Κυπριακό: Πείτε μας πώς θα ψηφίσετε για αυτό που δεν γνωρίζετε

FILE PHOTO. Πυκνώνουν οι τηλεφωνικές δημοσκοπήσεις για τη γνώμη των πολιτών στο ενδεχόμενο διενέργειας δημοψηφίσματος για το Κυπριακό. ΚΥΠΕ/Γιώργος Κωνσταντίνου

Toυ Κυριάκου Τσιμίλλη
Άρχισαν τα όργανα; Mα δεν είχαν σταματήσει καθόλου! Από τους πρώτους μήνες της νέας (που πάλιωσε κιόλας χωρίς επιτυχία…) διαδικασίας συνομιλιών (που επιμένουν να τη λένε) κυπριακής ιδιοκτησίας, είχαν αρχίσει οι δημοσκοπήσεις για τη λύση.

Με πολλά ερωτήματα, συχνά πονηρά διατυπωμένα και άλλοτε χωρίς λογική βάση – ανάμεσά τους κύριο και εκείνο το (τουλάχιστον) πρόωρο: «Tı θα ψηφίσετε στο δημοψήφισμα;». Αν δεν είχες χάσει στο μεταξύ την υπομονή σου, μπορεί να απαντούσες με το αυτονόητο, πως δηλ. αν δεν ξέρεις το περιεχόμενο του προτεινόμενου σχεδίου λύσης, πώς θα μπορούσες να πεις τι θα έκανες.

Στη βιασύνη σου πάνω (ο τηλεφωνητής είχε υποσχεθεί δεκαπέντε λεπτά και τα ‘χε κατά πολύ ξεπεράσει) μπορεί και να έλεγες ένα «ναι» (αν είχες αισιοδοξία) ή ένα «όχι» (αν δεν έβλεπες φως). Αυτά θα τα μαζέψει ο βαθυστόχαστος αναλυτής που θα προχωρήσει στη «διαπίστωση» πως τόσοι θέλουν λύση – τόσοι δεν θέλουν λύση: Το πιο πρώιμο «έξιτ πολ»! Η ιστορία επαναλαμβάνεται αυτές τις μέρες με τον δημοσκόπο να παραπέμπει στην ακαδημαϊκή προέλευση της έρευνας…

Ακόμα και τώρα, λοιπόν, που και η αισιοδοξία στέρεψε και η προοπτική δεν είναι ορατή (ούτε καν ο Άιντα μιλά πια για άστρα κι ας έχει ξαστεριά), το ερώτημα επανήλθε επιτακτικά: «Τι θα ψηφίσετε στο δημοψήφισμα;»! Στην υπόμνηση ότι το ερώτημα δεν έχει βάση (και περιεχόμενο), τι να σου πει το άλλο ακουστικό εκτός από το «εμείς απλώς διαβάζουμε τα ερωτήματα και σημειώνουμε τις απαντήσεις σας»… Και έρχονται άλλα ερωτήματα (σε πακέτο των πέντε) κατά πόσο «δέχεστε να έχετε γείτονα… (Μαρωνίτη, Αρμένιο, Λατίνο, Τουρκοκύπριο, έποικο);».

Στις τρεις πρώτες παραλλαγές δεν υπάρχει απορία αφού με βάση τα προ εξηκονταετίας διχοτομικά σχέδια των Βρετανών, αυτές οι κοινότητες έπρεπε να επιλέξουν αν ανήκουν στην πλειοψηφία ή τη μειοψηφία και από τότε τα μέλη τους δεν αναγνωρίζονται διά… γυμνού οφθαλμού – δεν έχουν ταμπέλα στο μέτωπό τους. Ούτε οι Τουρκοκύπριοι έχουν ταμπέλα, μόνο από τη διαφορετική γλώσσα (επίσημη κι αυτής της Κυπριακής Δημοκρατίας) γίνονται αντιληπτοί και (προς το παρόν) από τον αριθμό του αυτοκινήτου τους… Για τον Τουρκοκύπριο γείτονα, όμως, έχει τη σημασία της (για τους ηλικίαν έχοντες) μια πιθανή προγενέστερη εμπειρία (ειρηνική, τραυματική ή απούσα).

Για να μην προκύψει απλοϊκά και το «συμπέρασμα» αυξημένου εθνικισμού… Πέρα από αυτό, το ερώτημα δεν μπορεί να μη συνδεθεί και με το ευρύτερο πλαίσιο της λύσης (αυτής που, χωρίς να την ξέρουμε, μας ρώτησαν προηγούμενα αν θα την ψηφίσουμε!). Ρωτάς έναν Κερυνειώτη που του απαγορεύεται να επιστρέψει στο σπίτι και την πόλη του, παραμένοντας «πρόσφυγας σ’ αυτή τη γη», αν θέλει γείτονα έναν Τουρκοκύπριο που αυτός μπορεί να επιστρέψει στο δικό του επειδή, ανήκοντας στη μειονότητα (αυτό δεν αλλάζει), δεν παραβιάζει το «κότα»;

Σε όσους απαντούν πως δεν επιθυμούν για γείτονά τους έναν έποικο μπορεί το «αβίαστο» συμπέρασμα να είναι πως πρόκειται για ρατσιστές και πως «αυξάνει ο ρατσισμός στον τόπο μας!» ή, ακόμα, πως «δεν θέλουν να επιστρέψουν στα σπίτια τους», μια και η αλλαγή της δημογραφικής σύνθεσης τείνει να νομιμοποιηθεί…

Με κάποια σχόλια που είναι αναπόφευκτα για τα λογικά όντα, ο προβλεφθείς χρόνος διπλασιάζεται μέχρι που έρχεται και το άλλο ευρηματικό: “Η εθνικότητά σας σάς καθορίζει;» και ακόμα «σας κάνει περήφανο/η;». Εδώ είναι που θα «διαπιστωθεί» πως έχουμε πολλούς εθνικιστές σε αντίθεση με εκείνους που όλα αυτά τα έχουν ξεπεράσει.

Όλως περιέργως, μεγάλο ποσοστό από αυτούς τους τελευταίους που «ευτυχώς, δεν καθορίζονται από την εθνικότητά τους», προωθούν ή αποδέχονται ή ανέχονται τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία! Πώς θα διαχωρίσουμε, ρε συμπατριώτες, τους Κύπριους πολίτες, με βάση εθνικότητα και θρησκεία, μαντρώνοντάς τους μάλιστα με μόνιμο τρόπο, με την αποκλειστική χρήση της μιας γλώσσας και την επίπλαστη λεγόμενη εσωτερική υπηκοότητα; Εσείς κατανοείτε αυτό τον παραλογισμό;

O χρόνος της τηλεφωνικής έρευνας κάποια ώρα τελειώνει και είσαι πια αποφασισμένος πως δεν θα τους ξαναχαρίσεις ούτε τα λεγόμενα δεκαπέντε λεπτά! Ούτε κι αν ψάχνεις τι να γράψεις για την επόμενη Κυριακή…

*kctsimillis@cytanet.com.cy

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *