Κεραστικά ξανά από τα κλεμμένα! Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για κάθε γωνιά της Κύπρου που αποτελεί ένα ενιαίο οικοσύστημα και για μια ελεύθερη κι ενιαία κοινωνία ελεύθερων πολιτών

Το παράνομο αεροδρόμιο Λευκόνοικου που μετατρέπεται σε αναβαθμισμένη στρατιωτική βάση

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Πρώτα γενέθλια του «εκλεγμένου» διορισμένου από τον σουλτάνο τοποτηρητή του στα κατεχόμενα κι ο τελευταίος αισθάνθηκε την υποχρέωση να του «δωρίσει», κι αυτά από τα κλεμμένα, καμιά εκατοστή στρέμματα πέρα από την Αφέντρικα, ανάμεσα Ριζοκάρπασο και Απόστολο Αντρέα, για «καλό» στρατιωτικό σκοπό. Μια ακόμα στρατιωτική βάση! «Χαράς το πράμα, έχουν τόσες εγκαταστάσεις, αυτή μας μάρανε;» -μην παραξενευτείτε να το ακούσουμε κι αυτό… Ναι, αυτό σημαίνει κατοχή και είναι καίριο λάθος να το ξεχνάμε. Τούτη όμως εδώ η νέα πρόκληση, συνέχεια όλων όσοι προηγήθηκαν τον τελευταίο χρόνο, είναι δηλωτική των τωρινών προθέσεων και της κατοχικής συνέπειας. Σίγουρα δεν φτιάχνεις τώρα μια βάση για να την καταργήσεις αύριο ενόψει μιας λύσης. Είτε θα τη διατηρήσεις στο πλαίσιο της λύσης που θα επιβάλεις είτε δεν προτίθεσαι να προχωρήσεις σε λύση. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις φασιστικές κινήσεις που προηγήθηκαν. Ούτε τα αγριόχορτα δεν θα μάζευαν στο Βαρώσι, αυτό που δεν εποίκισαν, αν είχαν πρόθεση να το αφήσουν. Πάνε τελικά να αποκόψουν ολόκληρη την Καρπασία για την οποία η ηγεσία διακήρυττε σε κάθε ευκαιρία πως διεκδικεί ειδικό καθεστώς. Ειδικό καθεστώς προωθούν και οι κατακτητές! Εγκαταστάσεις στο Τρίκωμο, βάση για drones στο Λευκόνοικο, ξενοδοχεία στη Βουκολίδα, τεράστια «μαρίνα» πριν τη Γιαλούσα (παλιά ιστορία αυτή) και τώρα μια ακόμα στρατιωτική εγκατάσταση -όλα σε κλεμμένη γη! Μέχρι την άκρη της χερσονήσου – ποιος ξέρει, μπορεί αργότερα να φτιάξουν και μια γέφυρα να την ενώνει με τη «γαλάζια πατρίδα»… Είναι να μη θυμηθείς το σχέδιο Άτσεσον (1964) που προνοούσε «και μια τουρκική βάση στην Καρπασία»;

Η εξέλιξη αυτή που δεν θα είναι η τελευταία, πέρα από την πολιτική της διάσταση, αναδεικνύει και άλλες πτυχές…

Η μια συνδέεται με τις πρωτοβουλίες της Τεχνικής Επιτροπής για τον Πολιτισμό που, ανεξάρτητα από αμφισβητήσεις για κάποιους συμβιβασμούς που έγιναν, έχει ήδη επιδείξει σημαντικό έργο -μαρτυρία της αποτελεσματικότητάς της η αποκατάσταση της Μονής του Αποστόλου Ανδρέα. Ο Άγιος, στην ιστορική διαδρομή, κατάφερε να ξεπεράσει τους θρησκευτικούς φραγμούς στην Καρπασία. Δεν είναι λογικό ούτε αποδεκτό ούτε συμβατό με το συγκεκριμένο έργο η γειτνίαση και συνύπαρξη με μία στρατιωτική βάση, ξένη προς τους Κυπρίους, που η δημιουργία της θα συμβάλει στη διατήρηση του διαχωρισμού τους.

Είναι και η περιβαλλοντική πτυχή. Η Καρπασία, λόγω της οικολογικής της σημασίας και ιδιαιτερότητας, έχει περιληφθεί στις υποψήφιες για κήρυξη ως περιοχή Natura 2000, σύμφωνα με τον ευρωπαϊκό νόμο, όταν η κατάργηση της κατοχής επιτρέψει την εφαρμογή του κεκτημένου. Η προγραμματιζόμενη στρατιωτική δραστηριότητα είναι εντελώς εκτός της λογικής της προστασίας και είναι αναμφισβήτητα επικίνδυνη για τους οικοτόπους και τα είδη. Με τον τρόπο αυτό υπονομέυεται -πιο σωστά καταργείται- η σημαντική προοπτική για τον καθορισμό της ως περιοχής Natura 2000.

To oικολογικό κίνημα είχε αντιδράσει έντονα στη στρατιωτικοποίηση του περιβάλλοντος. Για δεκαπέντε χρόνια (1986-2001) αγωνίστηκε δυναμικά ενάντια στα βρετανικά στρατιωτικά γυμνάσια στον Ακάμα, ένα από τα αποικιοκρατικά κατάλοιπα καθώς και στην εντατικοποίησή τους στην περιοχή της Ξυλαφάγου (όπου και οι γνωστές σπηλιές) που οι Βρετανοί προέβαλλαν σαν αναπόφευκτη σε αντιστάθμισμα ενός πιο «λάιτ» βομβαρδισμού του Ακάμα. Στους Βρετανούς αντισταθήκαμε και στο Ακρωτήρι (κι ας ήταν «κυρίαρχες» οι βασεις τους) όταν αναβάθμιζαν τις κεραίες τους. Ακόμα όμως και υποδομές που κατασκευάστηκαν για τις ανάγκες των πυραύλων S-300 στην οικολογικά σημαντική περιοχή Αετόπετρες της Ίνειας στον Ακάμα τις αμφισβητήσαμε έντονα κι ας μας έμειναν τελικά μόνο τα «μπετά» και η δαπάνη, όχι όμως και οι μετανάστες πύραυλοι που τους πληρώσαμε και μετά τους ξενιτέψαμε!

Η επιχειρηματολογία της Κυπριακής Κυβέρνησης στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενάντια στην απειλούμενη καταστροφή της Καρπασίας, μιας δυνάμει περιοχής Νatura2000, θα ήταν αναμφισβήτητα πολύ περισσότερο ενισχυμένη και πειστική αν η ίδια, στις περιοχές που βρίσκονται υπό τον αποτελεσματικό της έλεγχο και ειδικότερα στον Ακάμα (με τις ορατές αναλογίες με την Καρπασία), έδειχνε έμπρακτο σεβασμό στις πρόνοιες της σχετικής ευρωπαϊκής (και, κατά συνέπεια, και κυπριακής) νομοθεσίας. Ήδη οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί για τον Ακάμα, όπως θα συνεχίζουμε να το φωνάζουμε κι ας μην παίρνουμε απαντήσεις (πόσα θέλουν να κρύψουν, τελικά, οι αρμόδιοι;), είναι καταστροφικοί και, όπως συχνά συμβαίνει στα περιβαλλοντικά θέματα, οι επιπτώσεις τους θα είναι μη αντιστρεπτές. Ανεξάρτητα από αυτό, εμείς οι ενεργοί πολίτες θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για κάθε γωνιά της Κύπρου που αποτελεί ένα ενιαίο οικοσύστημα και όπου οραματιζόμαστε να λειτουργήσει μια ελεύθερη κι ενιαία κοινωνία ελεύθερων πολιτών.

Στο μεταξύ, η ηγεσία παραμένει «επί των επάλξεων», απλοί θεατές μιας άνευ διακοπής διολίσθησης, διεκδικώντας όλο και χαμηλότερους στόχους. Θα φτάσουμε, άραγε, να αμφισβητούμε την προσάρτηση (και μάλιστα «επανενωμένης» της Κύπρου) στην Τουρκία διεκδικώντας τότε ως αμετάθετο στόχο μας τον επόμενο «τελευταίο οδυνηρό συμβιβασμό», τα δυο κράτη; Παρανοϊκό, θα πείτε, μα το έργο το έχουμε ξαναδεί κι ας είναι διαφορετικοί μόνο οι τίτλοι…

ktsimillis@cytanet.com.cy

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *