Με τις δαγκάνες του «ό,τι νάναι κι όπως νάναι»

Εικόνες αφημένες στο χρόνο, στην περιοχή Ομορφίτας- Καϊμακλιού στη Λευκωσία, Φωτογραφία Πολύς Κυριάκου

Του Πόλυ Κυριάκου Τα ελληνικά νησιά σφίζουν από χρώμα. Δίνουν την αίσθηση του Τόπου. Της ιστορίας, της κουλτούρας. Κουβαλούν μια προσωπικότητα που τα χαρακτηρίζει έντονα!

Πηγαίνετε μια βόλτα σε ένα “τουριστικό”, εμπορικό παραλιακό δρόμο σε ένα νησί της Ελλάδας. Ύστερα, πηγαίνετε και μια βόλτα σε ένα “τουριστικό”, εμπορικό παραλιακό δρόμο στην Κύπρο. Θα δείτε τη διαφορά… Στην πρώτη περίπτωση, το τοπίο διατηρεί το Ελληνικό του χρώμα. Στη δεύτερη ούτε καν ξεχωρίζεις την καταγωγή του τοπίου.

Κύπρος 2018 λοιπόν. Με πολλά όνειρα κατά νου… Με πανύψηλους ουρανοξύστες, με πολυτελή καζίνο, και με μια Πλατεία Ελευθερίας ξένη αισθητικά σε σχέση με τον χώρο της, μια πλατεία που χρόνια τώρα εγκυμονεί…

Ευτυχώς που έχουμε ένα χωριό, το Φικάρδου το οποίο κρατάει τη σημαία σωστά…

Κύπρος 2018 λοιπόν. Πολύ λυπάμαι που κανείς δεν διαμαρτύρεται. Πολύ λυπάμαι που ό,τι μάς σερβίρεται το καταναλώνουμε χωρίς αντίδραση. Λες και δεν ανήκουμε εδώ. Λες κι είμαστε πολίτες του ό,τι να ναι.

Μία βόλτα σήμερα στην περιοχή της Ομορφίτας-Καϊμακλίου μού χάρισε δύο εικόνες. Παλιές, απεριποίητες, αφημένες. Επειδή απλά κανείς – ακόμα – δεν τις άγγιξε με τις δαγκάνες του “ό,τι να ναι”…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *