Κυπριακό: Το δικαίωμα ελεύθερης διακίνησης και εγκατάστασης σε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης

FILE PHOTO. Ο Ερντογάν και η Τουρκία επιμένει στο θέμα των τεσσάρων ελευθεριών ως αντάλλαγμα για την επίλυση του Κυπριακού. ΚΥΠΕ/EPA/TUMAY BERKIN

Του Ανδρέα Σ. Αγγελίδη
Προφανώς η ελευθερία στη διακίνηση και εγκατάσταση είναι εκ των βασικών ατομικών δικαιωμάτων που προστατεύει το Σύνταγμα μας όπως και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καθιερώσει ως κοινοτικό δίκαιο και ευρωπαϊκό κεκτημένο, το δικαίωμα αυτό υπέρ όλων των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και υπέρ κάθε άλλου ατόμου που νόμιμα έχει εισέλθει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εξαίρεση αποτελεί η από το 1974 υπό στρατιωτική Τουρκική κατοχή περιοχή της Κύπρου. Το να διέρχεται ο όποιος επιθυμεί από τα οδοφράγματα, που παράνομα διαχωρίζουν το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας και να υποβάλλεται στις διαδικασίες και όρους υπεροχής που η Τουρκία καθιέρωσε, προφανώς δεν αποτελεί ελεύθερη άσκηση του δικαιώματος διακίνησης. Η συγκεκριμένη παραβίαση έπρεπε και πρέπει να ήταν ένα μόνιμο κατηγορώ κατά της Τουρκίας ενώπιον όλων των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ξεχωριστά στα άλλα Κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όμως τούτο δεν γίνεται και δεν έγινε ποτέ κατά τρόπο συνεχή και αποφασιστικό. Μάλιστα η προκλητική αξίωση της Τουρκίας ώστε αυτή η ελευθερία να κατοχυρωθεί υπέρ των Τούρκων πολιτών και εις βάρος της Κύπρου είναι μια εξωνομική απαίτηση. Συντρέχουν όμως εσωτερικές αγκυλώσεις υπό μορφή κανονιστικής ρύθμισης και ως πολιτική πρακτική, που συντελούν πρόσθετα στην προφανή παραβίαση αυτού του δικαιώματος και μάλιστα κατ’ άνιση μεταχείριση.

Το ότι ο Τουρκικός στρατός κατοχής δεν επιτρέπει αυθαίρετα την απόλαυση αυτού του δικαιώματος στους ελληνοκύπριους πρόσφυγες και μη, δεν είναι λόγος να απορρίπτει η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία ένα αίτημα για διαγραφή κάποιου ψηφοφόρου από τον εκλογικό κατάλογο της περιοχής που κατοικεί στο ελεύθερο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και μεταφορά και εγγραφή του στον τελικό κατάλογο ψηφοφόρων ενός υπό κατοχή Δήμου.

Αυτή την απαράδεκτη έμμεση υποταγή στις απαιτήσεις της Τουρκίας, αμφισβήτησα καταφεύγοντας στο Δικαστήριο γιατί, εάν δεν υπήρχε η Τουρκική κατοχή θα είχα, όπως κάθε άλλος πολίτης σε μια ελεύθερη χώρα, κάθε δικαίωμα κατά τη δική μου επιθυμία και επιλογή, χωρίς το όποιο αίτημα, να εγκατασταθώ στην Κερύνεια. Μάλιστα τούτο, ανεξάρτητα του εάν υπάρχει εκεί περιουσία που θα διευκόλυνε την εγκατάσταση, ανεξάρτητα από την εξαιρετικά τιμητική για εμένα, ανακήρυξη μου από το 2008 ως Δημότης του Δήμου Κερύνειας.

Απορρίφθηκε όμως αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα εγγραφής στον εκλογικό κατάλογο Κερύνειας γιατί δεν είμαι πρόσφυγας. Τέτοια προϋπόθεση δεν προβλέπει ούτε το Σύνταγμα, ούτε το Κοινοτικό Κεκτημένο ή η Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όπως επίσης δεν συμπίπτει με την αρχή της ίσης μεταχείρισης. Άρα ανύπαρκτη η νόμιμη αιτιολόγηση της απόρριψης του Αιτήματος. Σαφέστατη παραβίαση του δικαιώματος κατ’ άνιση μάλιστα μεταχείριση, εκεί όπου κάθε όργανο και αρχή του κράτους οφείλει κατά το Άρθρο 35 του Συντάγματος να σέβεται όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα!

Προφανώς η επί δικαστηρίω διαδικασία δεν έγινε επί ματαίω. Όπως δεν ήταν επί ματαίω και ο αγώνας για τους εκ μητρογονίας πρόσφυγες. Η εγκατάλειψης των αρχών του δικαίου προς ικανοποίηση άμεσα ή έμμεσα των απαιτήσεων του παράνομου επιδρομέα, απλώς διευρύνει την επεκτατική βούληση του. Η Κυπριακή Δημοκρατία, ως Κράτος μέλος του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης οφείλει να τηρεί και να διεκδικεί το δίκαιο τόσο ως ατομικό δικαίωμα υπέρ ενός εκάστου των πολιτών της αλλά και ως κυριαρχικό κρατικό δικαίωμά της.

*Δικηγόρος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *