Μεγαλώσαμε σε μια εποχή…

Της ΧΡΥΣΤΑΛΛΑΣ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Οι άνθρωποι της γενιάς μου ενηλικιωθήκαμε σε μια εποχή που στα μηχανουργεία, στα κουρεία και σ’ άλλα υποστατικά με κοινό κυρίως αντρικό, υπήρχε στον τοίχο ένα απόκομμα εφημερίδας, περιοδικού, φωτογραφία ή αφίσα, με μια ημίγυμνη γυναίκα. Ναι, κάποιες εφημερίδες της εποχής είχανε, στην τρίτη σελίδα συνήθως, μία κοπέλα σε σέξι πόζα. Καθημερινά. Κι ίσως αυτό να ανέβαζε την κυκλοφορία των εφημερίδων. Πολλά αγόρια δε, είδαν πρώτη φορά γυμνό γυναικείο σώμα στην εφημερίδα που έφερνε ο πατέρας στο σπίτι. Τα κορίτσια του σπιτιού μπορεί να θίγονταν, αλλά δεν μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν. Μπορεί όμως και να θεωρούσαν πως οι γυναίκες εκείνες είναι αλλιώς και να διαχώριζαν την θέση τους.

Μεγαλώσαμε σε μια εποχή που κάθε αρσενικός θεωρούσε δικαίωμα του να παίρνει ξοπίσω όποια κοπέλα κινείτο σε δημόσιο χώρο και να τις ψιθυρίζει βλακείες, τις οποίες ο ίδιος θεωρούσε εξυπνάδες. Κι οι κοπέλες όλο «ψιτ-ψιτ» ακούγαμε στον δρόμο λες κι ήμασταν γάτες. Όλο αυτό περιόριζε τον ζωτικό μας χώρο, μας καταπίεζε και μας εκνεύριζε, αλλά δεν μπορούσαμε να καβγαδίζουμε διαρκώς διεκδικώντας σεβασμό. Κι ούτε φυσικά να κλειστούμε στο σπίτι για να αποφύγουμε το κυνηγητό και τους ψιθύρους.

Μεγαλώσαμε σε μια εποχή που κάθε προϊόν για να διαφημιστεί έπρεπε να έχει σε πρώτο πλάνο και μια γυναίκα σε αισθησιακή στάση. Αυτοκίνητα, ποτά, τσιγάρα, απορρυπαντικά, τα πάντα.

Μεγαλώσαμε σε μια εποχή που καμιά γυναίκα δεν θα τολμούσε να καταγγείλει τον εργοδότη, τον προϊστάμενο, τον γείτονα, τον οποιονδήποτε, για σεξουαλική παρενόχληση. Ούτε καν για βιασμό. Πριν τρεις δεκαετίες οι φωτορεπόρτερ θα φωτογράφιζαν τα θύματα βιασμού στα δικαστήρια και κάτω από τις φωτογραφίες θα γίνονταν περιγραφές που θα έκαναν την είδηση να μοιάζει με πορνό ανάγνωσμα, βιάζοντας για άλλη μια φορά το θύμα, δημόσια πλέον.

Την εποχή εκείνη ούτε καν να χωρίσει μία γυναίκα δεν μπορούσε. Εκτός από τον κοινωνικό στιγματισμό, τις δυσκολίες της καθημερινότητας σε μια αντροκρατούμενη κοινωνία, τον τελικό λόγο για την λύση του γάμου τον είχε η Εκκλησία. Η γυναίκα θα έπρεπε να πει στους παπάδες με το νι και με το σίγμα τους λόγους που θέλει να χωρίσει, αλλά αυτοί ακόμα και θύμα βίαιης συμπεριφοράς να ήταν, δύσκολα θα συναινούσαν στη λύση του γάμου. Η δε απιστία από μέρους του άντρα καθόλου δεν μετρούσε σαν επιβαρυντικό.

Οι σημερινοί μεσήλικες σε ένα τέτοιο κλίμα ενηλικιωθήκαμε. Για αυτό και πολλοί άντρες, αυτής τουλάχιστον της ηλικίας, δεν μπορούν να αντιληφθούν για πιο πράγμα ακριβώς κατηγορούνται, ενώ πολλοί από τους σημερινούς νέους, μεγαλωμένοι σε μια άλλη ατμόσφαιρα, δεν καταλαβαίνουν για πια καταπίεση μιλάνε οι γυναίκες.

chrystalla@phileleftheros.com

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *