Με ποιους στεκόμαστε μαζί στον κάθε πόλεμο; Με όλους εκείνους που υπερασπίζονται τη γη τους…

An orphan child who fled from the occupied by the Russian army Ukrainian town of Polohy, hugs a woman before leaving in an evacuation train to the western part of Ukraine, at the railway station in Zaporizhzhia, southeastern Ukraine, 26 March 2022. EPA, ROMAN PILIPEY

Του ΠΑΝΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ 

Με ποιους είμαστε στον πόλεμο; Είμαστε με αυτούς που υπερασπίζονται τα χώματά τους, τον πολιτισμό τους, τη γλώσσα τους, τις γειτονιές που μεγάλωσαν, τους τάφους που είναι θαμμένοι οι δικοί τους.

Είμαστε με τα αθώα θύματα της ανελέητης βαρβαρότητας που ξεψυχούν κάτω από τα ερείπια βομβαρδισμένων σχολείων, νοσοκομείων και θεάτρων.

Είμαστε με τις άφωνες κραυγές της απελπισίας που σχηματίζουν καραβάνια ξεριζωμένων και κατατρεγμένων.

  • Όσοι εισβάλλουν σε άλλα κράτη και εγκληματούν κατά του διεθνούς δικαίου. Όσοι παραβιάζουν την εδαφική ακεραιότητα κυρίαρχων και ανεξάρτητων κρατών, σκορπώντας τον θάνατο.

Κάθε φορά, οι θύτες και τα θύματα έχουν ονόματα. Δεν είναι πρόσωπα αφηρημένης τέχνης.

Δεν υπάρχουν «ειρηνοποιοί» πύραυλοι και «απελευθερωτές» κατακτητές.

«Ξερίζωσε από μέσα μου όλες τις λέξεις, δώσε τους μια όποια σημασία κι ύστερα προσπάθησε να τις βάλεις πάλι με μια δική σου τάξη μέσα μου» έγραψε ενδεικτικά ένας από τους αντιπροσωπευτικότερους ποιητές της γενιάς της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ο Λεύκιος Ζαφειρίου, ο οποίος έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.

Στο ποίημά του «Οι λέξεις» συμπλήρωσε με βαθύ νόημα ότι «ωστόσο, εγώ θα επιμένω να λέω την ελευθερία ελευθερία, τον φόνο φόνο, την ενοχή ενοχή, μ’ ένα πείσμα τρελού που σκαλίζει στον τοίχο το όνομά του με τα νύχια».

Όταν οι Έλληνες αντιστέκονταν στους κάθε λογής κατακτητές δεν κάθονταν την ώρα των εισβολών να αναζητήσουν λόγους, αιτίες και συμφέροντα για να δικαιολογήσουν και να αιτιολογήσουν τα όσα διέπρατταν οι βάρβαροι εισβολείς.

Οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης δεν είπαν ποτέ ότι ο Χίτλερ «δεν είχε άλλη επιλογή» επειδή οι Γερμανοί ταπεινώθηκαν με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών.

Οι Ελληνοκύπριοι, που προδομένοι και μόνοι, αντιστάθηκαν στους Τούρκους εισβολείς το 1974, δεν είπαν ποτέ ότι ήταν «απολύτως δικαιολογημένη η εισβολή» επειδή το χουντικό πραξικόπημα τούς άνοιξε διάπλατα την πόρτα για να κατακτήσουν το 37% του εδάφους και το 52% των ακτών του νησιού.

Επομένως, ούτε και στην περίπτωση της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία δεν μπορούμε να δικαιολογούμε και να αιτιολογούμε αυτό το έγκλημα λόγω βάσιμων ή αστήρικτων επιχειρημάτων που επικαλείται ο σημερινός εισβολέας. Το ίδιο ακριβώς ίσχυε για την αμερικανοβρετανική εισβολή στο Ιράκ και τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

  • Ως άνθρωποι δεν έχουμε το δικαίωμα απέναντι στα όποια αθώα θύματα, όπου κι αν βρίσκονται, να λογοκρίνουμε τον πόνο και το δράμα τους ανάλογα με τα κράτη, τα έθνη, τις ιδεολογίες, τις θρησκείες και τα συμφέροντα.

Ο παράνομος πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία δεν είναι υπόθεση μόνο των δυο χωρών. Δεν είναι μόνο η ασύλληπτη τραγωδία ενός ολόκληρου λαού και οι βαριές ρωσικές απώλειες. Οποιαδήποτε στιγμή η κατάσταση μπορεί εύκολα να ξεφύγει και να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Αρκεί μια ακραία ενέργεια (χρήση χημικών όπλων) ή ένα εσκεμμένο λάθος για να οδηγηθεί ο πλανήτης στον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και σε πυρηνικό ολοκαύτωμα. Γι’ αυτό, οι λαοί θα πρέπει να ξεσηκωθούν προτού να είναι πολύ αργά.

Οι καταστραμμένες πόλεις από τους ρωσικούς βομβαρδισμούς κάποτε θα ξαναχτιστούν, όπως έγινε κι αλλού, αλλά οι ζωές και τα όνειρα δεν επιστρέφουν πίσω.

Με ποιους λοιπόν στεκόμαστε μαζί στον κάθε πόλεμο;

Με όλους εκείνους που αγωνίζονται για τη λευτεριά και τα δίκαια της πατρίδας τους, για την εκδίωξη του εισβολέα από τη γη τους.

Με όλους εκείνους που μάχονται για το δικαίωμα στην ελευθερία του ανθρώπου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.