Κυπριακό: Βρισκόμαστε στο κρισιμότερο μεταίχμιο της σύγχρονης ιστορίας μας

FILE PHOTO. Από την έναρξη της Διάσκεψης για το Κυπριακό στο Crans Montana της Ελβετίας, Τετάρτη 28 Ιουνίου 2017. ΚΥΠΕ/ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Του Χριστόφορου Σκαρπάρη
Λίγοι είναι οι Ελληνοκύπριοι που δεν συνειδητοποιούν την αδήριτη ανάγκη της σύντομης επίλυσης του Κυπριακού και ελάχιστοι εκείνοι που για προσωπικά συμφέροντα αντιτίθενται στην αλλαγή του στάτους κβο. Στον αντίποδα των πιο πάνω, η συντριπτική πλειοψηφία: Από τη μια, οι ηγεσίες και οι σκληροπυρηνικοί του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ να ασπάζονται με περίεργο πάθος τη λύση της ΔΔΟ με το διχοτομικό περιεχόμενο και με ενδεχόμενη τροποποίηση –αντί πλήρους κατάργησης– των Συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας.

Από την άλλη, τα περισσότερα από τα υπόλοιπα κόμματα (του κεντρώου χώρου) να επιμένουν σε μια λύση ορθώς νοούμενης ομοσπονδίας, που να βασίζεται στις αρχές της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Αυτό σε γενικές γραμμές είναι το σκηνικό στη στάση της ε/κ πλευράς για το Κυπριακό. Τι γίνεται, όμως, με τους υπόλοιπους δρώντες που επηρεάζουν τις εξελίξεις αναφορικά με την Κύπρο; 

Η Γραμματεία των Η.Ε. και τα ισχυρότερα εκ των μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας –ΗΠΑ και Βρετανία– αποφεύγουν να τοποθετηθούν με σαφήνεια για πληθώρα σημείων που περιέχουν ασάφειες και παραβιάσεις θεμελιωδών αρχών, ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, ενώ ταυτόχρονα τηρούν ποντιοπιλατική στάση έναντι στην απροκάλυπτα αδιάλλακτη ρητορική της Τουρκίας και της τ/κ ηγεσίας για το Κυπριακό και στις αλεπάλληλες παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου σε συνάρτηση με την κυριαρχία και την ακεραιότητα της ΚΔ σε στεριά, θάλασσα και αέρα.

Στο ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και η στάση των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με περιστασιακές διαφοροποιήσεις από το Ευρωκοινοβούλιο, το οποίο σε κάποια δεδομένη στιγμή είναι δυνατό να παρέμβει δυναμικότερα στη διαδικασία, αλλά προς το παρόν δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για τα τεκταινόμενα όσο θα ήθελαν οι Ε/κ, ούτε και έχει τη δικαιοδοσία να παρεμποδίσει μια λύση που θα συμφωνηθεί από τους άμεσα ενδιαφερόμενους, έστω και αν αυτή θα απαιτήσει παρεκκλίσεις από το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο ή θα είναι προβλέψιμα δυσλειτουργική στην εφαρμογή της.

Τέλος, η στάση της τουρκικής πλευράς, για την οποία ο κάθε αντικειμενικός κριτής θα μπορούσε να διαπιστώσει πως αποτελεί τη σχολαστική προσήλωση στον διαχρονικό στόχο της Άγκυρας να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της Κύπρου και να οδηγήσει σε βάθος χρόνου στην τουρκοποίησή της, αρχίζοντας με την ενυπόγραφη αποδοχή των αποτελεσμάτων της εισβολής του 1974 και την επίσημη αυτοκατάργηση της ΚΔ και καταλήγοντας σε μια συμφωνία δήθεν κυπριακής ιδιοκτησίας, η οποία θα της επιτρέψει να ολοκληρώσει το εκ προμελέτης έγκλημά της.

Ποτέ δεν ήταν χαλεπότεροι οι καιροί για τον τόπο μας. Σήμερα βρισκόμαστε στο κρισιμότερο μεταίχμιο της σύγχρονης ιστορίας μας και, δυστυχώς, παρά τη δυσμένεια στην οποία έχει περιέλθει εσχάτως η Τουρκία, είμαστε απελπιστικά μόνοι μπροστά στους κινδύνους που ορθώνονται εφιαλτικά. Ο μοναδικός αληθινός μας σύμμαχος είναι η Ελλάδα και ισχυρότερά μας όπλα το Διεθνές Δίκαιο και η εσωτερική ενότητα. Φευ, για την επίτευξη του τελευταίου δεν φαίνεται να υπάρχουν περιθώρια αισιοδοξίας και αυτό το γεγονός, συνυπολογιζόμενο με την ευμετάβλητη αποφασιστικότητα των κυβερνώντων να περιφρουρήσουν τα αυτονόητα, ελαχιστοποιεί και τις δυνατότητες αξιοποίησης των υπόλοιπων συντελεστών ισχύος που θα μπορούσαμε να επιστρατεύσουμε για την υπεράσπιση της Κύπρου και των Ε/κ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *