Κυπριακό: η μεγάλη ανάγκη για αλλαγή πορείας για να σωθεί ο Ελληνισμός

FILE PHOTO. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης. ΚΥΠΕ/ Κάτια Χριστοδούλου

Του Γεώργιου Οικονόμου

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη διορατικότητα για να αντιληφθεί κανείς τους εθνικούς κινδύνους που εγκυμονεί η συνέχιση της μέχρι σήμερα χρεοκοπημένης πολιτικής στο Κυπριακό.

Η Τουρκία δεν επιθυμεί την κατάληψη του υπόλοιπου νησιού αλλά την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος και της μετεξέλιξή της σε προτεκτοράτο νέου τύπου.

Οι προσεγγίσεις των σε διατεταγμένη υπηρεσία τεχνοκρατών, ότι η Κύπρος ως μέλος του ΟΗΕ, της Ε.Ε. και άλλων διεθνών οργανισμών είναι κατοχυρωμένη, βρίσκουν έρεισμα στους αθεράπευτα αφελείς και υπεραισιόδοξους. Συμφέρει και στην Τουρκία και στους Τουρκοκυπρίους ότι η Κύπρος, και με την νέα της υπόσταση θα εξακολουθήσει να παρίσταται στους διεθνείς οργανισμούς και θα έχει παρουσία στα διεθνή fora. Η Τουρκία επιδιώκει η Κυπριακή Δημοκρατία ουσιαστικά να «παραχωρήσει» την θέση της στο νέο μόρφωμα, νεοαποικιακής κοπής, που σταδιακά θα εξαφανίσει την ζωντανή παρουσία του Ελληνισμού στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου μετά από χιλιετίες. 

Με δεδομένη την τουρκική αδιαλλαξία και το τουρκοκυπριακό κρατίδιο πρόθυμο εκτελεστή των τουρκικών επιταγών, και πριν ακόμη οι Ην. Πολιτείες επεξεργαστούν μια νέα στρατηγική προσέγγιση της Τουρκίας στη μετά-Nuland εποχή, είναι τουλάχιστον μυωπικό να προσβλέπει κανείς σε νέο κύκλο συνομιλιών όπως η κυπριακή κυβέρνηση διακηρύττει urbi et orbi.

Δεν υπάρχει νόημα να επιζητούμε την επίσπευση τους μετά από πόσες συνεχείς υπαναχωρήσεις και αποδεχόμενοι ταπεινώσεις, όπως ο εξαναγκασμός αλλαγής του ψηφίσματος της Κυπριακής Βουλής για το ενωτικό δημοψήφισμα.

Πόσο σοβαροί μπορεί να θεωρηθεί μια κυβέρνηση που αποδέχεται, στα πλαίσια συνομιλιών για ενοποίηση, ρόλο ισοβαρή με το μειονοτικό στοιχείο που αμφισβητεί τη νομιμότητα και που δεν έχει ούτε μπορεί να έχει διεθνή αναγνώριση; Ποια άλλη νόμιμη κυβέρνηση σπεύδει να νομιμοποιήσει τους στασιαστές;

Η Κυπριακή κυβέρνηση αποδέχεται να λειτουργήσει «χάριν του κοινού καλού όλων των Κυπρίων» κατ’ουσία ως εκπρόσωπος της «Ελληνικής Κοινότητας» αφού οι Τούρκοι δεν αναγνωρίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία σε μια διαδικασία που είναι ηλίου φαεινότερο ότι οδηγεί στην επικράτηση της φιλοσοφίας και των απόψεων της μεθοδευμένης τουρκικής πλευράς.

Έχει επαρκώς αναλυθεί ότι η φόρμουλα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας βρίσκεται κυριολεκτικώς εκτός τροχιάς διεθνούς δικαίου και κυπριακού συμφέροντος. Πρόκειται περί λεοντής που επικαλύπτει τον πραγματικό στόχο που είναι η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι λύση που νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της κατοχής, του εποικισμού και της εθνοκάθαρσης, που επεκτείνει μέσω εγγυήσεων και παραμονής των στρατευμάτων κατοχής την τουρκική παρουσία σε όλο το νησί και που εισάγει την Τουρκία και στα ευρωπαϊκά δρώμενα, δεν αποτελεί λύση που συνάδει με το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αλλά τουναντίον έρχεται να σαρώσει και τα τελευταία υπολείμματα της διεθνούς νομιμότητας.

Η λύση αυτή, σε διαφορετική κλίμακα και για διαφορετικούς λόγους δεν φαίνεται να γίνεται αποδεκτή από μια σειρά «παικτών» της περιοχής με τους οποίους η Τουρκία βρίσκεται σε προστριβές τα τελευταία χρόνια.

Τόσο το Ισραήλ, όσο και η Αίγυπτος, αλλά και ο Λίβανος και η Ιορδανία (Η Συρία είναι πλέον εξ αντικειμένου απέναντι από την Τουρκία), αισθάνονται την ανάγκη αναδιάταξης του παλιού «status» και την δημιουργία νέων συμμαχιών που θα «εναρμονίζονται»  με την νέα πραγματικότητα και θα ανακόπτουν και περιορίζουν τον εμφανώς επεκτατικό τουρκικό μεγαλοϊδεατισμό.

Η ανακάλυψη των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Ανατολική Λεκάνη αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να υλοποιηθεί και πρακτικά η συγκρότηση ενός μετώπου στο οποίο ο προεξάρχων ρόλος του Ισραήλ είναι εμφανής, στον βαθμό –άλλωστε – που οι κινήσεις του δείχνουν να επηρεάζουν με τους επανασχεδιασμούς των Αμερικανών στην περιοχή, όπου εξακολουθούν ουσιαστικά να είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Μια ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία έχει ένα αυξανόμενο λειτουργικό ρόλο καθώς οι σχέσεις της με την υπερδύναμη και το Ισραήλ δείχνουν να λειτουργούν ικανοποιητικά και οι πολυεθνικοί πετρελαϊκοί κολοσσοί θεωρούν  ότι εξυπηρετούνται καλύτερα από μιαν ανεξάρτητη και συνεργαζόμενη Κύπρο, παρά από μια κραταιά και δύστροπη Τουρκία.  Τέλος οι σχέσεις και η στάση των αραβικών κρατών της περιοχής είναι σε καλύτερο επίπεδο με την Κυπριακή Δημοκρατία, από ότι οι σχέσεις τους με την νεοϊσλαμική Τουρκία, για την οποία οι μνήμες τους από την οθωμανική κατάκτηση είναι ακόμη νωπές.

Οι συγκεκριμένες κινήσεις που διαμορφώνουν τους άξονες Κύπρου –Ελλάδος – Ισραήλ, Κύπρου – Ελλάδος – Αιγύπτου  και πιθανόν Κύπρου –Ελλάδος – Λιβάνου, συνθέτουν μια πραγματικότητα στο κέντρο της οποίας ευρίσκεται η Κύπρος.

Οι νέες αυτές συνθήκες αποτελούν ένα πολύ ισχυρό επιχείρημα για να τερματισθεί η φοβική και αυτοκαταστροφική πολιτική που συνεπάγεται ο εγκλωβισμός μας σε νέες συνομιλίες, που εξυπηρετούν απροκάλυπτα την Άγκυρα και το κατοχικό παρακράτος.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.