«Λέξεις που έχουν σημασία»: Με άλλα λόγια, το λύσαμε το Κυπριακό σύμφωνα με τους «εμπειρογνώμονες»

Η σημαία της ντροπής στον κατεχόμενο Πενταδάκτυλο.. EPA/KATIA CHRISTODOULOU

Του Παύλου Μυλωνά* Στην εισαγωγή του ο Βρετανός «εμπειρογνώμονας» Aidan White, πρόεδρος του Δικτύου Ηθικής Δημοσιογραφίας, υπό την καθοδήγηση του οποίου εκπονήθηκε το περιβόητο γλωσσάριο, αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής για τους δημοσιογράφους: «[…] ανεξαρτήτως από το πόσο ακριβείς και διορατικές είναι οι αναφορές τους […], εάν χρησιμοποιούν λέξεις, φράσεις ή εικόνες που μεταφέρουν το αίσθημα της προκατάληψης, μπορεί να προσβάλουν ένα μέρος του κοινού και τότε οι επιπτώσεις θα είναι δραματικές».

Με άλλα λόγια, το λύσαμε το Κυπριακό σύμφωνα με τους «εμπειρογνώμονες» και, αφού το λύσαμε, προκειμένου να ζήσουμε ειρηνικά με τους συμπατριώτες μας, ας πάει στο καλό η ιστορική αλήθεια και η πραγματικότητα. Δεν μας παίρνει να προσβάλλουμε τους συμπατριώτες μας με λέξεις ή φράσεις που, αν και αντικειμενικά αληθείς, μπορεί να ενοχλούν. Το Κυπριακό έχει λυθεί και δεν το πήραμε χαμπάρι.

  • Ας είναι καλά οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί που στήριξαν οικονομικά το έργο του Γραφείου για την Ελευθερία των Μέσων του ΟΑΣΕ «Διάλογος Κύπρου» για να δημιουργηθεί το γλωσσάρι αυτό και να μας βοηθήσει να λύσουμε όλα μας τα υπαρξιακά προβλήματα.

Εφόσον όμως δεν έχει λυθεί το Κυπριακό, εφόσον το νησί μας συνεχίζει να βρίσκεται υπό κατοχή, ποια άραγε η σκοπιμότητα της κίνησης αυτής που παρουσιάστηκε με κάθε επισημότητα από ημέτερους και ξένους; Γιατί αυτό που επιχειρούν να κάνουν δεν είναι ουδόλως κάτι καινούργιο. Εδώ και χρόνια, από την εποχή του σχεδίου Ανάν και ακόμα πιο πίσω, διάφοροι προσπαθούν να επιβάλουν τη δική τους «αλήθεια» στην πατρίδα μας, να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει κατοχή και είναι απλώς πρόβλημα μεταξύ δύο κοινοτήτων που βρίσκονται σε «σύγκρουση» και αρκεί να τα βρουν μεταξύ τους για να πάψει να υφίσταται η διαίρεση. Και όπως μας ενημερώνουν και οι συγγραφείς του γλωσσαρίου, οι γνωστοί «εμπειρογνώμονες»: «Τα ΜΜΕ […] συχνά συμβάλλουν στη συνέχιση αυτής της σύγκρουσης». Και συμβάλλουν πώς; Χρησιμοποιώντας λέξεις στα κείμενά τους όπως κατοχή, παράνομο καθεστώς, Αττίλας, εγκλωβισμένοι, απελευθερωτικός αγώνας ΕΟΚΑ.

Πού αποσκοπεί, λοιπόν, αυτή η επισημοποίηση της παραχάραξης της ιστορικής πραγματικότητας; Μήπως πίσω από την πρόθεσή τους να επιλυθεί η «σύγκρουση», επιθυμούν να δημιουργήσουν συνθήκες σύγκρουσης μέσα στις δύο κοινότητες; Οι δημοσιογράφοι πλέον θα χωρίζονται σε αυτούς που υιοθετούν το γλωσσάρι και σε αυτούς που το απορρίπτουν, εφόσον το μόνο τους επιχείρημα είναι ότι δεν είναι υποχρεωτική η χρήση του από τους δημοσιογράφους;

  • Μα Μέσα καθοδηγούμενα εδώ και χρόνια έχουν υιοθετήσει ένα παρόμοιο γλωσσάρι για να εξωραΐσουν την κατοχή.

Τώρα, όμως, επισημοποιείται. Και αυτό που μας τρομάζει δεν είναι τόσο η πρόδηλη καταστρατήγηση της ελευθερίας της έκφρασης των δημοσιογράφων –με τη σύμφωνο γνώμη κιόλας της Ένωσης Συντακτών!–, όσο το τι θα ακολουθήσει. Μήπως ένα γλωσσάρι για τους εκπαιδευτικούς; Εδώ βρίσκεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος, η στοχευμένη αλλοίωση της ιστορικής αλήθειας ενώπιον των παιδιών μας. «Αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα», είχε γράψει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Αν δεν γλιτώσει όμως; Ποιο το μέλλον της πατρίδας μας;

*Βουλευτής

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *