Κινείται ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προς μια διεκδικητική πολιτική ή διολισθαίνει προς μια πολιτική «δύο κρατών»;

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του Χρύση Παντελίδη

Είναι γεγονός ότι αυτές τις τελευταίες βδομάδες ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει αλλάξει ρητορική, ως προς το κυπριακό πρόβλημα. Έχει αλλάξει, σε σύγκριση με τη ρητορική, αλλά και την πρακτική, που για χρόνια  – ανέκαθεν, για την ακρίβεια– ακολουθούσε, με εξαίρεση ίσως κάποιες προεκλογικές περιόδους. 

Στην πραγματικότητα, διαχρονικά, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ήταν ο κατ’ εξοχήν εκφραστής της «ρεαλιστικής» ή ενδοτικής πολιτικής και ο πιο διαπρύσιος κήρυκας της αποκαλούμενης όποιας λύσης. Μιας πολιτικής στην οποία ήδη, από τη δεκαετία του ‘80, ηγείτο η ηγεσία του ΔΗΣΥ και ακολουθούσε κατά πόδας η ηγεσία του ΑΚΕΛ. Η εκστρατεία για το «ΝΑΙ» στο Σχέδιο Ανάν, το 2004, αποτελεί το αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής αντίληψης Αναστασιάδη, οι δε ενέργειές του ως προέδρου του ΔΗΣΥ τότε υπήρξαν εκκωφαντικά προκλητικές και απαράδεκτες με κάθε κριτήριο. Αρκεί να θυμηθούμε τις κατηγορίες που διεθνώς απάγγελλε προς τον τότε Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο, για το ότι, τάχατες, «δεν θέλει λύση» ή για χειραγώγηση του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος της 24ης Απριλίου 2004, τη σχετική καταγγελία του προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την επίσκεψή του στην Τουρκία το 2005 και, ακόμα, τις προσπάθειές του για σύσταση πλατφόρμας, ώστε να επιτύχει «μια δεύτερη ευκαιρία», μέσω της επανάληψης ενός δημοψηφίσματος για το σχέδιο Ανάν.

Αλλά και μετά το 2013, ως Πρόεδρος πλέον του κράτους, η πολιτική που ακολούθησε διαπνεόταν από την αντίληψη της ανάγκης για όποια λύση, ακόμα και εις βάρος του περιεχομένου της. Οι υποχωρήσεις και παραχωρήσεις του, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, υπήρξαν άνευ προηγουμένου. Υπερβαίνοντας κάθε προηγούμενο διαπραγματευτή σε υποχωρητικότητα και αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις ή τις συνέπειες, αθέτησε κατ’ επανάληψη τις κόκκινες γραμμές που ο ίδιος έθετε και συνέβαλε, ασυνείδητα ή ενσυνείδητα, στην αναβάθμιση του κατοχικού ψευδοκράτους και στην υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αυτές τις μέρες λοιπόν, ρητορικά τουλάχιστον, βρίσκεται αντιμέτωπος με τους θιασώτες της πολιτικής που για δεκαετίες υπηρέτησε, καθιστώντας τον εαυτό του στόχο αυτών που τον στήριζαν: κατά πρώτο λόγο, της ηγετικής ομάδας του ΑΚΕΛ και των παραγώγων του, και κατά δεύτερο δε λόγο, των παραφυάδων του ΔΗΣΥ, πότε συγκαλυμμένα πότε ασυγκάλυπτα.

Υπάρχει, όμως, ένα καίριο ερώτημα, που πρέπει να απαντηθεί: είναι ειλικρινής αυτή η μεταστροφή ή ενέχει πολιτική υστεροβουλία; Μετακινήθηκε ο κ. Αναστασιάδης από τις προηγούμενες θέσεις που προωθούσε και από την ενδοτική και αδιέξοδη πορεία που ακολουθούσε ή οι πρόσφατες τοποθετήσεις του αποτελούν ένα ακόμα «προπέτασμα καπνού», για μια άλλη πορεία, την οποία θα προβάλει αίφνης σαν αδήριτη αναγκαιότητα;

Με απλά λόγια, κινείται ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προς μια διεκδικητική πολιτική ή διολισθαίνει προς μια πολιτική «δύο κρατών»; Στο πρώτο σενάριο καθίσταται πιο ακίνδυνος. Στο δεύτερο καθίσταται πιο επικίνδυνος. Πολιτικά πάντα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *