Κυπριακό: νέα μεθοδολογία διαπραγμάτευσης, η οποία όμως δεν ξεκαθαρίζει ακριβώς σε τι θα συνίσταται

FILE PHOTO.Οι συνομιλίες μεταξύ του Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη και του τουρκοκύπριου ηγέτη επανήρχισαν στις 11 Απριλίου/ ΓΤΠ Σταύρος Ιωαννίδης.

Του Νίκου Κατσουρίδη
Επανήρχισαν στις 11 Απριλίου οι συνομιλίες μεταξύ των κ.κ. Νίκου Αναστασιάδη και Μουσταφά Ακιντζί. Από τις δηλώσεις των δύο ηγετών προκύπτει ότι θα υπάρξει μια νέα μεθοδολογία διαπραγμάτευσης, η οποία όμως μέχρι στιγμής δεν ξεκαθαρίζει ακριβώς σε τι θα συνίσταται. Ξεκαθαρίζει όμως ότι θα υπάρξει μια πολύ έντονη προσπάθεια μέσα στους επόμενους δύο-τρεις μήνες για να υπάρξει ουσιαστική πρόοδος χωρίς ωστόσο αυτό να θεωρείται χρονοδιαγράμμα.

Έστω και αν σαφώς ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί το διασυνδέει με τις εργασίες για το Φυσικό Αέριο στην κυπριακή ΑΟΖ. Ας το ονομάσουμε ορόσημο. Ξεκαθαρίζει επίσης ότι ο ρόλος των Ηνωμένων Εθνών, συγκεκριμένα του κ. Άιντα, θα περιλάβει ένα νέο (αν είναι νέο) στοιχείο της υποβολής προφορικών ιδεών και προβληματισμών προς υποβοήθηση της διαδικασίας, χωρίς να είναι επιδιαιτησία, την οποία απορρίπτουν και οι δύο πλευρές.

Δεν ξεκαθάρισε όμως αν θα διεξάγονται συνομιλίες κεφάλαιο με κεφάλαιο ή τα πρώτα πέντε (5) κεφάλαια μαζί και το έκτο (6) κεφάλαιο (Ασφάλεια – Εγγυήσεις) χωριστά είτε ταυτόχρονα και ενδεχόμενα χιαστί με ό,τι αυτό σημαίνει και επί των έξι (6) κεφαλαίων. Η τρίτη επιλογή θα συνιστά αν υιοθετηθεί ένα νέο όντως στοιχείο στη διαδικασία. Διότι επίσημα και για πρώτη φορά θα υιοθετηθεί στην πράξη η από κοινού συζήτηση και διαπραγμάτευση μεταξύ του κεφαλαίου Ασφάλεια – Εγγυήσεις, δηλαδή της Διεθνούς Πτυχής του Κυπριακού και των υπολοίπων κεφαλαίων που συναποτελούν την εσωτερική πτυχή του Κυπριακού. Με άλλα λόγια θα μπορεί να υπάρξει, δεν λέω ότι θα γίνει, πάρε-δώσε, μεταξύ της διεθνούς και της εσωτερικής πτυχής του Κυπριακού.

Παραδειγματικά ας πούμε έδαφος – περιουσιακού έναντι ασφάλειας ή εκ περιτροπής προεδρία έναντι εγγυήσεων.

Με αυτά τα στοιχεία ως μοχλούς εργασίας επαναρχίζουν οι συνομιλίες και υπό τη σκιά του δημοψηφίσματος στην Τουρκία αλλά και των εξελίξεων στην περιοχή μας. Ειδικά τη στροφή και πάλιν της διοίκησης των ΗΠΑ κατά του Προέδρου Άσαντ της Συρίας και της ανάληψης στρατιωτικής δράσης ενάντια στη χώρα, εξέλιξη που δημιουργεί και πάλιν προϋποθέσεις αναβάθμισης του ρόλου της Τουρκίας στα μάτια των δυτικών. Την ίδια ώρα η επανέναρξη των συνομιλιών πραγματοποιείται σε μια στιγμή κατά την οποία έχουν ενταθεί οι εμπρηστικές, απειλητικές και εκβιαστικές δηλώσεις Τούρκων επισήμων και Τ/κ πολιτικών.

Παράλληλα έχουμε και μια απίστευτη έξαρση αντιπαράθεσης και απαράδεκτων συμπεριφορών και τοποθετήσεων εντός της ε/κ κοινότητας, με κύριο πρωταγωνιστή το ΕΛΑΜ, αλλά και την εμβάθυνση των διαφορών σε ύψιστο βαθμό επί της ουσίας των πραγμάτων.

