Κυπριακό: από την τουρκική εισβολή σε συμφωνία που να καθιστά την Κύπρο φυσιολογικό κράτος

FILE PHOTO. O Πρόεδρος Αναστασιάδης, ο ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες και ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μελβούτ Τσαβούσογλου. ΚΥΠΕ/ Κάτια Χριστοδούλου

Του Νίκου Κατσουρίδη
Βασική και κυρίαρχη πτυχή του Κυπριακού είναι η διεθνής. Η πτυχή δηλαδή που περιλαμβάνει την ανάγκη αποχώρησης των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων, την κατάργηση των εγγυήσεων του 1960 και την κατάργηση κάθε άλλης συμφωνίας που δεν θα καθιστά την Κύπρο φυσιολογικό κράτος.

Η ιστορία του Κυπριακού, πέραν της όποιας διακοινοτικής διαφοράς που υφίσταται και διαμορφώθηκε ιστορικά, είναι ιστορία αμέσων ή εμμέσων ωμών παρεμβάσεων των ξένων και στρατιωτικών επεμβάσεων με αποκορύφωμα την τουρκική εισβολή και κατοχή του 1974. 

Κατά συνέπεια η ιστορία διδάσκει ότι η παρουσία ξένων στρατιωτικών δυνάμεων, έστω και μικρών αριθμητικά, υπήρξε πηγή δεινών και τραγωδιών για την Κύπρο. Λογικά την πιο πάνω θέση θα πρέπει να την υιοθετούν, να την ενστερνίζονται και ασπάζονται όλοι στην Κύπρο, τόσο στην ε/κ κοινότητα όσο και την τ/κ. Άλλωστε τι νόημα έχει η συμμετοχή μας στην Ε.Ε.  αν στρατοπεδεύουν σε μια χώρα μέλος της ξένοι στρατοί, για να κάνουν τι;  Να επιτηρούν την ασφάλειά της από τους τρίτους ή την εσωτερική της ασφάλεια;  Αν αυτό χρειάζεται, τότε σε τι χρειάζεται η Ε.Ε;

Η ίδια λογική ισχύει και για το θέμα των εγγυήσεων. Γιατί να χρειάζεται εγγυήσεις από τρίτους η Ευρωπαϊκή Κύπρος; Είναι γι’ αυτό που ορθά η ελληνική κυβέρνηση απορρίπτει κάτι τέτοιο. Είναι αυτό που δηλώνει ξεκάθαρα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θεωρώντας τις εγγυήσεις αχρείαστο αναχρονισμό. Είναι γι΄ αυτό που απορρίπτουν τις εγγυήσεις και τη μόνιμη παρουσία τουρκικού στρατού όλα τα πολιτικά κόμματα σε Κύπρο και Ελλάδα. Τουλάχιστον αυτό δηλώνουν.

Επανερχόμενος στην ουσία και τη βασική πτυχή του Κυπριακού, δυστυχώς η διαιώνιση του προβλήματος και οι διαχρονικές αλλαγές θέσεων και τοποθετήσεων και η προσθήκη νέων απαιτήσεων (ιστορικά) της τουρκικής πλευράς έχουν καταστήσει πτυχές του προβλήματος ιδιαίτερα περίπλοκες και δύσκολες. Ακριβώς για αυτό τον λόγο αν δεν θεωρεί κάποιος την εισβολή και κατοχή το κυρίαρχο κομμάτι του Κυπριακού, τότε ανάλογα αντιλαμβάνεται και τον ρόλο της Τουρκίας και την παρουσία της, αλλά και τα θέματα των εποίκων, της ισότητας των δύο κοινοτήτων, των εξουσιών των δύο οντοτήτων μιας μελλοντικής ομοσπονδίας και άλλα πολλά. Είναι κατά συνέπεια μεγάλης σημασίας να διαγνώσουμε ορθά το σημείο εκκίνησης, τη θεμελιακή ερμηνεία του χαρακτήρα του Κυπριακού.

Στο σημείο αυτό χρήζει σχολιασμού η αναφορά του Γ.Γ. του ΟΗΕ στην έκθεση περί ΟΝΦΙΚΥΠ, ότι το μέλλον της Κύπρου βρίσκεται στα χέρια των ηγετών των δύο κοινοτήτων.  Δηλαδή η λύση του Κυπριακού εξαρτάται από τις δύο κοινότητες και τους ηγέτες τους; Πού τοποθετείται η Τουρκία; Παρατηρητής ή κατακτητής; Μετέχει ως αναξιόπιστη εγγυήτρια και ως ένοχος κατακτητής και καταπατητής κάθε έννοιας διεθνούς νομιμότητας. Είμαι βέβαιος ότι ο Γ.Γ. και γνωρίζει και κατανοεί αλλά είναι ο εκφραστής της συνισταμένης των μονίμων κρατών-μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας. Αλλωστε σ΄ αυτόν ανήκει η θέση για ένα φυσιολογικό κράτος στην Κύπρο.

Ζητούμενο λοιπόν είναι να έχουμε μια ομοσπονδία με τα χαρακτηριστικά εκείνα που θα διασφαλίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων.  Να έχει τα χαρακτηριστικά εκείνα που θα διασφαλίζουν ένα κράτος, μια ενιαία οικονομία και έναν ενιαίο χώρο. Να διασφαλίζει την δικοινοτικότητα και την ισότητα των δύο περιοχών απέναντι στην κεντρική κυβέρνηση και το σύνταγμα. Την υπεροχή του συντάγματος της Ομόσπονδης Δημοκρατίας, που θα είναι η μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, άρα συνέχεια της ύπαρξής της, διάδοχός της.

Η λύση του Κυπριακού σήμερα προϋποθέτει και ένα νέο στοιχείο. Η λύση να κατοχυρώνει την απόλυτη κυριαρχία της Δημοκρατίας, του κράτους, στον φυσικό πλούτο (π.χ. ΑΟΖ). Γιατί το νέο στοιχείο στο Κυπριακό είναι η ανακάλυψη του φυσικού αερίου. Κίνητρο για λύση, αλλά και πειρασμός για τη βουλιμία της Τουρκίας σε βάρος της Κύπρου. Ως εκ τούτου είναι βασικό η συνολική λύση να μη δημιουργεί προϋποθέσεις οποιασδήποτε μορφής επικυριαρχίας στην Κύπρο. Με δυο λόγια, ένα φυσιολογικό κράτος.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *