή οι Ορθόδοξοι θα γιορτάσουν το δικό τους. Μετά τον «πόλεμο» ανάμεσα στις Εκκλησίες τους, θα ψάλλουν χωριστά το «Χριστός Ανέστη!» κι ας είναι ένα μόνο γράμμα η διαφορά: Χристос Воскрес! (ουκρανικά) – Χристос Воскресе! (ρωσικά). Θα μιλήσουν για Αγάπη και Ειρήνη. Μα και ο Πατριάρχης Μόσχας; Τι να εννοεί, άραγε, ο αρχιερεύς;

 

ktsimillis@cytanet.com.cy

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.