Εννοώ τόσο για τους τρόπους μέσω των οποίων μπορούμε να φτάσουμε σε λύση του Κυπριακού αλλά και για την ουσία μιας ενδεχόμενης λύσης. Το περιεχόμενο της λύσης αλλά και κάτι πέραν τούτου. Του στόχου της λύσης. Είναι πλέον γνωστές και πλήρως αναπτυγμένες οι διαφορές γύρω από το θέμα της δικοινοτικής – διζωνικής και αναφορικά με την ονοματολογία αλλά και το περιεχόμενο των όρων «δικοινοτικότητα» και «διζωνικότητα». Αυτό το αντιπαραθετικό και διχαστικό κλίμα άρχισε να θυμίζει άλλες εποχές και έχει πλέον επεκταθεί σε ευρύτερες μάζες του λαού και δεν περιορίζεται στους κομματικούς μηχανισμούς. Πράγμα πολύ λυπηρό και ανησυχητικό.

Με αφορμή αυτό το συμβάν θεωρώ ότι πρέπει να έχουμε όλοι υπόψη μας ορισμένα αναγκαστικά κατά την άποψη μου δεδομένα που συνθέτουν την προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού.

1) Δεν πρέπει να πάθουμε ότι πάθαμε με τη Ζυρίχη. Άρα η λύση πρέπει να μην έχει σπέρματα μελλοντικής αντιπαράθεσης και συγκρούσεων. Η λύση πρέπει να είναι ο θεμέλιος λίθος που θα οδηγήσει όλες τις κοινότητες της Κύπρου να σμίξουν πραγματικά.

2) Μετά το 1974 το κύριο πρόβλημα είναι η εισβολή και κατοχή που είναι επακόλουθο του πραξικοπήματος. Το πραξικόπημα ήταν το επακόλουθο διεθνούς συνωμοσίας με τη συμμετοχή της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β΄.

3) Τα γεγονότα του 1974 οδήγησαν στον αναπόδραστο ιστορικό συμβιβασμό της λύσης ομοσπονδίας.

4) Πέραν από τις επεμβάσεις των ξένων και της Τουρκίας, το Κυπριακό έχει και μια εσωτερική πτυχή που είναι οι διαφορές ε/κ και τ/κ κοινότητας, που προέκυψαν μέσα από δεκαετίες, που πρέπει να ξεπεραστούν.

5) Αυτές θα επιλυθούν σε διακοινοτικό διάλογο ενώ το θέμα ασφάλεια – εγγυήσεις σε διεθνή διάσκεψη.

6) Χρειάζεται οι ξένοι να αναλάβουν την δική τους ευθύνη, γιατί έχουν ιστορική ευθύνη για το Κυπριακό και ειδικά η Τουρκία ο κύριος ένοχος της Κυπριακής τραγωδίας. Πρέπει η Τουρκία να αποποιηθεί των βλέψεων της πάνω στην Κύπρο, γιατί καμιά λύση δεν θα μπορέσει να λειτουργήσει με την όποιας μορφής επικυριαρχία της στην Κύπρο.

7) Για να διασφαλίσουμε μια τέτοια λύση χρειάζεται η συνδρομή των Ηνωμένων Εθνών και ειδικά του Συμβουλίου Ασφαλείας και κυρίως των μονίμων μελών, της Ε.Ε. και φίλων ισχυρών κρατών.

8) Το ότι δεν φτάσαμε ώς τα σήμερα σε λύση ανεξάρτητα από οποιαδήποτε δικά μας λάθη και προσεγγίσεις, ο καθοριστικός λόγος και αιτία είναι η συνεχιζόμενη τουρκική αδιαλλαξία.

9) Η λύση αποτελεί ζωτική αναγκαιότητα για την Κύπρο και το Λαό της. Όσο πιο γρήγορα επιτευχθεί μια βιώσιμη και λειτουργική λύση αρχών τόσο το καλύτερο. Αυτό προϋποθέτει προσήλωση στον στόχο μιας τέτοιας λύσης, με εμμονή σε αρχές και αξίες που θα εξυπηρετούν την Κύπρο και το σύνολο του λαού της.

10) Επειδή δεν έχουμε τη δύναμη να επιβάλουμε μια τέτοια λύση, για να την πετύχουμε πρέπει να εξυπηρετεί και τα συμφέροντα της Διεθνούς κοινότητας και ξεχωριστών επιφανών μελών της.

*Πρώην κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *