Με λύση ή χωρίς, οι κίνδυνοι υπάρχουν: Είναι ώρα να κλείσουμε κι εμείς ταμείο και να δούμε πώς θα καλύψουμε τα ελλείμματα…

Το λιμάνι της Κερύνειας. Φωτογραφία Αρχείου, AΠΕ-ΜΠΕ

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Είναι συχνή η προτροπή του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ προς «τα μέρη» να αποφεύγουν μονομερείς ενέργειες που μπορεί να δυσκολέψουν τη λύση του Κυπριακού. Η κατοχική δύναμη σε ίδια θέση με την κατεχόμενη χώρα στο δικαστήριο των ευθυνών! Κι όμως, ούτε σε ίδια θέση δεν είναι! Όλοι χαϊδεύουν κάθε τόσο την Τουρκία… Οι παραινέσεις επαναλαμβάνονται σαν από αντηχεία και από όσους θέλουν να πουλήσουν (όχι να προσφέρουν) τις «καλές» τους υπηρεσίες. Παρότι συνεχιζόμενη, ουδόλως θεωρείται ως μονομερής ενέργεια η συνεχιζόμενη παρουσία κατοχικών στρατευμάτων, ούτε η εντεινόμενη προσπάθεια παραπέρα δημογραφικής αλλοίωσης των κατεχομένων. ούτε οι κινήσεις για αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Καλά, πώς μπορεί να μη θεωρούνται μονομερείς, μαζί τις συμφωνήσαμε;

Είναι κι άλλων όμως οι ενέργειες που φαίνεται να «αθωώνονται». Σε αντίθετη περίπτωση, δεν μπορεί, θα τις κατέκριναν. Οι ρωσικοί πύραυλοι S-400, που ενισχύουν το σουλτανάτο, συμβάλλουν άραγε κι αυτοί στην προοπτική της ειρήνης; Oι αμερικανικοί πύραυλοι «πάτριοτ» που προγραμματίζεται να ενισχύσουν την Τουρκία, είναι κι αυτοί για την ειρήνη; Κι η κατασκευή του σταθμού πυρηνικής ενέργειας στο Άκκιουγιου που, με τη βοήθεια της Ρωσίας, ενισχύει το όραμα του Σουλτάνου να κάνει τη χώρα του πυρηνική δύναμη, ούτε αυτή αποτελεί μονομερή ενέργεια;

Η επίσκεψη στα μέρη μας της ειδικής απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ και οι διαδοχικές συναντήσεις της με «τα μέρη» ενεργοποίησε δημόσιες τοποθετήσεις κομματικών εκπροσώπων με ευχές «για το καλύτερο» στην αναζήτηση των όρων αναφοράς ώστε να ξεκινήσουν πάλι αλλά και να καταλήξουν οι διαπραγματεύσεις. Επειδή η αναφορά σε «τελευταία ευκαιρία» έχει πια ξεπεραστεί, κατατίθενται άλλες, περισσότερο πειστικές(;). Ένα παράδειγμα: O Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ επανέλαβε πως «Η Κύπρος θα τουρκοποιηθεί αν δεν λυθεί το Κυπριακό». Ο κίνδυνος είναι πράγματι ορατός, υπάρχει όμως και το ερώτημα αν αυτός ο κίνδυνος εκλείπει με τη λύση και ποια λύση.

Στις ίδιες δηλώσεις του ο ηγέτης του ΑΚΕΛ υπογράμμισε πως πρέπει η λύση να βασίζεται στις αρχές που έχουν καθοριστεί από τα Ηνωμένα Έθνη, τις συμφωνίες ψηλού επιπέδου, το διεθνές δίκαιο και τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ορθά συμπλήρωσε πως η λύση πρέπει να τερματίζει την κατοχή και τον εποικισμό (σημ.: δεν αρκεί ο τερματισμός, ο εποικισμός είναι εδώ και ριζώνει, χρειάζεται και η άρση των μέχρι τώρα συνεπειών του). Σίγουρα θα εννοούσε και τερματισμό των εγγυήσεων. Όλα αυτά, όμως, θυμίζουν μια μαθηματική εξίσωση με πολλούς αγνώστους, επομένως χωρίς λύση (της εξίσωσης). Κι αν, τελικά, λυθεί το Κυπριακό, με τρόπο υποχρεωτικά αποδεκτό και από την κατοχική δύναμη, αυτό τι μπορεί να σημαίνει;

Αν «η Τουρκία εδώ και δεκαετίες αναπτύσσει πολιτικές που εμβαθύνουν την εξάρτηση της τουρκοκυπριακής κοινότητας από την Άγκυρα» (όπως επίσης σωστά μάς θύμισε ο κ. Κυπριανού), γιατί η Τουρκία να δεχτεί μια λύση που να την απομακρύνει από τους στόχους της; Και για να μην έχουμε απορία, έσπευσε ο Τούρκος υπουργός άμυνας να μας εξηγήσει πως «είμαστε υπέρ της ειρήνης (είδατε, κι αυτοί με την ειρήνη!), της καλής γειτονίας και της φιλίας…» τονίζοντας πως η χώρα του θα συνεχίσει να προασπίζει τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο…

Κι ύστερα βγήκε πάλι ο Σουλτάνος να επιβεβαιώσει πως δεν ακούει κανένα. Δήλωσε υπερήφανος για τις (μόνο στις πρόσφατες αναφέρθηκε) περιπτώσεις εισβολής στη Συρία και το Ιράκ. Με τη γνωστή αρρωστημένη «περηφάνια» του διερωτήθηκε, απαντώντας μόνος του: «Δεν ολοκληρώσαμε την επιχείρηση “Kλάδος Ελαίας”; Την ολοκληρώσαμε! Δεν ολοκληρώσαμε την επιχείρηση στην Αφρίν; Την ολοκληρώσαμε! Δεν ολοκληρώσαμε την επίθεση στη Σιντζάρ; Την ολοκληρώσαμε! Τώρα θα θάψουμε τους Κούρδους!» Κροκοδείλια τα δάκρυα και σπαρακτικές οι κραυγές των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρακαλώντας τον να… μειώσει την επιθετικότητά του. Και χωρίς να περιμένουν αν θα «λογικευτεί», οι Αμερικανοί φαίνονται πρόθυμοι να του δώσουν πυραύλους «πάτριοτ» για τη διευρυμένη πια συλλογή του, δίπλα στους ρωσικούς S-400.

Είναι τέλος του χρόνου κι ο Σουλτάνος… κλείνει ταμείο απαιτώντας κι άλλα δώρα για τον νέο χρόνο. Είναι ώρα να κλείσουμε κι εμείς ταμείο και να δούμε πώς θα καλύψουμε τα ελλείμματα…

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *