Μαζί με τη μνήμη και η οργή: Δεν τις έπνιξαν ο χρόνος, και οι πολιτικές του “υποταγμένου ρεαλισμού”

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Νίκος Αναστασιάδης τέλεσε τα αποκαλυπτήρια του αεροσκάφους Νοράτλας στο στρατιωτικό κοιμητήριο στον Τύμβο Μακεδονίτισσας, Λευκωσία 20 Ιουλίου 2018.ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

ΤΟΥ ΠΑΝΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ  Επειδή κάθε χρόνο μιλάνε πολύ για εκείνα τα σκοτεινά μερόνυχτα του Ιούλη και του Αυγούστου, η μόνη μας διέξοδος είναι το καταφύγιο στη μνήμη. Πριν 44 χρόνια σαν χθες, ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στην προδομένη Κύπρο. Από τότε ο πόνος παραμένει ο ίδιος και μαζί του η κατοχή και η αδικία.

Ήταν μια τεράστια τραγωδία για έναν τόσο μικρό τόπο, με χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους, με διακόσιες χιλιάδες πρόσφυγες και με απώλεια του 37% του κυπριακού εδάφους. Το έγκλημα ήταν καλά σχεδιασμένο, τα ξένα συμφέροντα πολλά και ο τουρκικός στόχος για έλεγχο του νησιού μόνιμος. Αφορμή της καταστροφής στάθηκαν οι εφιάλτες του Ελληνισμού, η χούντα του παράφρονα Ιωαννίδη και οι εκπρόσωποί της στην Κύπρο.

Η μνήμη παραμένει γυμνή και καθάρια για τα αλησμόνητα πρόσωπα του πένθους και τις στρατιές των ξεριζωμένων Δεν κατάφερε να την πνίξει ούτε ο χρόνος ούτε οι πολιτικές του «υποταγμένου ρεαλισμού».

  • Μαζί με τη μνήμη και η οργή. Για όλα αυτά που συνέβησαν, για όλα που προηγήθηκαν και για όλα που ακολούθησαν. Για τους κρυμμένους ήλιους από καπνούς θανάτου και για τα αλλόκοτα φεγγάρια που έφεξαν το κακό. Τίποτα δεν ξεχνιέται.

Για εκείνες τις μέρες δεν υπάρχει λήθη. Δεν μπορεί να υπάρξει λήθη. Άλλωστε, όλα ακόμα είναι εκεί: ο κατακτητής, το συρματόπλεγμα, οι ίδιες λέξεις για 44 χρόνια. Γι’ αυτό, κάθε φορά που ξεκινάει μια νέα προσπάθεια για λύση του Κυπριακού ζωντανεύει η προσμονή και η ελπίδα για ελευθερία και επιστροφή. Μιλάνε όμως και πάλι πολύ, στηριζόμενοι σε ψευδαισθήσεις για μια ανύπαρκτη προοπτική.

  • Μπροστά στην κυριαρχία του φόβου και στην παγίωση των τετελεσμένων που επιφέρει η κατάσταση επί του εδάφους, αποφάσισαν να επιστρέψουν σε μια διαδικασία -με γνωστό περιεχόμενο και σκοπιμότητες-, που, αργά ή γρήγορα, θα οδηγηθεί σε κατάρρευση εκτός κι αν γίνουν αποδεκτές οι τουρκικές επιδιώξεις.

Ευτυχώς που η μνήμη είναι ανυποχώρητη και δεν την συσκοτίζουν γεγονότα που πασκίζουν να την παρασύρουν να μας εγκαταλείψει. Είναι ο ήχος των σειρήνων, τα πολεμικά ανακοινωθέντα, οι ζωές και τα όνειρα που χάθηκαν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *