Λιβύη: πύλη εισόδου των παράνομων μεταναστών στην Ευρώπη

FILE PHOTO. Μεγάλο πονοκέφαλο εξακολουθεί να προκαλεί στην Ευρώπη η κάθοδος μεταναστών/ EPA/CIRO FUSCO

Του Γεώργιου Οικονόμου

Tα επόμενα χρόνια η Ευρώπη θα κινδυνεύσει να κατακλυσθεί από μετανάστες από την Αφρική. Ο πληθυσμός των χωρών που συνορεύουν με την Λιβύη θα τριπλασιασθεί τις επόμενες δεκαετίες.

Νοτίως της Λιβύης είναι ο Νίγηρας και τα προγνωστικά είναι από 20 εκ. να φθάσει τα 72 εκ., Ανατολικά του Νίγηρος είναι το Chad, που θα αυξηθεί από 14 εκ. στα 35 εκ. Στα νοτιο-ανατολικά το Σουδάν οδεύει για 80 εκ., η Αίγυπτος πορεύεται για 152 εκ. και η Αιθιοπία για 189 εκ. Να προσθέσουμε την τεράστια περιοχή της Δυτ. Αφρικής – μόνο η Νιγηρία θα φθάσει τα 400 εκ.

Με αυτά τα δεδομένα αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα σημερινά κύματα μεταναστών είναι απλώς οι προάγγελοι του τι να αναμένει η Ευρώπη. Ο πληθυσμός της Αφρικής αυξάνεται με τέτοιους ρυθμούς που είναι αδύνατον για την ήπειρο να προσφέρει εργασία σε όλους. 

Επόμενο είναι οι κάτοικοι να προσβλέπουν προς βορρά, προς την ονειρική ευημερία της γηράσκουσας ηπείρου μας όπου η υπογεννητικότητα μειώνει συνεχώς τον πληθυσμό – μέχρι το 2050 από τα 740 εκ. θα περιορισθεί στα 707 εκ.

Σε όλη την Ευρώπη όπου κυριαρχεί η υπογεννητικότητα ένας αριθμός προσφύγων/μεταναστών είναι ευπρόσδεκτος. Αλλά η ροή και ο όγκος διαρκώς αυξάνεται και η απορρόφηση καθίσταται προβληματική.

Θα γίνουμε μάρτυρες νέων κοινωνικών εντάσεων στην Ευρώπη, με πολύ δυσάρεστες πολιτικές συνέπειες. Πρέπει να διασφαλισθεί ότι οι άνθρωποι αυτοί θα παραμείνουν στις εστίες τους, και οι οικονομικές ρίζες της μεταναστευτικής κρίσης θα αντιμετωπιστούν. Συγχρόνως, πρέπει να αναγνωρισθεί ότι υπάρχει ειδικό πρόβλημα στις νότιες ακτές της Μεσογείου.

Η κρίση επικεντρώνεται κυρίως στην Λιβύη μετά την ανεγκέφαλη εξόντωση του Καντάφι από τους δυτικούς. Είναι η χαίνουσα πληγή απ’όπου εκδράμουν οι αφρικανοί μετανάστες και εκτός αν επουλωθεί, η αιμορραγία θα συνεχίζεται με αυξανόμενο ρυθμό.

Η Λιβύη σήμερα είναι ένα ακυβέρνητο κράτος – επικρατεί το χάος. Από της ανατροπής του Καντάφι το 2011 δεν υπάρχει ένας πόλος εξουσίας και έχει ξεσπάσει εμφύλιος μεταξύ της ανατολικής και της δυτικής Λιβύης.

Η Λιβύη είναι πλουσιότατη σε υδρογονάνθρακες αλλά ο πλούτος της δεν χρησιμοποιείται προς όφελος των πολιτών της. Ο Πρωθυπουργός al-Sarraj, ο οποίος έχει διεθνή αναγνώριση προσπαθεί, όμως η εξουσία του περιορίζεται στην Τρίπολη.

Την χώρα διεκδικούν ένα συνονθύλευμα εθνοφυλακών, μερικοί από τις οποίες είναι εξτρεμιστικές ισλαμιστικές καθώς και ο Εθνικός Στρατός της Λιβύης, υπό τον Στρατηγό Haftar. Οι ομάδες είναι τοπικιστικές και φυλετικές. Προ 15 μηνών οι διάφορες φατρίες συναντήθηκαν στο Skhirah του Μαρόκου και συμφώνησαν σε ένα πολιτικό περίγραμμα.

Έκτοτε κυριαρχεί αδιέξοδο. Πολύ λίγο θυμίζει την παλιά Λιβύη και ως εκ τούτου σ’ αυτό το «κενό εξουσίας» οι διακινητές και η μαφία οργιάζουν.

Οι περισσότεροι πολίτες αναπολούν την περίοδο του Καντάφι, παρά την για 42 χρόνια άθλια διακυβέρνηση. Όμως η σημερινή αναρχία είναι τέτοια που η σύγκριση τον δικαιώνει.

Προσφάτως υπάρχουν χαραμάδες αισιοδοξίας όπως π.χ. συνάντηση του Πρωθυπουργού και του Στρατηγού.

Το ανατολικό και το δυτικό τμήμα της χώρας παρουσιάζουν σημάδια σύγκλησης. Ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων που κατοικοεδρεύει στο Tobruk, εταξίδευσε στην Ρώμη για να συναντήσει τον Πρόεδρο του Ανώτερου Συμβουλίου του Κράτους που εδρεύει στην Τρίπολη. Ο Γάλλος Πρόεδρος Macron εδέχθη προσφάτως τον Πρωθυπουργό και τον Στρατηγό για να διευκολύνει την πολιτική συνεννόηση. Αρχίζει να δημιουργείται μία συνέργια μεταξύ των πολιτικών της Λιβύης καθώς επίσης και μεταξύ των δυνάμεων που έχουν συμφέροντα στην Λιβύη.

Ελπίζεται ότι η συμφωνία του Skhirah μπορεί να βελτιωθεί ούτως ώστε να υπάρξει μεγαλύτερη υποστήριξη. Αιωρείται ένα αίσθημα κινητικότητας και μία γενική αντίληψη ότι τώρα είναι η ώρα να βοηθηθεί η Λιβύη.

Η Λιβύη είναι κρίσιμη για το μέλλον την Ευρώπης. Στην παρούσα άνομη κατάσταση της η τεράστια αυτή χώρα είναι ένας δυνητικός καταπέλτης ικανός να πλημμυρίσει την Ευρώπη με ένα ογκούμενα ανεξέλεγκτο αριθμό μεταναστών.

Αν η Λιβύη συνεχίσει την σημερινή της πορεία θα έχουμε μία αποτυχημένη πολιτεία, ένα παράδεισο για τρομοκράτες και λαθρέμπορους μερικά μόνο μίλια από τη νότιο Ευρώπη.

Εάν αφήσουν κατά μέρους τις διαφορές τους και η χώρα σταθεροποιηθεί, τότε τα έξι εκατομμύρια των κατοίκων της όχι μόνο θα επωφεληθούν από τον τεράστιο πλούτο που πηγάζει από τους υδρογονάνθρακες αλλά θα αποκτήσουν και πλούτο από την εκμετάλλευση παγκόσμιας εμβέλειας τουριστικών προορισμών όπως η Leptis Magna, που προς το παρόν είναι πολύ επικίνδυνα για τους επισκέπτες. Η Λιβύη ήταν κάποτε ένα από τα μεγάλα κέντρα της Μεσογείου. Μπορεί να έχει ανάλογο μεγάλο μέλλον.

*Νομικός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.