Μακεδονικό – Αιγαίο – Κυπριακό: Κοινός παρονομαστής και των τριών, η γενεσιουργός αιτία που είναι η Τουρκία

Η αντιπρόεδρος της Κομισιόν και Ύπατη Εκπρόσωπος της Ε.Ε., Φεντερίκα Μογκερίνι (2Α), ο επίτροπος της Ε.Ε. αρμόδιος για τη Διεύρυνση, Γιοχάνες Χαν (3Α), ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, Ζόραν Ζάεφ (Α) και ο πρωθυπουργός της Ελλάδος, Αλέξης Τσίπρας (Δ) μετά την τελετή υπογραφής συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος και ΠΓΔΜ για το ονοματολογικό της ΠΓΔΜ, στους Ψαράδες Πρεσπών, Φλώρινα, Κυριακή 17 Ιουνίου 2018.. ΑΠΕ-ΜΠΕ, Γραφείο Τύπου Πρωθυπουργού, SIMELA PANTZARTZI

Του Δώρου Θεοδώρου Όσοι νομίζουν ότι καθένα από τα πιο πάνω προβλήματα είναι αυτόνομο και ανεξάρτητο το ένα από το άλλο, διαπράττουν πιστεύω το μέγα λάθος να ξεκινούν την εκτίμηση ή την κριτική τους από εντελώς λανθασμένη βάση. Με αποτέλεσμα, τα συμπεράσματά τους να βασίζονται σε λανθασμένες εξ αρχής παραδοχές. Το Μακεδονικό, το Κυπριακό και το Αιγαίο, έχουν έναν κοινό παρονομαστή που υπάρχει ως γενεσιουργός αιτία και στα τρία προβλήματα. Την Τουρκία, την επεκτατική της πολιτική και στόχο της εξωτερικής της πολιτικής τόσο για επέκτασή της όσο και για αποδυνάμωση και απομόνωση της Ελλάδας.

Τι γίνεται στην Κύπρο; Εισβολή το 1974 με την «άδεια» της προδοτικής χούντας των συνταγματαρχών που της άνοιξε την πόρτα με το πραξικόπημα, υπαναχώρηση από τη συμφωνία χούντας, Τουρκίας, ΗΠΑ στη Λισαβόνα για διπλή ένωση, σταδιακή τουρκοποίηση των κατεχομένων και προσπάθεια επέκτασης της κατοχής στην πλούσια κυπριακή ΑΟΖ, καθώς και εμμονή σε διζωνική λύση, όπως την εννοεί εξ αρχής η Τουρκία, για να μας μετατρέψει σε προτεκτοράτο της.

Και τι γίνεται στο Αιγαίο; Συνεχείς παραβιάσεις τόσο του ελληνικού εναέριου χώρου, όσο και των θαλασσίων συνόρων της Ελλάδας, προσπάθεια δημιουργίας γκρίζων ζωνών και διεκδίκηση ελληνικών νησιών. Τόσο στο Κυπριακό όσο και στο Αιγαίο οι παραβιάσεις, οι παρανομίες και οι επεκτατικές βλέψεις δεν είναι μόνο με στρατιωτικές πράξεις που εκδηλώνονται, αλλά και με επίσημες διακηρύξεις για τουρκική κυριότητα ελληνικών νησιών του Αιγαίου, ακόμα δε και με ανοικτή αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάνης και του Παρισιού που καθορίζουν οριστικά τα σύνορα της μετα-οθωμανικής Τουρκίας.

Να σημειωθεί εδώ ότι η αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάνης δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά εκτείνεται και στα ανατολικά σε Συρία και Ιράκ. Εις δε τη Συρία ήδη πραγματώνεται αυτή η αμφισβήτηση με την ανοχή των ΗΠΑ.

Στο Μακεδονικό τώρα. Πώς εμπλέκεται η Τουρκία; Αφού πρόκειται για μια διαφορά Ελλάδας-Σκοπίων, τι ρόλο έχει η Τουρκία; Η Τουρκία εκμεταλλευόμενη τόσο τις μουσουλμανικές εθνότητες (Αλβανία) όσο και κοινότητες (Κόσοβο, αλβανική κοινότητα Σκοπίων) πλέον την τουρκική μειονότητα της Βουλγαρίας, εργάστηκε και πέτυχε προς το παρόν τουλάχιστον, να απομονώσει την Ελλάδα στα βόρειά της σύνορα με χώρες εχθρικά προσκείμενες στην Ελλάδα και φιλικές προς την Τουρκία.

Έτσι η Ελλάδα απομονώθηκε στη Βαλκανική χωρίς να μπορεί να διαδραματίσει τον ηγετικό ρόλο που θα έπρεπε και θα μπορούσε, χάνοντας έτσι μια πολύ σημαντική προοπτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού όλες οι Βαλκανικές χώρες θέλουν και θα ενταχθούν τελικά στην Ένωση.

Το πρόβλημα των Σκοπίων με την ονοματολογία της χώρας αυτής δημιούργησε εχθρότητα ανάμεσα σε Ελλάδα και Σκόπια, κι έδωσε στην Τουρκία την ευκαιρία να διεισδύσει βαθιά και στην οικονομία και στην πολιτική της χώρας αυτής, ακόμα και στον στρατό της. Σ’ αυτή τη φάση η Ελλάδα προσπαθεί με τη διπλωματία και με την αξιοποίηση της ευρωπαϊκής ιδιότητας να σπάσει αυτή την ψυχρότητα με τους βόρειους γείτονές της και να διαδραματίσει τον ιστορικό της ρόλο στην ευρωπαϊκή ενοποίηση. Στόχος η αποδυνάμωση ή ακόμα η εξάλειψη της επιρροής της Τουρκίας και η ενίσχυση των σχέσεων των χωρών αυτών με την Ελλάδα.

Έχοντας τώρα μια γενικότερη θέαση του πολιτικού ταμπλό στο οποίο Ελλάδα και Τουρκία βρίσκονται αντιμέτωπες, λόγω της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής, μπορούμε νομίζω να καταλάβουμε καλύτερα πώς παίζεται αυτό το παιχνίδι.

Στο Κυπριακό η Ελλάδα μαζί με την Κύπρο δημιούργησαν τις τριμερείς που τώρα αρχίζουν να προχωρούν σε αμυντικές συμφωνίες, μερικές απ’ αυτές, διαφοροποιώντας το ισοζύγιο δυνάμεων.

Ξεκαθάρισε προς πάσαν κατεύθυνση, ότι λύση του Κυπριακού με εγγυήσεις, επεμβατικά δικαιώματα και κατοχικούς στρατούς δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά. Η Κύπρος σε στενή συνεργασία με την Ελλάδα, πέτυχαν μια πολύ σημαντική θωράκιση από πλευράς πετρελαϊκών εταιρειών, τόσο από Αμερική όσο και από Γαλλία, κάτι που αποτρέπει πλέον τουρκικές εισβολές στην ΑΟΖ μας. Όπερ εστί μεθερμηνευόμενον ότι τόσο η Αμερική όσο και η Γαλλία, αμφότερες πυρηνικές δυνάμεις, δεν θα επιτρέψουν στην Τουρκία νέες παραβιάσεις και παρανομίες στην κυπριακή ΑΟΖ. Πλέον τούτων, η Ελλάδα επισήμως διακήρυξε στο Κραν Μοντάνα ότι η Κύπρος πρέπει επιτέλους να γίνει ένα normal state (κανονικό κράτος). Με ό,τι αυτό σημαίνει.

Στο Αιγαίο η Τουρκία καθημερινά και παραβιάζει και απειλεί και δημιουργεί τέτοια επεισόδια που θα μπορούσαν άμεσα να εξελιχθούν σε θερμά επεισόδια. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν υποχωρεί, όχι μόνο δεν έχει παραχωρήσει ούτε ίντσα ελληνικής κυριαρχίας στην Τουρκία, αλλά απεναντίας ανθίσταται αταλάντευτα, παρά το γεγονός ότι η κρίση που τη μαστίζει για οκτώ χρόνια, την έχει αποδυναμώσει. Και τολμώ να πω ότι όσο πάει και περισσότερο κερδίζει την πραχτική συμπαράσταση της Ε.Ε. με προεξάρχουσα τη Γαλλία.

(Ας προσέξουμε ιδιαίτερα αυτή τη σχέση Γαλλίας-Ελλάδας-Κύπρου).

ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Και τώρα στο Μακεδονικό ξανά. Το οποίο σχεδόν όλοι όσοι ασχολήθηκαν σε μελέτες, αναλύσεις ή απλές τοποθετήσεις, το αντιμετώπισαν απομονωμένα ως Μακεδονικό. Και νομίζω ότι όλοι σχεδόν και όσοι επικρίνουν τη συμφωνία, και αυτοί που την υποστηρίζουν, βιάζονται να τοποθετηθούν. Και λανθάνονται αντιμετωπίζοντάς την ως αυτόνομο γεγονός.

Όμως, στα πλαίσια της αντιπαράθεσης Ελλάδας-Τουρκίας, το γεγονός αυτό παίρνει άλλες διαστάσεις. Δεν είναι απλά η αναγνώριση Μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας: Μακεδονική ταυτότητα. Που τώρα πάσχει από «αλυτρωτικά σύνδρομα» μέχρι εξαλλοσύνης. Που διεκδικεί τη Μακεδονία μας και τη Θεσσαλονίκη μας. Αυτά είναι επιχειρήματα έξω λογικής. Είναι σαν να λέμε ότι η Κύπρος του 1 εκατ. έχει εδαφικές διεκδικήσεις επί της Τουρκίας. Διότι ο Αρχιεπίσκοπός μας δεν είναι μόνο Κύπρου αλλά και Νέας Ιουστινιανής! Έλεος πια. Τα Σκόπια, μια χώρα λιλιπούτια (μιλάω για το μέγεθος) δεν είναι δυνατό να αποτελεί απειλή για την Ελλάδα.

Χωρίς την Τουρκία. Εδώ είναι λοιπόν η ουσία. Η συμφωνία των δύο χωρών θα αποδυναμώσει την τουρκική επιρροή ή όχι; Δεν ξέρω αν μπορεί να προβλέψει κανείς. Από τη μια η Τουρκία έχει ήδη διεισδύσει βαθιά στη Βόρεια Μακεδονία. Και οικονομικά και πολιτικά και στρατιωτικά. Από την άλλη, η μικρή αυτή χώρα παίρνει εισιτήριο για ένταξη στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ. Στην Ευρώπη άλλο είναι το κλίμα, άλλη η κλίμακα αξιών και άλλα τα συμφέροντα. Λογικά μια χώρα της Ε.Ε. δεν μπορεί να δέχεται μεγαλύτερη επιρροή από μια τρίτη χώρα παρά από την Ένωση. Και με πληθυσμό κατά 75% Χριστιανικό που πρόσφατα επέστρεψε στον οικουμενικό πατριάρχη.

Ο χρόνος θα δείξει. Προ πάντων, όμως, οι παίκτες.

*Ο Δώρος Θεοδώρου είναι πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης.

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *