Kόψτε τα δέντρα που μου κρύβουν τα ντουβάρια!

Kοπή δέντρων στην οδό Κυριακού Μάτση στη Λευκωσία. Φωτογραφία Οικολόγοι Περιβαλλοντιστές

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Μόλις τώρα συνειδητοποιήσαμε ξανά πόσο σημαντικό είναι να ανήκουμε στην περίεργη «μειοψηφία», όπως χαρακτήρισε ο αυθάδης δήμαρχος Πάφου αυτούς που διαμαρτύρονται για τη σφαγή των δέντρων στον χώρο της (ατυχώς) δικής του αρμοδιότητας.

Βέβαια, στην κάθε περίπτωση, υπόλογοι είναι και όσοι από το δημοτικό του συμβούλιο δεν έχουν εκφραστεί (μπορεί, άραγε, ακόμα να το σκέφτονται;) αντίθετα με τη δενδροκοπτική πρακτική του τοπικού «άρχοντα». Έτσι είναι που θυμηθήκαμε τους παραστατικούς στίχους του αξέχαστου Χάρρυ Κλυνν που και άλλοτε μπήκαμε στον πειρασμό να τους δανειστούμε για τίτλο.

  • Μπορεί αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι κάποιοι δεν αλλάζουν είτε γιατί τόσα ξέρουν είτε γιατί δεν καταλαβαίνουν πως ο κόσμος αλλάζει. Ατυχώς, όμως, δεν καταλαβαίνουν ούτε πως το κλίμα αλλάζει και πως υπάρχει (διεθνές) σύμφωνο δημάρχων που εισηγείται αύξηση του πρασίνου και άλλα μέτρα και δράσεις ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Σιγά, τώρα, που θα ακούσουμε τους ξένους δημάρχους… Ας διάβαζαν, τουλάχιστον, τις δεσμεύσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας ενάντια στην κλιματική αλλαγή…

«Κόψτε τα δέντρα που μου κρύβουν τα ντουβάρια (αυτό το ‘παμε στον τίτλο), φτιάξτε χαβούζες, τσιμινιέρες και νταμάρια…», συνεχίζει ο Χάρρυ Κλυνν. Νάτα, λοιπόν και τα νέα νταμάρια, η νέα λατομική δραστηριότητα στην περιοχή Δελίκηπου-Λευκάρων, για την οποία «πρέπει» να καταστραφεί μια κατάφυτη δασική περιοχή. Δεν θεωρούμε πως η λύση βρίσκεται στην εισαγωγή λατομικών υλικών –φάγαμε τη μισή Θάσο για τα μάρμαρα της βιτρίνας (Πλατεία Ελευθερίας) και ακόμα δεν μάθαμε (κι ας το ρωτήσαμε επανειλημμένα) πού πήγαν όσα πολλά απέρριψε (ατεκμηρίωτα) ο αρχιτέκτονας. Το ζητούμενο είναι ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες του τόπου, πόσες τελικά μαρίνες χρειάζεται ένα τόσο δα νησί, πόσους λιμενοβραχίονες, πόσους πύργους, μονούς, διπλούς και πενταπλούς (κάποιους, μάλιστα, εντός Περιοχών Ειδικού Χαρακτήρα)… Και αν στο Πέρα Πεδί, οι προς ανέγερση επαύλεις και το ξενοδοχείο και ο ιδιωτικός πλούτος που θα δημιουργήσουν αξίζουν την καταστροφή του δημόσιου πλούτου. Λένε πως για χάρη αυτής της «ανάπτυξης» θα κοπούν 1611 δέντρα. Προσέχτε όμως ακρίβεια!

Πρόκειται για μια τρομακτική καταστροφή που μπορεί να είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν πια θα… μερακλώσουν οι μπουλντόζες και θα φάνε ό,τι βρούνε στα διάβα τους. Εδώ στον Άγιο Αντρέα, στη Λευκωσία, παρά τις σαφείς γραπτές και επαναλαμβανόμενες ρητές οδηγίες από τον δήμο για απόσταση ασφαλείας τουλάχιστον δύο μέτρων από συγκεκριμένα προστατευμένα και πολύχρονα πεύκα, ο αυθόρμητος εκσκαφέας έκανε ό,τι μπορούσε για να τα θέσει σε άμεσο κίνδυνο και να αγωνίζονται τώρα οι κάτοικοι διεκδικώντας τη στήριξη και σωτηρία τους. Βέβαια η μπουλντόζα δεν δουλεύει μόνη της! Έχει ένα οδηγό, το έργο έχει ένα επιστάτη, αυτός έχει ένα προϊστάμενο και όλη την ιεραρχία της όποιας εταιρείας που αυτή έχει ευθύνη έναντι της αναθέτουσας Αρχής (του δήμου) κι αυτός έναντι των πολιτών.

  • Οι τελευταίοι θα κληθούν μάλιστα να πληρώσουν για τα βελτιωτικά(;) έργα στην περιοχή τους για τα οποία ούτε ρωτήθηκαν ούτε ενημερώθηκαν. Το έργο το ‘χουμε ξαναδεί κι όχι μόνο πρόσφατα (Κυριάκου Μάτση) αλλά και σε άλλα έργα με «απρόσεκτους» εργολάβους και, ατυχώς, θα το ξαναδούμε όσο η «εγώ εν τζιαι» μη ανάληψη ευθυνών από ανεξέλεγκτους πρωταγωνιστές συνεχίζεται. Την ευθύνη όμως για την κοπή 80 καλλιτρίδων σε κοιμητήριο της Λεμεσού την έχει η Μητρόπολη. Ο σκοπός –προφανώς η πώληση τάφων– είναι oικονομικά ενδιαφέρων. Το ΄δαμε και σε άλλα κοιμητήρια στο παρελθόν όπου όμως τα έκοβαν λίγα-λίγα… Πρέπει να το παραδεχτούμε πως όταν συνηθίσεις να κόβεις συνέχεια οικόπεδα για τους ζώντες (ακόμα και με χαλάρωση ή παρέκκλιση), να μην το επεκτείνεις και στους τεθνεώτες;

Kαι τρέχουν οι πολίτες, τα οργανωμένα και τα ανοργάνωτα σύνολα, και τα μωρά με τους γονιούς τους στα Δημοτικά να φυτέψουν δέντρα τα Σαββατοκυρίακα –ήταν και η Μέρα του Δέντρου και βγήκαν αρμοδίως λόγοι καταπράσινοι! Μερικοί δήμοι (ιδιαίτερα της Λευκωσίας) βάζουν ψηλούς στόχους και καλά κάνουν. Το υπουργείο (και) Περιβάλλοντος μας θυμίζει τις ευθύνες μας (όλων;). Ιδιωτικές εταιρείες έμαθαν κάτι για την Κοινωνική Εταιρική Ευθύνη και φυτεύουν κι αυτές. Πρέπει όμως να γίνει κατανοητό πως δεν πρόκειται περί εργασιοθεραπείας, αλλά ανάληψης συνειδητής δράσης που δεν μπορεί να υπονομεύεται από όσους ευκαιριακά τη χειροκροτούν…

 ktsimillis@cytanet.com.cy

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *